Χαζός ο Γιωργάκης ή αυτοί που θα ξαναψηφίσουν τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης;

Το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω για κανέναν, αλλά δεν θεωρώ πως ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας έβαλε στο ΔΝΤ γιατί αγαπά περισσότερο την πατρίδα τής μητέρας του από εκείνη του πατέρα του. Το ότι γνώριζε τη δύσκολη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας πριν τις εκλογές τού 2009 δεν τον καθιστά απαραιτήτως πειθήνιο όργανο των αμερικανών και του ΔΝΤ. Προφανώς και δεν είναι αντιαμερικανός, κάθε άλλο μάλιστα όπως φρόντισε να αποδείξει κατά την πρωθυπουργία του και με το σνομπάρισμα της Ρωσίας, αλλά αν ήταν κάθε αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, να είναι πλοκάμι θεωριών συνωμοσίας μόνο και μόνο λόγω των ανέξοδων υποσχέσεών του οι οποίες μετατρέπονται στο "παραλάβαμε καμένη γη" όταν κατακτά την εξουσία, τότε δεν θα έπρεπε να μείνει σχεδόν κανένας στο απυρόβλητο. Μόνο οι αφελείς, άλλωστε, πιστεύουν ότι οι εκλογές κερδίζονται αν υποσχεθείς στο πόπολο αίμα και δάκρυα...

Η ευφυία, εξάλλου, του ρεζίλη των Παπανδρέου μπορεί να μη συγκρίνεται με αυτή του πατέρα ή του παππού του, αλλά αυτό δεν τον κάνει αυτομάτως και ηλίθιο. Το να ξεπερνούσε, άλλωστε, όχι μία αλλά δύο χαρισματικές προσωπικότητες θα ήταν ένας άθλος που όμοιός του δεν έχει καταγραφεί ξανά στην παγκόσμια ιστορία. Ο Β. Βενιζέλος, εξάλλου, θα έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα γιατί έχει πέσει θύμα και στο παρελθόν, αμέσως μετά από τις εκλογές τού 2007, της οίησής του να πιστέψει ότι ο ίδιος ως ένας μακιαβελικός Ιζνογκούντ θα ξαπόστελνε εύκολα από το ΠΑΣΟΚ τον άνθρωπο που το θεωρεί οικογενειακή του κληρονομιά. Αν στο προσεχές συνέδριο γίνει ψηφοφορία για την αλλαγή προέδρου ο Γιώργος θα επανακτήσει τα απομεινάρια τού πάλαι ποτέ Κινήματος για πλάκα. Κι αν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση κατεβεί ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ή κάποιου άλλου κόμματος θα αποσπάσει ένα σημαντικό ποσοστό ψήφων, που μπορεί να είναι και διψήφιο. Και τότε ο χαζός δεν θα είναι ο ρεζίλης των Παπανδρέου, αλλά το λούμπεν προλεταριάτο που θα έχει επαναφέρει στην κεντρική πολιτική σκηνή τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης μόνο και μόνο γιατί φέρει το επώνυμο Παπανδρέου, έχει ένα συμπαθητικό χαμόγελο και είναι καλογυμνασμένος...

Δεν αμφισβητώ πως κάποιες από τις ιδέες τού Γιώργου, όπως αυτή για την πράσινη ανάπτυξη, ήταν καλές. Δεν τον μέμφομαι ούτε για το "λεφτά υπάρχουν" γιατί πράγματι υπάρχουν αν υπάρξει και η πολιτική βούληση δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου. Του έλειπαν, όμως, πάντοτε η μεθοδικότητα, η εργατικότητα, η αποφασιστικότητα και η στοχοπροσήλωση ώστε οι εμπνεύσεις του να περάσουν από την θεωρία στην πράξη. Κι ας μην συζητήσω καλύτερα για την επιλογή των συνεργατών του, οι οποίοι πλην εξαιρέσεων δεν θα έκαναν ούτε για θυρωροί σε πολυκατοικία. Κάποια στιγμή πρέπει να δικαστεί για την υπογραφή τού μνημονίου προκειμένου να εξακριβωθεί αν το τεράστιο σφάλμα του ήταν προϊόν εξυπηρέτησης αλλότριων σκοπιμοτήτων ή "απλώς" μιας πολύ λαθεμένης στρατηγικής απεμπλοκής του από το βάρος ριζοσπαστικών προεκλογικών του διακηρύξεων. Δεν ζητώ, ωστόσο, απαραιτήτως να καταδικαστεί ούτε βεβαίως να τον δω κρεμασμένο στην πλατεία Συντάγματος, πόσω μάλλον όταν εκείνοι που το απαιτούσαν πριν τρία-τέσσερα χρόνια είναι οι ίδιοι που εμφανίζονται πρόθυμοι να τον ξαναψηφίσουν σήμερα για να "σώσει" εκ νέου την Ελλάδα. Ποιός αμφιβάλλει, εξάλλου, πως αν ο ρεζίλης είχε κάνει το περιλάλητο δημοψήφισμα το 2011 θα το κέρδιζε; Δεν περιμένω, άλλωστε, και πολύ καλύτερα πράγματα από ένα λαό με μνήμη χρυσόψαρου, πολιτική συγκρότηση νήπιου και ταξική συνείδηση ραγιά. Κι εν τέλει αυτό είναι το σοβαρότερο πρόβλημα για τη δημοκρατία μας κι όχι τα "λαμόγια οι πολιτικοί", τους οποίους εξακολουθούμε να ψηφίζουμε από ατομικό συμφέρον, εθελοδουλία και τρόμο για το πραγματικά καινούριο που ακόμα δεν λέει να φανεί γιατί στην ουσία δεν το αποζητούμε...   

  

Ακου τί σου λέει ο Δεκέμβρης τού ’44 Αλέξη: «Οχι σε Καζέρτες και Βάρκιζες»…

Στην υπόλοιπη Ευρώπη οι δοσίλογοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τιμωρήθηκαν. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, με φρικτούς τρόπους. Στην Ελλάδα, όμως, όχι μόνο δεν πλήρωσαν για τις αμαρτίες τους, αλλά την κυβέρνησαν κιόλας χάρη στη συνδρομή των μεγάλων δυνάμεων. Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 70 χρόνια από τα Δεκεμβριανά, τα οποία ξεκίνησαν όταν οι ταγματασφαλίτες, οι αστυνομικές αρχές και οι βρετανοί πυροβόλησαν στο ψαχνό εκατοντάδες ανθρώπους που δεν ήθελαν να επιβάλουν με τη βία ένα κομμουνιστικό καθεστώς στην Ελλάδα (το ΚΚΕ, άλλωστε, είχε έρθει σε συμφωνία με την κυβέρνηση Παπανδρέου), αλλά να αποτρέψουν αυτό που ακολούθησε: την εγκαθίδρυση, δηλαδή, ενός υποτελούς στους ξένους κράτους το οποίο θα εκτελούσε και θα έστελνε στα ξερονήσια και στις φυλακές πολλούς από αυτούς που είχαν χύσει το αίμα τους για την πατρίδα κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης…

Η Αριστερά έχει κάνει πολλά λάθη κι έχει πέσει αρκετές φόρες θύμα τής αφέλειάς της να θεωρήσει πως θα της δοθούν δικαιώματα αν δεν παλέψει η ίδια για να τα κατακτήσει. Το 1944 είχε πιστέψει ότι η Βρετανία του Τσέρτσιλ, υπό τη σφαίρα επιρροής τής οποίας βρισκόταν τότε η Ελλάδα, θα επέτρεπε στο ΚΚΕ να αξιοποιήσει την ηθική υπεροχή τού ΕΑΜ έναντι των γερμανοτσολιάδων και να κατακτήσει την εξουσία μέσα από εκλογικές διαδικασίες. Ευελπιστώ πως εν έτει 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την πεποίθηση ότι η Γερμανία της Ανγκ. Μέρκελ θα σεβαστεί τη λαϊκή ετυμηγορία και θα του επιτρέψει να σκίσει τα μνημόνια χωρίς η ίδια να αντιδράσει με όποιο τρόπο μπορεί…

Δεν είμαι σίγουρος ότι στην Κουμουνδούρου έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της ιστορικής ευθύνης που πέφτει στους ώμους τους. Αν λυγίσουν με τη μία στα κελεύσματα της τρόικας θα έχουν γκρεμίσει κάθε προοπτική απαλλαγής τού ελληνικού λαού από τους μηχανισμούς τής άγριας λιτότητας και στη συνέχεια θα ζήσουμε ένα πολιτικό κενό το οποίο δεν αποκλείεται να καλυφθεί από άτομα χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση, πολύ πιο επικίνδυνους ακόμα κι από τους Παπαδήμιους. Αν, από την άλλη, έχουν την εντύπωση πως το Βερολίνο θα υποκύψει στη γοητεία των επιχειρημάτων τού «κουλ Αλέξη» μάλλον δεν έχουν λάβει και τώρα το μήνυμα που έστειλαν οι αγορές σε Σταθάκη-Μηλιό-Δραγασάκη την προηγούμενη εβδομάδα…

Πού θέλω να καταλήξω; Στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει βαρύτατο ιστορικό λάθος αν υπογράψει νέες Συμφωνίες της Καζέρτας ή της Βάρκιζας, αν αποδεχθεί δηλαδή τον ιδεολογικό του αφοπλισμό με τις πρώτες δυσκολίες που αναπόφευκτα θα συναντήσει.  Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Αριστερή Πλατφόρμα του, για παράδειγμα, δεν θα πρέπει να μείνουν «εκτός Αττικής», όπως συνέβη με τον Αρη Βελουχιώτη και τον στρατηγό Σαράφη το 1944. Μπορεί να διαφωνώ με την έξοδο από την ευρωζώνη ως μία από τις πρωταρχικές μας επιλογές, αλλά πρέπει να αιωρείται κι αυτό το ενδεχόμενο στην ατμόσφαιρα στο σκληρό πόκερ που θα κληθεί να παίξει ο Αλέξης…

Από τη μία είναι και λογικό κι επιθυμητό να διερευνάς τις προθέσεις αυτών που αύριο μεθαύριο θα βρεις απέναντί σου. Από την άλλη, ωστόσο, το φλερτ έχει νόημα όταν υπάρχει και κάποια ανταπόκριση. Σε διαφορετική περίπτωση το παρατάς και είτε συνεχίζει ο καθένας το δρόμο του είτε δείχνεις τα δόντια σου αν προσπαθήσει το αντικείμενο του πόθου σου να σε βλάψει .Οφείλω, πάντως, να επισημάνω την επιμονή τού αντί-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου σε μια μεγάλη αντίφαση: είτε η αξιωματική αντιπολίτευση έχει κάνει κωλοτούμπα και ρέπει προς τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία είτε πολιτεύεται με ουτοπικές κομμουνιστικές αντιλήψεις. Και τα δύο μαζί δεν γίνεται να συμβαίνουν γι’ αυτό και είναι προτιμότερο για την προπαγάνδα τής ελίτ να κάνει επιτέλους μια επιλογή…     

Η Κατερίνα, ο Νίκος και η Ελένη δεν κατάστρεψαν την κοινωνία, δεν έκαναν όμως και τίποτα για να τη βελτιώσουν...

Η Κατερίνα, μία από τις οροθετικές που είχε διαπομπεύσει δύο χρόνια πριν ο φορέας τής κοινωνικής υποκρισίας Ανδρ. Λοβέρδος, "δραπέτευσε", κατά δήλωση των ανθρώπων που της είχαν συμπαρασταθεί, δηλαδή αυτοκτόνησε. Ο 21χρονος Νίκος Ρωμανός, ο οποίος δεν έχει καν καταδικαστεί για τρομοκρατία αλλά για ληστεία, κάνει απεργία πείνας γιατί το κράτος δεν του δίνει το δικαίωμα να λάβει πανεπιστημιακή μόρφωση. Το αυτό συμβαίνει και με τον Ηρ. Κωστάρη της 17 Νοέμβρη. Ξεσηκωνόμαστε, επίσης, κατά τής Ελ. Φουρέιρα, η οποία είχε το "θράσος" να μας κρύψει ότι είναι αλβανίδα γιατί "φυσικά" αν μας το είχε πει από την αρχή θα την είχαμε κάνει αποδεκτή στις πίστες μας και δεν θα της φωνάζαμε "δεν θα γίνεις άνθρωπος ποτέ". Μπορεί να απέχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα από την αμερικανική άγρια δύση, αλλά η πολιτεία φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της με την ίδια εκδικητική λύσσα με την οποία κάποτε απαγχόνιζαν ανθρώπους για ψύλλου πήδημα...

Ο διασυρμός των αποδιοπομπαίων τράγων είναι το φάρμακο που έχουμε ανακαλύψει για να αντιμετωπίζουμε τη δική μας ηθική σήψη, η οποία δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Ανάβουμε φωτιές για να κάψουμε τις πουτάνες, τους αντάρτες πόλης και τις αλβανίδες, εξοργιζόμαστε μαζί τους γιατί μας χαλούν το παραμύθι τού νόμου, της τάξης, της ασφάλειας και της ευπρέπειας, αλλά σιωπούμε, στην καλύτερη περίπτωση, ή και σιγοντάρουμε ακόμα εκείνους που είναι οι πραγματικοί εχθροί τού λαού. Είμαστε, με λίγα λόγια, ανίκανοι να σώσουμε τον εαυτό μας από τη στιγμή που δεν μπορούμε καν να αντιληφθούμε ποιούς πρέπει να πολεμήσουμε και σε ποιούς οφείλουμε να προσφέρουμε το χέρι μας για να σηκωθούν και να αγωνιστούν στο πλευρό μας...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρότυπο ζωής για μια γυναίκα ή για έναν άνδρα πρέπει να είναι να γίνει πόρνη/ζιγκολό κι οροθετικός, να παίρνει ναρκωτικά, να κρύβει την εθνικότητά της/του και να συμμετέχει στο αντάρτικο πόλης. Με τρομάζουν, ωστόσο, οι αγνοί κι ενάρετοι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι απαραιτήτως υποκριτές αλλά δεν δείχνουν καμία κατανόηση για τις ανθρώπινες αδυναμίες, αυτοί που με την πρώτη ευκαιρία δείχνουν με το δάχτυλο τους "αμαρτωλούς" προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να ωραιοποιήσουν τη μιζέρια τού μικροαστισμού τους. Τα πάθη και τα λάθη είναι αυτοκαταστροφικά, αλλά δίχως αυτά είμαστε σαν πεθαμένοι ζωντανοί. Και χριστιανικώς να το δει κανείς, πώς θα συγχωρεθείς αν δεν έχεις πρώτα αμαρτήσει; Γι' αυτό και οι κοινωνίες, οι οποίες από τη φύση τους έχουν την τάση να είναι συντηρητικές, έχουν ανάγκη από απολωλότα πρόβατα, χωρίς αυτά χάνει το νόημα η ύπαρξή τους. Τί θα ήταν ο Ιαβέρης αν δεν υπήρχε ο Γιάννης Αγιάννης;..

Κατά βάση, δηλαδή, η ηθική μας είναι ετερόφωτη, είναι τόσο ισχυρή όσο περισσότερο "ανήθικοι" είναι αυτοί που μας περιτριγυρίζουν. Αφήστε που ο μοραλισμός, όπως και κάθε έννοια άλλωστε που επινοήθηκε από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, είναι τόσο σχετικός που μόνο μετά από επώδυνους συμβιβασμούς μπορούμε να βρίσκουμε χρυσές τομές που τις κάνουμε νόμους. Για τους πολλούς, για παράδειγμα, η πορνεία θεωρείται πιο ανήθικη πράξη από το να ιδρύεις εξωχώριες εταιρείες για να φοροαπαλλάσσεσαι ή για να κάνεις ξέπλυμα βρόμικου χρήματος...   

Η Κατερίνα, ο Νίκος και η Ελένη δεν θα έκαναν υπερήφανο τον Νίτσε. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να αποτελούν νίκες τής βούλησης πάνω στο χαρακτήρα κι όχι έρμαια των παθών τους. Ο κόσμος δεν θα γίνει καλύτερος αν καταφεύγουμε στην πορνεία και στα ναρκωτικά για να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες τής ζωής. Οι λαοί δεν θα απελευθερωθούν σπάζοντας τις βιτρίνες τραπεζών, πετώντας μολότοφ σε μπάτσους ή βάζοντας βόμβες σε γραφεία πολυεθνικών αφού η ταξική αφύπνιση είναι πολύ βαθύτερη διαδικασία και περνά πρωτίστως από την παιδεία και καθόλου από την τυφλή κι άσκοπή βία. Ούτε θα πολεμήσουμε αποτελεσματικώς τα στερεότυπα αν ντρεπόμαστε να πούμε πως είμαστε αλβανοί, ομοφυλόφιλοι ή εξωγήινοι...

Αλίμονο, όμως, στις κοινωνίες στις οποίες απαιτείται γενναιότητα για να αντεπεξέρχεσαι στα εμπόδια που μπαίνουν στο δρόμο σου και δεν στέκονται στο πλευρό σου παρά μόνο σε πετροβολούν, πόσω μάλλον όταν αυτές καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν γιατί κάποιοι ανάμεσά μας προκειμένου να επιβιώνουν χωρίς προβλήματα καταφεύγουν στο να εκδίδονται, να τρυπιούνται με βελόνες, να τοποθετούν εκρηκτικούς μηχανισμούς ή να παριστάνουν πως είναι μεξικανοί. Λυπάμαι, αλλά σε όλες αυτές τις ιστορίες δεν βλέπω ούτε άγιους ούτε διάβολους, μόνο ανθρώπους που αδυνατούν να κατανοήσουν άλλους ανθρώπους ή βρίσκουν σε αυτό δικαιολογία για να μην απομακρύνουν, έστω κατά ένα βήμα, την κοινωνία από το γκρεμό...

Εδώ η καλή ψήφος, δώστε και σώστε την ελίτ...

Αν μου ζητούσατε έναν κατάλογο με τους δέκα πιο αξιόπιστους ανθρώπους που γνωρίζω, δεν θα συμπεριλάμβανα σε αυτόν τον Π. Καμμένο. Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι γνωστός για τις άσφαιρες βολές του, τις οποίες όταν έρχεται η ώρα να τις αποδείξει, παριστάνει τον κινέζο. Αυτό, όμως, επ' ουδενί δεν σημαίνει πως η δικαιοσύνη δεν οφείλει να διερευνήσει σε βάθος τις καταγγελίες του, όπως και τις αντίστοιχες τής βουλευτίνας του Στ. Ξουλίδου περί δωροδοκίας συναδέλφων τους ενόψει εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Το να κατηγορεί εμμέσως ένας βουλευτής έναν άλλο βουλευτή, και μάλιστα του ίδιου κόμματος, για δωροληψία είναι πολύ σοβαρό για να μην αρθεί πάλι καμιά ασυλία, όπως συμβαίνει σε τόσες και τόσες περιπτώσεις. Σε διαφορετική περίπτωση πείτε μου ποιός θα πιστέψει στην περίπτωση που συγκεντρωθούν οι 180 βουλευτές για εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας πως αυτό έγινε για λόγους εθνικού συμφέροντος και κατά συνείδηση κι όχι γιατί ορισμένοι έγιναν...ξαφνικά πλουσιότεροι; Σε μια τέτοια περίπτωση οι διαιτητές τής Σούπερ Λίγκας θα φαίνονται στο πόπολο περισσότερο αξιόπιστοι από τους "εθνοπατέρες" του...

Οι Μπιτλς έχουν παραπάνω από σαράντα χρόνια που έχουν διαλυθεί, η επιστήμη έχει πατήσει πλέον "πόδι" και στον Αρη, πέρα από τη Σελήνη, και η τηλεόραση θεωρείται πια ξεπερασμένη τεχνολογική ανακάλυψη. Κι όμως, οι ημέρες που ζούμε θυμίζουν ολοένα και περισσότερο την ταραγμένη δεκαετία τού 1960. Ο αντικομμουνισμός, τα αντιαριστερά σύνδρομα και η "συμμορίτικη" ρητορική έχουν ξαναγίνει δημοφιλή στον προπαγανδιστικό λόγο των ελίτ των και των φερέφωνών της. Αυτοί που κυβέρνησαν τον τόπο και διαιώνισαν τις κοινωνικές αδικίες κατηγορούν εκείνους που, όντως σε αρκετές περιπτώσεις αντιδρούσαν με λανθασμένο τρόπο όπως με την αγιοποίηση συντεχνιακών λογικών, ήταν πάντοτε η μειοψηφία πως ευθύνονται για την κατάντια τής χώρας...

Είναι αλήθεια ότι τα πανεπιστήμια δεν θα γίνουν καλύτερα πετώντας σκουπίδια στα γραφεία πρυτάνεων ούτε ο εργασιακός μεσαίωνας θα αποτελέσει παρελθόν αν οι συνδικαλιστές συνεχίζουν να διατηρούν αδικαιολόγητα προνόμια. Η παιδεία, ωστόσο, δεν νοσεί εξαιτίας των καταλήψεων, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις είναι μια άστοχη απάντηση στην απαξίωσή της από αυτούς που τη διαφεντεύουν, αλλά ακριβώς από εκείνους που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι. Οι εργασιακές σχέσεις δεν επέστρεψαν στα χρόνια τής δουλείας γιατί η κάθε συντεχνία προέτασσε το δικό της συμφέρον έναντι του γενικού, αλλά γιατί τα αφεντικά εξουσιάζουν εφαρμόζοντας το "διαίρει και βασίλευε"...

Την ίδια ώρα, το παρακράτος είτε απειλεί με θανάτωση δημοσιογράφους που δεν είναι "φρόνιμα παιδιά" είτε σπάζει τον "κουμπαρά" για να λαδώνει μέλη τού Κοινοβουλίου όταν αυτό θεωρείται αναγκαίο. Υποκαθιστά, δηλαδή, για μια ακόμα φορά τη λειτουργία των επίσημων θεσμών, οι οποίοι  αυτοβούλως έχουν παραχωρήσει περισσότερες αρμοδιότητες σε αυτούς που μπορούν να κάνουν τη βρόμικη δουλειά δίχως να εκτίθενται οι πάτρωνές τους. Πολύ φοβάμαι πως οδηγούμαστε ξανά σε μια προεκλογική περίοδο κατά την οποία δεν θα αντιπαρατεθούν πεπραγμένα, ιδεολογίες και προγραμματικές θέσεις, αλλά προπαγανδιστικοί μηχανισμοί εξαπάτησης, θα ακουστούν μισές αλήθειες κι ολοκληρωμένα ψέματα, η λάσπη, όπως για παράδειγμα για το νόημα των συναντήσεων συριζαίων με ανθρώπους τής αγοράς, θα πετιέται σχεδόν αυτόματα στον ανεμιστήρα κι ένας λαός θα κληθεί να λύσει το γόρδιο δεσμό σε μια κακόγουστη παράσταση όπου περισσεύει η υποκρισία. Η ουσία είναι πως είτε έχουν δωροδοκηθεί βουλευτές είτε όχι ο πολιτικός κόσμος έχει σημειώσει ένα ακόμα αυτογκόλ, υπονομεύοντας την κοινοβουλευτική ολιγαρχία περισσότερο κι από τους πιο διαπρύσιους εχθρούς της... 

Αυτοί που δέχονται να δουλεύουν τζάμπα παίρνουν στο λαιμό τους και τους επαγγελματίες...

Τα αφεντικά είναι "υποχρεωμένα" από την θέση φαινομενικής υπεροχής που τους προσφέρει το σύστημα να πίνουν το αίμα των εργαζόμενων. Πώς τους απαντούν στη σύγχρονη Ελλάδα οι εργαζόμενοι; Δουλεύοντας γι' αυτούς δωρεάν και, μάλιστα, οικειοθελώς. Με λίγα λόγια και άνεργοι στην ουσία και μαλάκες! Ολο και πληθαίνει ο αριθμός εκείνων που προτιμούν να απασχολούνται τζάμπα σε κάποια εταιρεία με τα...ακαταμάχητα επιχειρήματα πως έτσι διατηρούνται ζωντανοί στην αγορά εργασίας και καταπολεμούν την κατάθλιψη του να μένουν στο σπίτι τους και να κοιτούν τα ντουβάρια του. Σκάβουν, δηλαδή, το λάκκο στον οποίο θα πέσουν και οι ίδιοι μέσα αργά ή γρήγορα, αφού βεβαίως ρίξουν πρώτα σε αυτόν τους υπόλοιπους που έχουν την "τρελή" απαίτηση να αμείβονται για την εργασία που παρέχουν και, μάλιστα, όπως της αξίζει και στην ώρα τους...

Γιατί αναρωτιόμαστε, επομένως, για τους χαμηλούς μισθούς ή για το ότι ο διπολικός Ανδρ. Λοβέρδος προτείνει την άμισθη εργασία εκπαιδευτικών με αντάλλαγμα μόρια; Ολοι αυτοί γνωρίζουν ότι θα βρουν εκεί έξω πρόθυμους ηλίθιους να εργαστούν γι' αυτούς δωρεάν μόνο και μόνο για να βελτιώσουν το βιογραφικό τους. Ετσι κι αλλιώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά η ποσότητα της εργασίας, αφού πρόκειται για μπακάληδες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες με την ανοχή ενός ολόκληρου συστήματος που βασίζεται εδώ και χρόνια στην αναξιοκρατία, στη λαμογιά, στο ρουφιανιλίκι και στην υποτέλεια των υπηκόων του...

Οι ερασιτέχνες, όχι με την έννοια των εραστών τής τέχνης τους αλλά των αλεξιπτωτιστών που δεν βλέπουν αυτό που κάνουν ως επάγγελμα αλλά ως χόμπι για να περνούν την ώρα τους, λειτουργούν σαν καρκινώματα που κατατρώγουν και τους επαγγελματίες. Αποδεχόμενοι στωικά συμπεριφορές που μας επιστρέφουν στον εργασιακό μεσαίωνα αποτελούν, εκόντες άκοντες, τους καλύτερους φίλους τού κεφαλαίου, αυτούς στους οποίους βασίζεται για να μην υπάρξει ποτέ κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο...

Ο καθένας μας έχει δικαίωμα να φορά "Πάμπερς" ως απόρροια μιας ψοφοδεούς λογικής διατήρησης της θεσούλας μας με κάθε θυσία τής αξιοπρέπειάς μας. Απαγορεύεται, ωστόσο, να παίρνουμε στο λαιμό μας, ειδικώς αν έχουμε κάποια θέση ευθύνης, κι εκείνους που αδυνατούν να πιστέψουν ότι η στάση ζωής τους πρέπει να είναι όμοια με ενός σκύλου που του φορούν ένα λουρί τα αφεντικά του κι αυτός πηγαίνει όπου τον σέρνουν. Πόσω μάλλον όταν τα δικά μας αφεντικά δεν μας προσφέρουν καν τα στοιχειώδη που απολαμβάνει ένα κατοικίδιο, όπως τροφή και στέγη...

Οι ραγιάδες που υποσκάπτουν συλλογικότητες στο όνομα της διατήρησης της εργασιακής ειρήνης, συναινώντας σε εργοδοτικές πρακτικές που παραπέμπουν στους αιώνες τής δουλείας, βρίσκονται παντού, από την πιο μικρή επιχείρηση έως τη συνδικαλιστική ηγεσία. Ναρκοθετούν οποιαδήποτε προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης, μαντρώνοντάς την, για παράδειγμα, σε μια ημερήσια απεργιακή κινητοποίηση που από το τίποτα είναι προτιμότερη, αλλά δεν είναι και η καλύτερη λύση...

Αν δεν απομονώσουμε, ο καθένας από το μετερίζι όπου βρίσκεται, εκείνους που επιβάλλουν με τον τρόπο τους "Βάρκιζες", αυτούς που λειτουργούν ως Δούρειοι Ιπποι του εργατικού κινήματος, μην περιμένετε οι καλύτερες ημέρες να έρθουν από μόνες τους. Στο Παρίσι αυτές τις ώρες σχεδιάζουν το τρίτο μνημόνιο. Πώς θα αντιδράσουμε σε αυτό; Θα κάνουμε μια απεργία για την τιμή των όπλων ή θα πολιορκήσουμε τη Βουλή επί ημέρες, μήνες, χρόνια ώστε να δοθεί επιτέλους η δυνατότητα στον ελληνικό λαό να ψηφίσει για πολιτικές που δεσμεύουν και τις γενιές που θα ακολουθήσουν;...

Στις ΗΠΑ, όπου όπως μαρτυρά η εξέγερση στο Φέργκιουσον οι μαύροι δεν έχουν βρει ακόμα την θέση που τους αρμόζει στην αμερικανική κοινωνία, έχουν κάνει δημοψηφίσματα για την απαγόρευση των δολωμάτων στο κυνήγι τής καφέ αρκούδας. Στην Ελλάδα θεωρείται αντιδημοκρατικό, όπως θυμόμαστε πολύ καλά από τα γεγονότα των Κανών το 2011, να διοργανώσουμε δημοψήφισμα για το αν επιθυμούμε να εγκατασταθεί στη χώρα, η οποία μάλιστα γέννησε την άμεση δημοκρατία, ένα μόνιμο καθεστώς άγριας λιτότητας με θύματα τους πολλούς...

Αυτή η κυβέρνηση διαθέτει μόνο την τυπική νομιμοποίηση να περάσει από τη Βουλή νέο μνημόνιο. Ακόμα, όμως, και μια κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να ζητήσει τη λαϊκή αποδοχή για οποιαδήποτε νέα συμφωνία με τους δανειστές. Κι αν η πλειοψηφία απαντήσει θετικώς ακόμα και σε ένα επαχθές μνημόνιο, έστω υπό συνθήκες απόλυτης τρομοκράτησης, τότε θα είναι άξια της μοίρας της. Πρέπει, όμως, να της δοθεί, έστω μετά από τέσσερα χρόνια από το πρώτο μνημόνιο, η αυτονόητη σε μια πραγματική δημοκρατία δυνατότητα να εκφράσει επισήμως τη γνώμη της. Οποιος πολιτικός με τη σχετική εξουσία δεν αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία δεν μπορεί να παριστάνει άλλο το δημοκράτη, κρύβοντας πως στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμα "δημοκράτορας"...    


  

"Ολοι οι αλβανοί είναι εγκληματίες", λέει ο...Χίτλερ μέσα μας

Ο "αλβανός πιστολέρο, κακοποιός, δολοφόνος, μαφιόζος" κλπ. κλπ. Ποιός άλλος λόγος υπάρχει να τονίζουμε την εθνικότητα του δράστη τής επίθεσης στο Μικρολίμανο πέρα από το να αποκαλύπτουμε τον ρατσιστικό, μικροαστικό εαυτούλη μας, τον οποίο επιμελώς κρύβουμε μέσα στην πολιτική μας ορθότητα; Κι εμείς οι τόσο ευαίσθητοι που θρηνούμε, και καλά κάνουμε βεβαίως, για τη δολοφονία ενός σέρβου φίλαθλου στην Κωνσταντινούπολη θα κάναμε το ίδιο αν σκοτωνόταν ένας τούρκος στο Βελιγράδι; Την ώρα που αναζωπυρώνονται στα Βαλκάνια τα εθνικιστικά πάθη, τα οποία ποτέ δεν είχαν σβήσει, σε τί αλήθεια ωφελεί να συνδέουμε μια ακραία εγκληματική ενέργεια με τη χώρα καταγωγής τού θύτη της; Είναι όλοι οι αλβανοί εγκληματίες, όπως για χρόνια έλεγε για παράδειγμα η Χρυσή Αυγή πριν εντάξει πολλούς τέτοιους στις οργανώσεις της; Ολοι οι τούρκοι εποφθαλμιούν τα νησιά τού Αιγαίου και την Κύπρο; Ή, μήπως, δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο ένας τρελαμένος έλληνας να πάρει ένα καλάσνικοφ και να πυροβολήσει αδιακρίτως τους θαμώνες ενός κλαμπ; Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε, άλλωστε, για την ψυχική ισορροπία ενός έθνους, αξιοσημείωτο κομμάτι τού οποίου εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον τουρίστα τής Ραφήνας και τον ρεζίλη των Παπανδρέου ως σοβαρές επιλογές για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση;...

Είναι αυτονόητο, αλλά φοβάμαι πως ακόμα και στις 25 Νοεμβρίου 2014, τόσο καιρό μετά από το μεσαίωνα, είμαι αναγκασμένος να το επαναλάβω. Κανένας λαός δεν έχει την εγκληματικότητα στο DNA του. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως αυτά που υποστηρίζουν διάφοροι στη χώρα μας για τους αλβανούς, τους ρουμάνους ή όποιους άλλους ξένους κατοικούν σε αυτή τη γωνιά τής οκουμένης, στις αρχές τού προηγούμενου αιώνα τα έλεγαν στις ΗΠΑ για τους έλληνες. Δεν θέλει και πολύ μυαλό, εξάλλου, για να καταλάβεις ότι όσο πιο εξαθλιωμένος είναι κάποιος κι όσο περισσότερο κοινωνικώς απομονωμένος αισθάνεται τόσο πιθανότερο είναι να καταλήξει στην παρανομία. Αυτό προφανώς και δεν αθωώνει τον οποιοδήποτε εγκληματία, αλλά είναι μια πολύ πιστευτή δικαιολογία για τις πράξεις του...

Κι αφού σιγοβράζει μέσα σας η ερώτηση "και τί φταίμε εμείς οι φιλήσυχοι πολίτες για τη φτώχεια των άλλων;" δεν έχω παρά να σας απαντήσω πως όταν μια κοινωνία είναι πραγματική κοινωνία κι όχι κοπάδι σκόρπιων συμφερόντων το πρόβλημα του ατόμου οφείλει να είναι και πρόβλημα του συνόλου. Κι αν δεν το αντιμετωπίζουμε έτσι από ανθρωπισμό, ας το κάνουμε τουλάχιστον από ατομικό συμφέρον. Γιατί η γη γυρίζει, όπως έπεισε δια πυρός και σιδήρου ο Γαλιλαίος τους αρτηριοσκληρωτικούς, και, ποιός ξέρει, αύριο μεθαύριο, ειδικώς αν συμφωνήσουμε και σε τρίτο μνημόνιο, ενδεχομένως να είμαστε εμείς που θα πάρουμε ένα καλάσνικοφ στο χέρι, θα μπουκάρουμε σε ένα κέντρο διασκέδασης και θα θελήσουμε να πάρουμε, "για εκδίκηση", κι άλλους στο λαιμό μας γιατί δεν θα έχουμε γάλα να δώσουμε στα παιδιά μας...

Είναι αυτονόητο, επίσης, ότι κανείς μας δεν έχει γεννηθεί τέρας. Οσοι ανάμεσά μας γίναμε το "οφείλουμε" στις οικογενειακές ή κοινωνικές παραστάσεις των οποίων υπήρξαμε αυτόπτες μάρτυρες. Επομένως, εκτός από μια δίκαιη τιμωρία για τις εγκληματικές πράξεις μας χρειαζόμαστε σωφρονισμό και θεραπεία. Ούτε η κρεμάλα ούτε τα ισόβια θα εξυπηρετήσουν κάτι περισσότερο από τη δίψα τού λούμπεν προλεταριάτου για εκδίκηση. Πόσω μάλλον όταν αυτό το χυδαίο ένστικτο τις περισσότερες φορές διοχετεύεται σε αυτούς που αισθανόμαστε πως είναι χαμηλότερα από εμάς στην τροφική αλυσίδα κα σπανίως σε εκείνους που τρώνε με χρυσά κουτάλια και μας πετούν τα ψίχουλα. Ενα κράτος δικαίου δεν παραδειγματίζει τους πολίτες του με τον τρόμο, με δημόσιους ακρωτηριασμούς κλεφτών για παράδειγμα, αλλά καλλιεργώντας του τη σιγουριά ότι όταν βρεθούμε πεσμένοι στο έδαφος, αφού όλοι μας κάποια στιγμή χάνουμε τη δύναμη να παραμένουμε όρθιοι, θα είναι εκεί για να μας σηκώσει το χέρι και να μας βοηθήσει να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας σε γερότερα θεμέλια. Ετσι συμπεριφέρονται οι υγιείς κοινωνίες κι όχι σαν τεξανοί καουμπόιδες σε γουέστερν που έχουν την αφέλεια να πιστεύουν, μάλιστα, ότι ακόμα κι ο Ιησούς θα συμφωνούσε με το "οφθαλμός αντί οφθαλμού"...

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα και προσβλήθηκαν και οι δύο...

Σχεδόν ο μόνος τρόπος για να γραφτούν αλήθειες στον ελληνικό Τύπο είναι να αποφασίσουν οι διαπλεκόμενοι αφέντες του να βγάλουν ο ένας τα μάτια τού άλλου. Διαφορετικώς δεν διαβάζουμε τίποτα άλλο πέρα από τις αγαθοεργίες τους συνοδεία ακίνδυνων ειδήσεων. Γι' αυτό και θα μου συγχωρήσετε τα γέλια όταν ακούω τον Β. Μαρινάκη και τον Δ. Μελισσανίδη να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για γκανγκστερικές μεθόδους. Κι ελπίζω να μου συγχωρήσετε, επίσης, τη δυσπιστία απέναντι στην "αριστερή" στροφή τού ΔΟΛ, ο οποίος μόλις ο υιός Ψυχάρης εγκατάλειψε τη Ν.Δ. θυμήθηκε πως η σημερινή δεξιά θυμίζει περισσότερο την προδικτατορική παρά τη μετριοπαθή μεταπολιτευτική εκδοχή της. Εχω μάθει, άλλωστε, εδώ και πολύ καιρό να μη δίνω τόση σημασία στο τί λέει κάποιος, αλλά ποιός το λέει. Αυτό με βοηθά, μεταξύ άλλων, να ζυγίζω το μέγεθος της υποκρισίας του και να μην παίρνω στα σοβαρά τους κλέφτες που φωνάζουν για τις κλεψιές των άλλων ή τους απατεώνες που κράζουν τις απατεωνιές των υπόλοιπων "συναδέλφων" τους...

Αν εξαιρέσουμε μερικές εκατοντάδες αργυρώνητων φανατικών οπαδών, ποιός πιστεύει ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο και, κατ' επέκταση, η εγχώρια δημόσια ζωή δεν κυβερνάται από τη μαφία; Οι ίδιοι άνθρωποι που διοργανώνουν συλλαλητήρια κατά τής αριστερίστικης τρομοκρατίας κάθε τόσο δίνουν εντολές σε "φουσκωτούς" τους να δέρνουν όποιον έχει το θράσος να τους ασκήσει την παραμικρή κριτική, όσο δικαιολογημένη κι αν αυτή είναι. Ανθρωποι που είναι αναμεμειγμένοι σε λαθρεμπόριο ηρωίνης και πετρελαίου, μεταξύ άλλων παράνομων ή ημιπαράνομων δραστηριοτήτων τους, κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας "διδάσκοντας ήθος", πουλώντας φιλανθρωπία και διοικώντας στα φανερά ομάδες και δήμους και στα κρυφά κυβερνήσεις χάρη στα εκατομμύρια αφορολόγητα ευρώ τα οποία τσεπώνουν και για τα οποία δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μπροστά τους ο Ντον Κορλεόνε μοιάζει με χίπι πασιφιστή κι όμως αντί να σαπίζουν σήμερα στη φυλακή παριστάνουν τους δημόσιους κατήγορους της διαφθοράς...των άλλων βεβαίως, τους κήνσορες της ηθικής και τους υπερασπιστές τής ιδιωτικής πρωτοβουλίας με την οποία συγχέουν τη νομιμοποίηση της λαμογιάς τους...

Το πρόβλημα γίνεται ορατό μέσω των προσώπων. Είναι, ωστόσο, συστημικό, συστημικότατο. Ο καπιταλισμός επιβιώνει γιατί θωπεύει τα χυδαιότερα των ενστίκτων μας, γιατί ηρωοποιεί τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα, επειδή δημιουργεί με επιτυχία την ψευδαίσθηση πως μια ημέρα κι εμείς μπορούμε να γίνουμε μαρινάκηδες ή μελισσανίδηδες αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνατότητές του και σε πολλές ακόμα πομφόλυγες. Σε καμιά χολιγουντιανή ταινία και σε κανένα καπιταλιστικό εγχειρίδιο δεν θα δείτε ή δεν θα διαβάσετε πως αν θέλετε να γίνετε πλούσιοι πρέπει, στις πλείστες των περιπτώσεων, να πατήσετε επί πτωμάτων. Το ίδιο πράγμα θα το δείτε μεταφρασμένο ως αποφασιστικότητα, ισχυρή θέληση, πίστη ή ελπίδα...

Η απληστία ταυτίζεται με τη φιλοδοξία, η βουλιμία με την αυτοβελτίωση, η αλαζονεία με την αυτοπεποίθηση. Στα αρχίδια μας η κοινωνική δικαιοσύνη αν μπορούμε να είμαστε εμείς καβάλα στο άλογο και να διατάζουμε το πόπολο. Γι' αυτό κι ο σοσιαλισμός, κι όχι βεβαίως ο γραφειοκρατικός σταλινισμός ο οποίος δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτα από τον κεφαλαιοκρατία, παραμένει ακόμα άπιαστο όνειρο. Και θα παραμένει όσο ιδεώδες μας θα είναι να γίνουμε εκατομμυριούχοι με κάθε κόστος αντί να οργανώσουμε μια πολιτεία όπου τα αγαθά θα μοιράζονται ανάλογα με την εργατικότητα και τις ικανότητες του καθενός από εμάς κι όχι από τη διάθεσή του να ξεπουλήσει τα πάντα στο όνομα της ατομικής του καταξίωσης...