Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο ο Καμμένος να σε πεθαίνει...

Οι υπερχριστιανοί και ισλαμοφάγοι δεν χάνουν ευκαιρία στην προσπάθειά τους να αποδεικνύουν πως ό,τι κακό συμβαίνει στον κόσμο οφείλεται στους μουσουλμάνους. Σε αυτό το πλαίσιο ταυτίζουν την τουρκική επιθετικότητα (και) στο Αιγαίο με το θρήσκευμα του Ρ.Τ. Ερντογάν. Λες και πριν την άνοδο των ισλαμιστών στην εξουσία η γείτονας ήταν ένας ήσυχος αμνός που δεν είχε, για παράδειγμα, εισβάλει στην Κύπρο ή δημιουργήσει προβοκάτσια στα Ίμια, ή λες και η αλαζονεία που γεννά η απόλυτη εξουσία είναι ίδιον ενός συγκεκριμένου θρησκεύματος κι όχι τυπικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό...

Με την ίδια ευκολία, εξάλλου, αποδίδουν τα τουρκικά επικίνδυνα παιχνίδια στο Αιγαίο στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, με το οποίο ο πρόεδρος της Τουρκίας θέλει να γίνει σουλτάνος και με τη σφραγίδα τού Συντάγματος. Μακάρι να ίσχυε κάτι τέτοιο: οι χριστιανοί μαζί με τη νηστεία θα έκαναν υπομονή και με τους γείτονες κι όταν θα γιορτάζαμε το Πάσχα θα επέστρεφε η ηρεμία στον θαλάσσιο κι εναέριο χώρο μας...

Μόνο που τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα, αν κι απλοϊκά συνοψίζονται στο εξής: αν ο Ρ.Τ. Ερντογάν απολέσει τους ηγεμονικούς- κατακτητικούς στόχους του στο μέτωπο Συρία- Ιράκ θα επιχειρήσει ρελάνς σε Αιγαίο- Κύπρο. Τι σημαίνει αυτό σε ακόμα πιο απλά όσο και κυνικά ελληνικά; Πως αν δημιουργηθεί κουρδικό κράτος, μας περιμένουν δύσκολες ημέρες...

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά έχουμε έναν υπουργό Άμυνας που είναι έτοιμος να γλιστρήσει σε οποιαδήποτε μπανανόφλουδα του πετάξει η Άγκυρα. Δεν ισχυρίζομαι πως η ελληνική πολιτική ηγεσία πρέπει να μένει σιωπηλή μπροστά σε οποιαδήποτε τουρκική πρόκληση ή, ακόμα χειρότερα, να υποστέλλει σημαίες, όπως οι ανεκδιήγητοι αρχιερέας τής διαπλοκής- Πάγκαλος.

Από αυτό, ωστόσο, μέχρι το να εμφανίζεται κάθε τρεις και λίγο ο Π. Καμμένος σαν ένας πιο στρουμπουλός Ράμπο και να απειλεί τους Τούρκους με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα υπάρχει μια απόσταση την οποία οφείλει να γεφυρώσει η ευφυής διπλωματία των συνεννοήσεων με τους ισχυρούς διεθνείς παίκτες κι όχι οι ψευτοτσαμπουκάδες. Το μόνο που λείπει σε αυτόν τον τόπο για να συμπληρωθεί το σκηνικό τής καταστροφής θα ήταν ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος, τον οποίο μπορεί να μην είμαστε εμείς αυτοί που θα τον έχουμε υποκινήσει, αλλά δεν θα έχουμε κάνει και πολλά για να τον αποφύγουμε...  

Ούτε ο Παντελίδης ήταν άτυχος ούτε ο γιος των "Jumbo" δολοφόνος, απαίδευτοι ήταν...

Όταν λέω σε κάποιον πως δεν οδηγώ, μολονότι έχω δίπλωμα εδώ και 20 χρόνια, με κοιτά σαν να του έχω μόλις ανακοινώσει πως είμαι κατά συρροήν δολοφόνος. Δεν πείθω τον συνομιλητή μου ούτε όταν του εξηγώ πως η οδήγηση δεν μου αρέσει και δεν είμαι καλός σε αυτή. "Μα, το ίδιο ισχύει για τους περισσότερους που οδηγούν. Δεν βλέπεις τι γίνεται στους δρόμους;", έρχεται η τάχα αφοπλιστική ρελάνς του...

Επειδή ακριβώς βλέπω τι γίνεται δεν αισθάνομαι την ανάγκη να λάβω μέρος σε μια ρουλέτα θανάτου στην οποία μπορεί να σκοτώσω ή να σκοτωθώ μόνο και μόνο για να μην αισθάνομαι παρείσακτος. Δυστυχώς, όμως, αυτό το στοιχειώδες "γνώθι σαυτόν" μοιάζει με πολυτέλεια για την πλειονότητα των συμπολιτών μου, οι οποίοι αντί να κοιτούν την καμπούρα τους και να προσπαθούν να την ισιώσουν, εφευρίσκουν ταξικά επιχειρήματα για ανηλίκους ακόμα και για την οδήγηση...

Ναι, είναι αλήθεια ότι ένας πλούσιος που τρέχει με υπερβολική ταχύτητα είναι πολύ πιο πιθανό να γλιτώσει το πρόστιμο, την αφαίρεση πινακίδων ή και τη φυλάκιση ανεξαρτήτως αν σκοτώσει ή όχι άνθρωπο. Όποιος, όμως, πιστεύει- κι από ό,τι φαίνεται από τις αντιδράσεις τις τελευταίες ημέρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αρκετοί αυτοί- ότι γκαζώνουν μόνο τα πλουσιόπαιδα κι όχι τα φτωχόπαιδα μάλλον έχει μεγαλώσει σε άλλη χώρα από την Ελλάδα...

Η κακή οδηγική συμπεριφορά δεν μαρτυρά μόνο αλαζονεία κι εγωπάθεια, η οποία μπορεί να είναι πιο αναπτυγμένη στις εύπορες οικογένειες, αλλά κυρίως έλλειψη παιδείας με την ουσιαστικότερη έννοια του όρου: όχι, δηλαδή, του ελλείμματος εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, αλλά συνείδησης ότι ανήκουμε σε μια κοινωνία κι όσο κι αν είναι θεμιτό να αναπτύσσουμε τις ατομικές μας δεξιότητες είναι σημαντικότερο να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε παρά κομμάτι ενός συνόλου που για να αποδώσει πρέπει όλοι οι κρίκοι του να αποδίδουν. Κι αυτό το έλλειμμα διαπερνά όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξαρτήτως αν η μπουρζουαζία διαθέτει περισσότερα εφόδια για να το καταπολεμήσει...

Δεν έχουμε άδικο να κατηγορούμε τους δανειστές για την οικονομική μας εξαθλίωση ή να φοβόμαστε την τουρκική επιθετικότητα. Είναι εγκληματικό, ωστόσο, να εξακολουθούμε να αδιαφορούμε για τη γενοκτονία που συνεχίζει να μαίνεται στους δρόμους μας και για την οποία υπεύθυνη δεν είναι μόνο ή κυρίως η πολιτεία και οι εργολάβοι, αλλά το κακό μας το κεφάλι. Φυσικά και το οδικό μας δίκτυο δεν είναι της ίδιας ποιότητας με το αντίστοιχο της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Μεγάλης Βρετανίας παρόλο που το έχουμε χρυσοπληρώσει και σε διόδια. Αυτό, όμως, θα όφειλε να μας κάνει διπλά προσεκτικούς από διπλά απρόσεκτους που είμαστε τώρα, έστω κι αν αυτό συντελεί στο να χάνουμε πόντους στο κοινωνικό πρεστίζ. Βλέπετε, αυτός που οδηγεί συνετά στην αντίληψή μας είναι "κότα", ενώ ο γκαζοφονιάς που έχει πιει κι ένα ποτηράκι παραπάνω "πρώτος μάγκας"...

Και κάπως έτσι είμαστε τόσο πρόθυμοι να αθωώσουμε ένα λαϊκό είδωλο όπως ο Π. Παντελίδης, που φέρεται να έτρεχε μεθυσμένος με υπερβολική ταχύτητα, και να καταδικάσουμε τον γιο τού ιδιοκτήτη των "Jumbo", ταυτίζοντας μέσα στην απύθμενη ανοησία μας τον θάνατό του με θεία δίκη για τις συνθήκες γαλέρας κάτω από τις οποίες όντως απασχολούνται οι εργαζόμενοι στα καταστήματά του. Το λούμπεν προλεταριάτο στα χειρότερά του...

Πόσα μου δίνετε για να σας πω το νόημα της ζωής;...

Οι άνθρωποι υποφέρουμε από ένα φριχτό ελάττωμα: προσπαθούμε να ορίσουμε με τη λογική κάθε πτυχή τής ζωής μας κι όταν δεν τα καταφέρνουμε, φτάνουμε στο άλλο άκρο, ορίζουμε θεούς και νομοθέτες για να το κάνουν στην θέση μας. Γι' αυτό κι αναρωτιόμαστε ακόμα, για παράδειγμα, ποιος ήταν ο σκοπός ή το βαθύτερο νόημα του τροχαίου δυστυχήματος στην εθνική οδό. Δεν χρειάζεται να τρελαίνεστε ούτε να σπαταλάτε τα λεφτά σας σε ψυχιάτρους ή σε παπάδες για να βρείτε τη λύση. Θα σας την προσφέρω εδώ και τώρα δωρεάν: δεν υπάρχει κανένα, μα κανένα νόημα σε αυτήν τη ζωή που να το έχει ορίσει κάποιος σοφός τρίτος κι όλοι οι υπόλοιποι οφείλουμε να το ακολουθούμε σαν να είμαστε υπνωτισμένοι από την ημέρα που γεννιόμαστε μέχρι εκείνη που πεθαίνουμε...

Ο καθένας μας μπορεί αν γουστάρει να θέτει στόχους, όνειρα, φιλοδοξίες, οράματα, νοήματα για το βίο του. Και να μην το κάνει, ωστόσο, πάλι ο θάνατος μας περιμένει είτε στην επόμενη στροφή είτε στη μεθεπόμενη. Ο ίδιος τάφος αναμένει να υποδεχθεί τα κόκαλά μας για να σαπίσουν σε αυτόν είτε είμαστε πλούσιοι, δοξασμένοι κι ωραίοι είτε φτωχοί, άσημοι κι άσχημοι. "Επομένως, ρε μεγάλε, μας προτείνεις να αυτοκτονήσουμε;", πολύ πιθανόν να αναρωτηθείτε. Και η αυτοκτονία βρίσκεται στο σακούλι με τις επιλογές κάθε λογικού όντος που γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα πεθάνει. Δεν είναι, όμως, αυτή η συμβουλή μου, αν έχω το δικαίωμα να δίνω τέτοιες. Αντιθέτως, προτρέπω τον καθένα σας και πρώτον από όλους τον εαυτό μου να κάνουμε σε αυτή τη ζωή ό,τι αγαπάμε δίχως τύψεις, ενοχές και λοιπές μπαρούφες με τις οποίες μας πιπιλίζουν το μυαλό οι μίζεροι και στενόμυαλοι διαφόρων ειδών ειδωλολάτρες. Εκείνοι, άλλωστε, που έχουν τα λιγότερα απωθημένα και κόμπλεξ αποδεικνύονται και καλύτεροι για το κοινωνικό σύνολο...

Όποιος αγαπά τον πλησίον του ως εαυτόν, δεν δολοφονεί, δεν κλέβει ή δεν μοιχεύει, μολονότι επιθυμεί να κάνει όλα τα παραπάνω, γιατί αυτό επιβάλλεται από τους θείους και τους ανθρώπινους κανόνες δεν είναι διόλου καλύτερος από έναν νάρκισσο, δολοφόνο, κλέφτη και μοιχό παρά μόνο περισσότερο δειλός. Κι αυτό ισχύει για οποιοδήποτε ηθικό κανόνα δεν εκπορεύεται από μέσα μας, αλλά έχει ως πηγή του τους πολιτικούς, θρησκευτικούς ή πνευματικούς ταγούς μιας κοινωνίας. Κατανοώ ότι κάποιοι ενδεχομένως να εκλάβουν το συγκεκριμένο κείμενο ως ένα κυνικό κάλεσμα στην αναρχία. Δεν με νοιάζει, ωστόσο, ιδιαιτέρως να γίνομαι αντιληπτός από τους "καλούς με το στανιό", αλλά από εκείνους που δίνουν την καθημερινή μάχη με τη συνείδησή τους και στο τέλος τής ημέρας σιγοτραγουδούν "θα το κάνω κι ας μου βγει και σε κακό"...



  

Δεν ξέρω αν το Δημόσιο χρεοκοπήσει το "Νιάρχος", ξέρω ότι οι ιδιώτες φαλίρισαν το Μέγαρο Μουσικής...

Περίσσεψαν τα ειρωνικά σχόλια για την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού "Σταύρος Νιάρχος" στο ελληνικό Δημόσιο. Ήδη αρκετοί προεξοφλούν το μαρασμό του λόγω της διαχείρισής του από την ελληνική δημόσια γραφειοκρατία. Φυσικά δεν ήρθα σήμερα στη χώρα από κάποιον εξωπλανήτη- "συγγενή" τής Γης κι επομένως γνωρίζω τις χρόνιες αδυναμίες τής ελληνικής δημόσιας διοίκησης για τις οποίες έχουν γίνει βήματα αντιμετώπισής τους, αλλά δεν έχουν εκλείψει. Ο πρόσφατος νόμος Βερναρδάκη θεωρείται, πάντως, από ανθρώπους που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις επαναστατικός για την πάταξη της κομματοκρατίας και την καθιέρωση της αξιοκρατίας στο Δημόσιο...

Οι κατήγοροι, όμως, του δημόσιου τομέα είναι αποσπασματικοί στην κριτική τους. Παριστάνουν πως λησμονούν τα πολλά παραδείγματα ιδιωτών που φέσωσαν εταιρείες, φορείς, οργανισμούς- και στο κομμάτι τού πολιτισμού-, μολονότι τους είχαν παραχωρηθεί δωρεάν ή μπιρ παρά δημόσιοι χώροι, και στο τέλος ζήτησαν από το "κακό" Δημόσιο να αποπληρώσει τα χρέη τους. Το τρίγωνο, άλλωστε, της διαπλοκής τραπεζών-κομμάτων- μέσων ενημέρωσης κάπως έτσι λειτούργησε, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να πληρώνει τις ανακεφαλαιοποιήσεις χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για τα θαλασσοδάνεια που έδιναν κόντρα σε κάθε τραπεζική δεοντολογία σε χρεοκοπημένες επιχειρήσεις. Το Μέγαρο Μουσικής, για παράδειγμα, ιδιώτες το διαχειρίζονταν κι αν δεν ήταν το κράτος θα είχε φαλιρίσει εδώ και πολύ καιρό...

Δεν είμαι κρατιστής. Αντιθέτως, τάσσομαι υπέρ τού σαφούς διαχωρισμού δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αυτό, ωστόσο, είναι ένα τάνγκο που χορεύεται από δύο, το οποίο σημαίνει πως ναι μεν το Δημόσιο δεν μπορεί να παίζει το ρόλο τού επιχειρηματία, αλλά και οι επιχειρηματίες δεν είναι δυνατό να ζητούν από το κρατικό ταμείο να καλύπτει τη χασούρα από τα ρίσκα που οφείλουν να αναλαμβάνουν ή, το ακόμα χειρότερο, να απαιτούν από τον κρατικό κορβανά να χρηματοδοτεί τις επενδύσεις τους και στο τέλος τα κέρδη να τα καρπώνονται οι ίδιοι. Ο σοσιαλισμός δεν είναι δυνατό να αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων ή κι απατεώνων φιλελεύθερων- νεοφιλελεύθερων...  

 

Τώρα χρειαζόμαστε έναν Βαρουφάκη που να μην φτάνει σε οργασμό από την ίδια του τη ρητορική...

Αν έπρεπε να περιγράψω με ένα ουσιαστικό τα συναισθήματα που κυριαρχούν σε όσους διαχειρίζονται το ελληνικό πρόγραμμα στη χώρα μας και στο εξωτερικό, αυτό θα ήταν η "αμηχανία". Είναι έκδηλη, άλλωστε, κι εκφράζεται είτε με μισόλογα, όπως στην περίπτωση της Ανγκ. Μέρκελ και της Κρ. Λαγκάρντ, είτε με τη σιωπή, όπως συμβαίνει με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Κι αυτό γιατί όλες οι πλευρές έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι ΄"κόκκινες γραμμές" που έχουν χαράξει κατά το απώτερο και πρόσφατο παρελθόν μάλλον θα επαναχαραχτούν προκειμένου η Ευρώπη να γλιτώσει τα χειρότερα στις επικείμενες εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία. Μόνο που όλοι τους πρέπει να το κάνουν να φανεί σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μπορείς να το αποκαλέσεις και "διαχρονική ψευδαίσθηση της πολιτικής"...

Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών είναι πιθανό να κληθεί σύντομα να δικαιολογήσει πώς θα παραμείνει στην θέση του όταν ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ασυμβίβαστο με τη μείωση του αφορολόγητου. Η επικεφαλής τού ΔΝΤ πώς "ξαφνικά" το ελληνικό χρέος έγινε βιώσιμο όταν εδώ και και πολύ καιρό η ίδια και τα στελέχη της επέμεναν ότι είναι εξαιρετικώς μη βιώσιμο. Και η καγκελάριος της Γερμανίας θα αναγκαστεί να χαλαρώσει τη λιτότητα στους "τεμπέληδες" Έλληνες και να αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις στη χώρα της ούτως ώστε το τέλος τού έτους να την βρει στο ίδιο πόστο κι όχι στη σύνταξη. Όπως θα έλεγε κι ο Ουίν. Τσέρτσιλ (βλ. φωτό), "πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα γίνει σε ένα χρόνο και ύστερα να έχεις την ικανότητα να εξηγείς γιατί αυτό δεν συνέβη"...

Φυσικά και η ελληνική κυβέρνηση θα χρειαστεί να κάνει υποχωρήσεις για να ολοκληρωθεί επιτέλους η β' αξιολόγηση. Μόνο που κάθε ημέρα που περνά, γίνεται ολοφάνερο ότι τα δεδομένα τού 2017- με το Brexit, τον Ντ. Τραμπ και την άνοδο της ακροδεξιάς- είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα του 2015. Υπό αυτή την έννοια είμαστε ίσως άτυχοι που ο Γιάνης Βαρουφάκης ανάλαβε υπουργός Οικονομικών πριν δύο χρόνια κι όχι σήμερα. Κι αυτό όχι γιατί δύο χρόνια αργότερα έχει απολέσει τον παροιμιώδη ναρκισσισμό του, αλλά γιατί η θεωρία παιγνίων του τώρα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πετύχει, αφού οι αντίπαλοί μας έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν, και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται πλέον και το "κεφάλι" τους. Μήπως, επομένως, ο Ευκλείδης ολοκλήρωσε τον κύκλο του και θα πρέπει να αντικατασταθεί όχι από τον Γιάνη, ο οποίος "έκαψε" μόνος του το πολιτικό του χαρτί, αλλά από έναν "Βαρουφάκη" ο οποίος όμως δεν θα φτάνει σε οργασμό από την ίδια του τη ρητορική;...

Για να χωρίσεις τον Πάνο και να νυμφευτείς την Φώφη πρέπει πρώτα η Φώφη να χωρίσει τον Κούλη...

Η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ μοιάζει και είναι όντως παράδοξη. Τι σχέση μπορεί να έχει, τουλάχιστον στην θεωρία, ένα κόμμα τής ριζοσπαστικής Αριστεράς με ένα που φλερτάρει ανοιχτά με τον εθνικισμό και τη συντήρηση; Κι αν η κοινή αντιμνημονιακή ρητορική ήταν ικανός λόγος συμπόρευσης πριν το τρίτο μνημόνιο, ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος μετά από τη υπογραφή του; Αυτά τα ερωτήματα είναι εύλογα κι οφείλουν να απασχολούν τη συνείδηση κάθε Αριστερού...

Στην πολιτική, ωστόσο, αν όχι και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, οφείλεις να λαμβάνεις υπόψη και την πραγματικότητα. Στη δική μας περίπτωση η εναλλακτική για το ΣΥΡΙΖΑ είναι να συνεργαστεί με ένα σχηματισμό, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, η οποία δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θέλει να συνδράμει στην απεμπλοκή τής χώρας από νεοφιλελεύθερες επιλογές ή να παραμείνει "ουρά" τής νεοφιλελεύθερης κι ακροδεξιάς ΝΔ των Μητσοτάκη- Γεωργιάδη...

Σε θεωρητικό επίπεδο η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται πιο κοντά στη ριζοσπαστική Αριστερά. Είναι, επίσης, θετικό πως, έστω τουλάχιστον για την προσέλκυση ψηφοφόρων πριν τις εκλογές τους, σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όπως το SPD στη Γερμανία δείχνουν διάθεση να επιστρέψουν στις ρίζες τους. Αυτό, ωστόσο, δεν το βλέπουμε να συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου το ΠΑΣΟΚ, ως βασικός πόλος τής αποκαλούμενης κεντροαριστεράς, επιμένει να αποκλείει το ΣΥΡΙΖΑ από το διάλογο για μια προοδευτική αναγέννηση της χώρας...

Φυσικά πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι, γι' αυτό και είναι λογικό κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη να συμπεριφέρονται ακόμα σαν να ανήκουν σε ένα κόμμα τού 45%. Η Φ. Γεννηματά, όμως, οφείλει άμεσα να ξεδιαλύνει την κατάσταση και να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει όμηρος των βενιζέλων, των λοβέρδων και των λοιπών βαριδίων τής εποχής τής εξουσίας ή να χαράξει τη δική της στρατηγική, η οποία πρέπει να συμπεριλαμβάνει το ΣΥΡΙΖΑ ως σύμμαχο κι όχι ως αντίπαλο...

Μέχρι, ωστόσο, να συμβούν όλα αυτά στην Κουμουνδούρου δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παραμείνουν πιστοί στο "γάμο ανάγκης" που τους συνδέει με τους ΑΝΕΛ, εφόσον βεβαίως αυτό επιθυμεί κι ο Π. Καμμένος. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι πέρα από την αντιμνημονιακή ατζέντα τα δύο κόμματα συνδέει και η βούληση να βάλουν ένα τέλος στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Κι αυτή η μάχη, όπως είναι λογικό, δεν μπορεί να δοθεί μαζί με αυτούς που εισέπρατταν τα θαλασσοδάνεια για να λειτουργούν ως υπηρέτες τού τραπεζικού- επιχειρηματικού- μιντιακού κατεστημένου...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επομένως, οφείλει να συμβάλει στην καλλιέργεια του εδάφους για τη δημιουργία ενός ευρύτατου προοδευτικού μετώπου. Μέχρι να συμβεί, όμως, αυτό είναι και υποχρεωμένος να φτιάχνει λεμονάδες από τα λεμόνια που του δίνονται για να μην μείνει ξεκρέμαστος...



  

Το ματσάκι γυρίζει...

Ήταν καλή η απόφαση του Eurogroup; Μένει να αποδειχθεί σε όσα συμπεριληφθούν στις προτάσεις των τεχνικών κλιμακίων που επιστρέφουν την ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα. Αν, για παράδειγμα, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων και η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων ισοσταθμιστούν από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ σε τρόφιμα, ενέργεια κι εστίαση, καθώς κι από το πρόγραμμα τριών δισ. ευρώ για 100.000 θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμισι χρόνο και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, θα μπορούμε να μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικώς νίκη κατά τής άγριας λιτότητας. Υπάρχει, πάντως, ήδη ένα πολύ καλό σημάδι πως η απόφαση του Eurogroup ήταν θετική για τον ελληνικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την "ξαφνική" ασθένεια του άθλιου Κούλη, η οποία δεν του επέτρεψε να εκφωνήσει ομιλία με την οποία έλπιζε να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τη μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...

Είναι πλέον εμφανέστατη η αμηχανία τής ΝΔ από τη στρατηγική της ήττα. Άλλωστε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρός της το είχε ομολογήσει, μέσα στην παραζάλη που προκαλεί η πάση θυσία αυτοπροβολή του, ότι στόχος της ήταν να μην ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση ή, έστω, αυτή να συνοδευτεί με σκληρά μέτρα, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές κι ο ίδιος με τους συνοδοιπόρους του να επιστρέψουν στην εξουσία καβάλα σε ένα λευκό άλογο, αποκαθαρμένοι από τα αμαρτήματα του παρελθόντος.

Ο άθλιος Κούλης έχει ζητήσει την προσφυγή στις κάλπες τόσες φορές αυτό το χρόνο που βρίσκεται στην ηγεσία τού κόμματός του- αλήθεια, πώς θα ολοκληρωνόταν το συντομότερο δυνατό η αξιολόγηση, όπως διατυμπάνιζε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;- ώστε να έχει ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμα και τον Β. Λεβέντη και το δικό του αίτημα για οικουμενική κυβέρνηση. Προφανώς στο Μοσχάτο πρέπει να καταλήξουν γρήγορα σε νέο αφήγημα πριν εξαντληθεί τελείως κι ο κομματικός στρατός, ο οποίος προετοιμαζόταν πυρετωδώς για έναν πόλεμο που μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί το 2017 ή το 2018...

Φυσικά μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου που θα ολοκληρώνει τη β' αξιολόγηση θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε ή όχι στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η χώρα θα κινείται με ένα άλλο μείγμα πολιτικής από αυτό που επικράτησε τα τελευταία εφτά χρόνια. Ένα, όμως, ακόμα καλό σημάδι ήταν η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Β. Σόιμπλε, η οποία υπολειπόταν πολύ σε αλαζονεία προηγούμενων δηλώσεών του. Θα ήταν υπερβολή να έγραφα για ήττα τού υπουργού Οικονομικών τής Γερμανίας, ο ο οποίος είναι καταφανέστατο ότι επιδιώκει το Grexit, αλλά όπως κι αν έχει, προέκυψε ένα σοβαρό πρώτο πλήγμα στην ατσαλάκωτη εικόνα τού σκληρού Γερμανού. Κι αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πολιτεύεται μακριά από το "ναι σε όλα" τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και την ανέξοδη συνθηματολογία τής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Το ματσάκι γυρίζει, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να κερδηθεί...