Το "σεξ εκδίκησης" δεν κερδίζει εκλογές...

Ο Ντ. Τραμπ δεν έγινε ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ γιατί είναι πράγματι ακροδεξιός, ρατσιστής, μισογύνης ή αντισημίτης. Υπερψηφίστηκε μολονότι είναι όλα αυτά γιατί στη συνείδηση του μέσου Αμερικανού ψηφοφόρου ήταν ο λιγότερο συστημικός υποψήφιος σε σύγκριση με την Χ. Κλίντον, την υποψηφιότητα της οποίας στήριξε όλο το κατεστημένο. Κι αυτό συνιστά πλέον ίσως το αποφασιστικότερο κριτήριο ψήφου όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά για όλη τη Δύση...

Ο Ντ. Τραμπ απευθύνθηκε στα πιο χαμερπή και φοβικά ένστικτά τού πόπολου, χρησιμοποιώντας έναν απλοϊκό λόγο που τον έκανε άμεσα αντιληπτό και τους πολίτες να αισθάνονται πως είναι ένας από αυτούς, πως με εκείνον δηλαδή μπορούν πολύ άνετα να πιουν μια μπύρα σε μια παμπ και να μιλήσουν για γκόμενες, αυτοκίνητα και μπέιζμπολ σε αντίθεση με την αντίπαλό του που έδειχνε να τους μιλά σαν να βρισκόταν μέσα σε μαυσωλείο, ιδίως όταν στο πλευρό της ήταν ο σύζυγός της...

Είναι, όμως, απλώς ο λαϊκισμός που κέρδισε (και) στις ΗΠΑ; Και γιατί, άλλωστε, να θεωρήσουμε πως μόνο ο Ντ. Τραμπ έταξε τα πάντα στους πάντες κι όχι και η πρώην Πρώτη Κυρία, η οποία μέχρι να θυμηθεί το λαό και τα προβλήματά του πραγματοποιούσε ομιλίες (και) για τη Goldman Sachs έναντι αδρής αμοιβής; Μήπως, επομένως, κέρδισε ο πιο καπάτσος λαϊκιστής κι εκείνος που δεν μίλησε με δέος για την παγκοσμιοποίηση και τα "επιτεύγματά" της; Ισχύουν όλα τα παραπάνω, αλλά και πολλά ακόμα, όπως για παράδειγμα ότι ο κόσμος έχει σιχαθεί τις πολιτικές δυναστείες...

Το λούμπεν προλεταριάτο, που αποτελεί την κύρια μάζα τού εκλογικού σώματος παγκοσμίως, όχι μόνο δεν εμπιστεύεται τους επαγγελματίες πολιτικούς- ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν κατείχε ποτέ κάποιο δημόσιο αξίωμα- ή ευρύτερα τους καθεστωτικούς αξιωματούχους, αλλά πλέον αυτό αποτυπώνεται και στην κάλπη. Επειδή, όμως, πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ατομικών συμφερόντων κι όχι για μια κοινωνία με ταξική συνείδηση τα πρόσωπα τα οποία επιλέγει για να στείλει τα μηνύματά του τις περισσότερες φορές φλερτάρουν με μια φαρσοκωμωδία που δεν βγάζει γέλιο. Στις ΗΠΑ είναι ο Ντ Τραμπ, στη Μεγάλη Βρετανία ο Ν. Φάρατζ ή ο Μπ. Τζόνσον, στη Γαλλία η Μ. Λε Πεν, στη Γερμανία το AfD, στην Ουγγαρία ο Β. Ορμπαν κι ούτω καθεξής...

Λούμπεν προλεταριάτο υπάρχει, βεβαίως, και στην Ελλάδα κι αυτό εν πολλοίς ψηφίζει με βάση τα ατομικά του συμφέροντα. Μπορεί, επίσης, κάποιος να κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα για λαϊκισμό, μόνο που ο σημερινός πρωθυπουργός ναι μεν έταξε περισσότερα από όσα έχει κατορθώσει να πετύχει μέχρι στιγμής, ωστόσο δεν έκανε λόγο ποτέ για χτίσιμο φραχτών, για απέλαση όλων των μουσουλμάνων από τη χώρα, δεν υποβίβασε τις γυναίκες στο ρόλο παλλακίδας ούτε έχει μιλήσει εχθρικά για οποιοδήποτε λαό ή θρήσκευμα...

Η τραμπική ρητορική συνδέεται άμεσα με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και τους θαυμαστές τους και στη ΝΔ κι όχι με την Αριστερά. Επομένως, το να συγκρίνεις τον πρωθυπουργό με τον Ντ. Τραμπ ή την Μ. Λε Πεν είναι σαν να μην βλέπεις μπροστά σου σε ποιο κόμμα ανήκουν οι βορίδηδες και οι γεωργιάδηδες...

Όπως κι αν έχει, ο Ντ. Τραμπ είναι ένα αίνιγμα για όλους, αφού κανείς δεν ξέρει πόσα από αυτά που είπε προεκλογικώς σκοπεύει να τα υλοποιήσει και πόσα είχαν ημερομηνία λήξης την ημέρα τής ψηφοφορίας. Η οπισθοδρόμηση, πάντως, δύσκολα θα αποφευχθεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αν και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής η συμβιβαστική διάθεση που έχει δείξει ο νέος πρόεδρος με τη Ρωσία με ανησυχεί πολύ λιγότερο από την εχθρική τακτική Ομπάμα- Κλίντον...

Η εκλογή Τραμπ ήταν ένα μεγάλο ατύχημα, όπως το Brexit, που κάποια στιγμή θα συνέβαινε και είναι σχεδόν βέβαιο πως θα βρει μιμητές κι αλλού από τη στιγμή που ο ιμπεριαλισμός, η μισαλλοδοξία και η στείρα εμμονή στη λιτότητα εξακολουθούν να παραμένουν οι "mainstream" πολιτικές. Αποδεικνύει, ωστόσο, επίσης ότι για να κερδίσεις την εξουσία απαιτείται να έχεις δημιουργήσει ρεύμα πίσω σου, ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο λαϊκό κίνημα κι όχι ένα μιντιακό κατασκεύασμα βασισμένο σε ψεύτικες δημοσκοπήσεις τής στιγμής. Όχι, δηλαδή, να αντιμετωπίζεσαι απλώς ως "σεξ εκδίκησης" από απογοητευμένους συζύγους που δεν έχουν πάψει ωστόσο να αγαπούν τον νόμιμο σύντροφό τους. Φαντάζομαι να γίνομαι κατανοητός και στην οδό Πειραιώς...  



 

  

Δεν υπάρχουν χορτοφάγοι σε σουβλατζίδικα κι αντισυστημικοί σε πρακτορεία ΟΠΑΠ...

Ρωτήστε τον μέσο Έλληνα που σπεύδει σε πρακτορείο του ΟΠΑΠ για να συμπληρώσει ένα δελτίο Τζόκερ με την προσμονή να κερδίσει το τζακ ποτ των 13.000.000 ευρώ τι είναι αυτό που οραματίζεται για το μέλλον τής χώρας και αν σας απαντήσει "κοινωνική δικαιοσύνη" είστε ελεύθεροι να έλθετε και να μου τρυπήσετε τη μύτη. Θα μου πείτε πως είναι λογικό με τα εισοδήματα να καταρρέουν και τους φόρους να αυξάνονται ο οποιοσδήποτε να αναζητά τη λύση των προβλημάτων του στην θεά Τύχη. Αν ήταν, όμως, μόνο αυτό τότε γιατί στα τζακ ποτ συμμετέχει και η κουτσή Μαρία, ενώ σε μια "κανονική" κλήρωση που μοιράζει, για παράδειγμα, "μόνο" 100.000 ευρώ η συμμετοχή είναι πιο περιορισμένη; Διαθέτει ο μέσος Έλληνας 100.000 ευρώ στην άκρη ώστε να τα σνομπάρει; Όχι, απλώς τα τζακ ποτ συμβολίζουν την πεμπτουσία τού δίχως ιδιαίτερο κόπο υπέρογκου κέρδους, την πεμπτουσία δηλαδή του καζινοκαπιταλισμού με τον οποίο έχουν γαλουχηθεί οι γενιές από τη δεκαετία τού 1980 μέχρι και σήμερα...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η επανάσταση είναι περιττή, αφού οι περισσότεροι- Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι- βρισκόμαστε εθελοντικώς στην ουρά αναμονής για να γίνουμε ατομικώς, άντε και οικογενειακώς, πάμπλουτοι. Μπορούμε να αντέξουμε κι άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων κι άλλες αυξήσεις στην άμεση κι έμμεση φορολογία, αρκεί να μην μας στερήσει κανείς το όνειρο να διοριστούμε στο Δημόσιο ή να κερδίσουμε το λαχείο. Δεν πειράζει, ας εξακολουθεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να νέμεται το 99% του παγκόσμιου πλούτου, μας φτάνει να πηγαίνουμε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο κι από πρακτορείο σε πρακτορείο και να καταθέτουμε τα διαπιστευτήρια εξάρτησής μας από ένα σύστημα στο οποίο μας έχουν μάθει από τα παιδικά μας χρόνια να δείχνουμε υπακοή στις "αξίες" του...

Σε αυτό το πλαίσιο, τα έξι χρόνια των μνημονίων το μόνο που μας έχουν διδάξει είναι να περιμένουμε με μεγαλύτερη προσμονή κάποιον νέο σωτήρα που θα μας βγάλει από τη δύσκολη θέση. Κι αν αυτός δεν είναι κάποιος πολιτικός, αλλά μια κληρωτίδα ακόμα καλύτερα: θα μπορούμε πιο άνετα να υποδυόμαστε τους αντισυστημικούς την ίδια ώρα που είμαστε με τη θέλησή μας βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στη λάσπη τού ίδιου συστήματος το οποίο υποτίθεται πως απεχθανόμαστε...

Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που έχουν ανάγκη από λεφτά εδώ και τώρα. Είναι, επίσης, δικαίωμά τους να θεωρούν όλες τις άλλες πόρτες κλειστές και να βλέπουν ως ανοιχτή μόνο αυτή των τυχερών παιχνιδιών. Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να μην τρέφω συμπάθεια για δαύτους, όπως και για τους επαίτες που έχουν πλημμυρίσει τους δρόμους τής Αθήνας. Χαρακτηρίστε με άσπλαχνο κι άστοργο, αλλά αν ποτέ βρεθώ σε θέση να μην έχω να φάω με ίδια μέσα ούτε ένα κομμάτι ψωμί και πάλι δεν θα απλώσω το χέρι τής ζητιανιάς για να σας το ζητήσω. Θα πάω να το αρπάξω, ακόμα και με τη βία, από όποιον θεωρώ πως έχει περισσότερα καρβέλια από όσα δικαιούται...

Αν, επομένως, κάποια στιγμή στη ζωή μου αποφασίσω πως αυτό που μου λείπει για να είμαι ευτυχισμένος είναι 13.000.000 ευρώ μην περιμένετε να συμπληρώσω ένα δελτίο Τζόκερ. Θα τα διεκδικήσω με έναν πολύ λιγότερο λούμπεν τρόπο, χάρη στον οποίο η ανθρωπότητα έκανε πραγματικά βήματα προόδου στο παρελθόν, συμμετέχοντας δηλαδή σε μια ταξική επανάσταση...

Δώσαμε τον Φίλη στα θεριά κι αυτό δεν ξεπλένεται ούτε με την ανάπτυξη...

Όλοι, μα όλοι κρίνονται από το αποτέλεσμα. Αν, επομένως, ο Αλέξης Τσίπρας είχε παραιτηθεί σήμερα, θα σας έλεγα πως ήταν ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός. Κι αυτό μολονότι σε αντίθεση με τους προκατόχους του, τουλάχιστον στα χρόνια των μνημονίων, έκανε ειλικρινή όσο και γιγάντια προσπάθεια να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο από αυτόν της άγριας και ταξικής λιτότητας. Δεν τα κατάφερε, τουλάχιστον όχι μέχρι στιγμής, αλλά και οι τελευταίες αποκαλύψεις των "Wikileaks"- βλ. πίεση νυν και πρώην προέδρων των ΗΠΑ- συγκλίνουν στο ότι όχι μόνο δεν είχε πουλήσει το παιχνίδι από την αρχή, αλλά μέχρι και το τελευταίο λεπτό προσπάθησε να το κερδίσει αντιμετωπίζοντας έναν πολύ ισχυρότερο αντίπαλο...

Είχα γράψει από την πρώτη στιγμή που υπογράφηκε το τρίτο μνημόνιο και μετά από τις τελευταίες εκλογές πως το έργο που έχει να επιτελέσει ο πρωθυπουργός είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο να τελεσφορήσει θετικώς για τον ελληνικό λαό. Η εγκατάλειψη της μάχης, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ στοιχείο που χαρακτήριζε την Αριστερά. Γι' αυτό κι εκείνοι που επέλεξαν αυτόν το δρόμο βρέθηκαν εκτός Βουλής να κλαίνε τη μοίρα τους και να αποκαλούν προδότη όποιον δεν αποδέχθηκε ότι το μέλλον τού ελληνικού λαού θα ήταν καλύτερο με την επιστροφή στη δραχμή και τη μετατροπή τής χώρας μας σε διεθνή παρία...

Οι ευκαιρίες, ωστόσο, που προσφέρει η Ιστορία σε έναν πολιτικό ηγέτη δεν είναι ποτέ απεριόριστες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι εξελίξεις των προσεχών μηνών θα είναι καταλυτικές τόσο για την τύχη τής Ελλάδας όσο και γι' αυτή του Αλέξη Τσίπρα. Με τον ανασχηματισμό ο πρωθυπουργός έριξε μια μεγάλη ζαριά, δίνοντας στους δανειστές και στην εκκλησία αυτό που ήθελαν προκειμένου να εξασφαλίσει το μεγάλο στόχο- την επιστροφή δηλαδή της χώρας στη βιώσιμη, σταθερή και, κυρίως, δίκαιη ανάπτυξη που οραματίζεται- σε καθεστώς κοινωνικής ειρήνης...

Εξακολουθώ να θεωρώ πως ποτέ δεν θα είναι ο κατάλληλος καιρός για σημαντικές μεταρρυθμίσεις, αν πάντοτε στις επιλογές προηγείται το πολιτικό κόστος και η τήρηση ισορροπιών με διεφθαρμένους θεσμούς. Υπό αυτή την άποψη ο Νίκος Φίλης δεν έπρεπε να "φαγωθεί" για να ηρεμήσουν τα θεριά. Ούτε η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η ρύθμιση του χρέους, η ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, η επιστροφή στις αγορές και στην ανάπτυξη θα μπορέσουν να εξωραΐσουν την άτακτη οπισθοχώρηση της κυβέρνησης της Αριστεράς σε ένα ζήτημα όπως ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας που συνιστά θεμέλιο της πρακτικής εφαρμογής τής ιδεολογίας της...

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, στο τέλος τής ημέρας ο Αλέξης Τσίπρας θα κριθεί από το κατά πόσο βελτίωσε την ποιότητα ζωής τού μέσου Έλληνα. Σήμερα δεν το έχει επιτύχει, το 2019 που θέλει ο ίδιος να γίνουν οι εκλογές μπορεί να το έχει καταφέρει. Μόνο που καλείται να αντιμετωπίσει στο μεσοδιάστημα και τα γεγονότα, τα οποία είναι "ξεροκέφαλα", κατά τη σοφή διατύπωση του Φρ. Μιτεράν...  

 

Τα οργισμένα νιάτα δεν έχουν το δικαίωμα να ατιμάζουν τα περήφανα γηρατειά, αλλά αυτό ισχύει κι αντιστρόφως...

Περπατώντας χθες πέριξ της πλατείας Συντάγματος την ώρα τής συγκέντρωσης των συνταξιούχων έγινα άθελά μου ωτακουστής τηλεφωνικής συζήτησης που είχε νεαρή, η οποία έλεγε στον συνομιλητή της πως καλά κάνει η κυβέρνηση και κόβει τη συντάξεις αφού η αποκαλούμενη τρίτη ηλικία είναι αυτή που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία και τη νέα γενιά στην ανεργία ή στη μετανάστευση- χρησιμοποίησε και βαρύτερες εκφράσεις, οι οποίες δεν υπάρχει λόγος να αναπαραχθούν στο παρόν. Η συγκεκριμένη κοπέλα είχε και άδικο και δίκιο. Τα μνημόνια επέβαλαν τα ίδια βάρη σε ανθρώπους με πολύ διαφορετική πορεία ζωής: οι κύριες κι επικουρικές συντάξεις ψαλιδίστηκαν το ίδιο τόσο σε εκείνους που δεν κατέβαλλαν από την τσέπη τους εισφορές, συνταξιοδοτήθηκαν από τα 50 ή και σε νεαρότερη ηλικία και εισέπρατταν 2.000 και βάλε ευρώ μηνιαίως (βλ. ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ολυμπιακή Αεροπορία κι όχι μόνο), αλλά και σε αυτούς που εργάστηκαν από μικρά παιδιά, μακριά από την ασφάλεια του Δημοσίου, καταβάλλοντας μόνοι τους σε αρκετές περιπτώσεις τις εισφορές τους ή, τέλος πάντων, αυτές καταβάλλονταν από εργοδότες που μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να τους απολύσουν...

Έχουμε κλάψει όλα αυτά τα χρόνια πάρα πολύ πάνω από το χυμένο γάλα. Οι λόγοι και για την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων έχουν υπεραναλυθεί και δικαίως, ανεξαρτήτως αν δεν καταλήγουμε όλοι στα ίδια συμπεράσματα. Το μέγα ζητούμενο είναι, όμως, τι κάνουμε από εδώ και πέρα, αφού πρώτα παραδεχθούν και οι αρμόδιοι θεσμικοί παράγοντες δημοσίως την πικρή αλήθεια, ότι δηλαδή το σημερινό ασφαλιστικό- συνταξιοδοτικό σύστημα είναι κλινικώς νεκρό και κρατιέται στη ζωή από τον αναπνευστήρα ενός κράτους που είναι έτσι κι αλλιώς χρεοκοπημένο...

Τι σημαίνει αυτό σε απλά ελληνικά; Πως οι σημερινοί συνταξιούχοι κι εκείνοι που βρίσκονται ένα βήμα από το να πάρουν σύνταξη θα πρέπει να κληθούν το συντομότερο δυνατό να απαντήσουν σε ένα πολύ δύσκολο ερώτημα: θα δεχθούν να μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις τους μήπως μπορέσουν μια ημέρα και τα παιδιά τους να πάρουν μια στοιχειώδη σύνταξη ή θα οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο γενεών που, αν γενικεύσω το παράδειγμα της νεαρής στην πλατεία Συντάγματος, έχει ήδη ξεκινήσει;...

Η κυβέρνηση οφείλει, έστω τώρα, να παρακάμψει το πολιτικό κόστος, να γίνει περισσότερο ειλικρινής απέναντι στους συνταξιούχους και στην ευρύτερη κοινωνία και να πει ξεκάθαρα ότι είτε θα υπάρξει νέος γύρος περικοπών, τουλάχιστον στις υψηλές συντάξεις, είτε στο τέλος κανείς δεν θα παίρνει τίποτα αφού το ταμείο είναι άδειο και δεν πρόκειται να γεμίσει άμεσα ακόμα κι αν η πραγματική οικονομία δείξει σημάδια ανάκαμψης από το 2017. Αποκρούω μετά βδελυγμίας τον κοινωνικό αυτοματισμό και, φυσικά, θεωρώ πως είναι μεγάλη αδικία να περικόπτεται η σύνταξη κάποιου οικογενειάρχη που εργάστηκε σκληρά σε όλη του τη ζωή για να μπορεί να απολαύσει χρόνια ξεγνοιασιάς στα γεράματά του. Οφείλει, ωστόσο, κι εκείνος να συνειδητοποιήσει τις μεγάλες ευθύνες τής γενιάς του, αν και βεβαίως δεν μπορεί η ευθύνη να αποδίδεται συλλογικά κι όχι εξατομικευμένα, για το ότι οι σημερινοί εικοσάρηδες αισθάνονται ευτυχισμένοι αν βρουν σύμβαση ορισμένου χρόνου με 300 ευρώ σε κάποιο πολυκατάστημα στο οποίο απασχολούνται σαν σκλάβοι πριν επιστρέψουν στο σπίτι που μένουν μαζί με τους γονείς τους. Τα οργισμένα νιάτα δεν έχουν το δικαίωμα να ατιμάζουν τα περήφανα γηρατειά, αλλά αυτό ισχύει κι αντιστρόφως...

"Θεέ μου", τι με αναγκάζεις να γράφω για να γίνομαι κατανοητός από τους γελοίους...

Σε ένα από τα "Γράμματα σ' έναν φίλο Γερμανό" ο Αλμπέρ Καμί περιγράφει πώς ένας Γερμανός ιερέας "καρφώνει" στους ναζί έναν 16χρονο Γάλλο που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα γιατί διένειμε παράνομα αντιστασιακά φυλλάδια. Αυτός ο παπάς, όπως σχολιάζει ο σπουδαίος συγγραφέας, προτίμησε να υπηρετήσει τα συμφέροντα της πατρίδας του- όπως αυτά τα εννοούσε η χιτλερική ηγεσία της- κι όχι τον θεό. Αυτή την ιστορία μού θύμιζε ο ανεκδιήγητος Χριστόδουλος, αυτή δυστυχώς μου θυμίζει πλέον κι ο αρχιεπίσκοπος Τζερόνιμο...

Ακόμα κι αν δεχθώ το φασιστικό του κατασκεύασμα πως οι πρόσφυγες και οι κομμουνιστές δημιουργούν τον κίνδυνο αφελληνισμού- φαίνεται πως στον ελεύθερο χρόνο του ο σκοταδιστής μαυροφορεμένος κατασκεύασε κι έθεσε σε εφαρμογή ένα "ελληνόμετρο" με το οποίο θα διεκδικήσει το Νόμπελ Φαιδρότητας-, από πού κι ως πού είναι ρόλος τού αρχιεπίσκοπου, δουλειά τού οποίου είναι να υπηρετεί το λόγο τού χριστιανού θεού, να βαυκαλίζεται τον αμύντορα του ελληνισμού; Πείτε μου εσείς οι πιστοί από ποιο εδάφιο του ευαγγελίου αντλεί ο μισαλλόδοξος τραγόπαπας το δικαίωμα να χωρίζει τους ανθρώπους με βάση την εθνική τους καταγωγή ή τα πολιτικά τους πιστεύω. Κι από πού κι ως πού το "αγαπάτε αλλήλους ως σεαυτόν"μεταφράζεται σε χαρακτηρισμούς ανθρώπων ως προβληματικών, του μουσουλμανισμού ως μη θρησκείας ή σε άφεση αμαρτιών για εμπαθή ραμολιμέντα τύπου Αμβρόσιου;...

Από τους τραγοπαδάδες δεν περιμένω κάτι καλύτερο από ρατσισμό, εθνικισμό, μισαλλοδοξία, νεοφασισμό και νεοναζισμό. Πάλι καλά, δηλαδή, που ο αρχιεπίσκοπος δεν δήλωσε, όπως ο συνάδελφός του στην Κύπρο, πως θα φτιάξει σχολεία που θα αποτρέπουν τα παιδιά από το να γίνουν ομοφυλόφιλοι όταν μεγαλώσουν. Ο πονηρός κληρικός ίσως και να σκέφτηκε πως σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κι αν υποθέσουμε- "θεέ μου", τι με αναγκάζεις να γράφω για να γίνομαι κατανοητός από τους γελοίους- πως τα ιερά γιατροσόφια θα τους έκαναν όλους "άντρες βαρβάτους", δεν θα βρίσκει προσωπικό σε λίγα χρόνια για να του κάνει τη δουλειά. Από την κυβέρνηση της Αριστεράς, ωστόσο, περιμένω πολύ περισσότερα από το να υποκύπτει στους εκβιασμούς Καμμένου και να μην σπρώχνει την κοινωνία σε μεγάλα άλματα προς τα εμπρός, από το μεσαίωνα στον 21ο αιώνα...

Είτε το θέλουν είτε όχι οι εκπρόσωποι του βαθέως εκκλησιαστικού παρακράτους τα βιβλία των θρησκευτικών και η διδασκαλία τους, για παράδειγμα, πρέπει να αλλάξουν εδώ και τώρα ώστε το συγκεκριμένο μάθημα να γίνει θρησκειολογία κι όχι προπαγάνδα, όπως είναι σήμερα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, άλλωστε, δεν είναι ζήτημα στατιστικής για να αποδίδονται με βάση το ποσοστό που διατηρεί κάθε θρησκεία σε μια χώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση, εξάλλου, θα έπρεπε να επιτρέπουμε και στον Ρ. Τ. Ερντογάν να διώκει τους χριστιανούς στην Τουρκία...

Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει δίκιο όταν αναρωτιέται ποιο λόγο έχουν ο πρωθυπουργός, η Αριστερά κι ο κομμουνισμός στα εκκλησιαστικά πράγματα. Μόνο που έκοψε τη φράση στη μέση, γι' αυτό ας μου επιτρέψει να τη συνεχίσω κι ας με αφορίσει. Ποιο λόγο έχει η εκκλησία στην Παιδεία, στη δημόσια διοίκηση, στην αναθεώρηση του Συντάγματος, στα του κράτους με λίγα λόγια; Ούτε ως άθεο ούτε ως πολιτεία θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει αν το άγιο πνεύμα, για παράδειγμα, εκπορεύεται μόνο από τον θεό ή κι από τον κανακάρη του. Ας εκπορεύεται από όποιον θέλει. Αλίμονο, όμως, αν μια ανεξίθρησκη πολιτεία ζητά την άδεια των ρασοφόρων για να χτίσει τζαμί στα όρια της διοικητικής της ευθύνης. Θα ήταν υποχρέωσή της ακόμα κι ένας μουσουλμάνος μόνο να περνούσε ως περαστικός από την Αθήνα...

Όποιος ηδονίζεται με τέτοιες καταστάσεις ας μετακομίσει στη Ράκα, στο Ριάντ ή στην Τεχεράνη. Αφού δεν μπορεί ο ίδιος να ζήσει σύμφωνα με το αλληλέγγυο κήρυγμα του Ιησού ας μην μολύνει τουλάχιστον με την ασχήμια τής ψυχής του τους υπόλοιπους γύρω του, όπως συνέβη ήδη με τους "αγανακτισμένους πολίτες" στο Βοτανικό, που ζυγίζουν πριν την "προσφέρουν" την ανθρωπιά με βάση την εθνική προέλευση του δυστυχισμένου παραλήπτη της...  

 



   

Βρες τον απατεώνα: μάγισσα, χαρτορίχτρα ή δημοσκόπος; Ο νικητής κερδίζει μπρελόκ ΝΔ...

Γιατί κατέρρευσαν τα οικονομικά τής ΝΔ μολονότι έχει δανειστεί σχεδόν 211.000.000 ευρώ δίνοντας ως εγγυήσεις σε διαφορετικές τράπεζες τις ίδιες μελλοντικές χρηματοδοτήσεις της από τον κρατικό προϋπολογισμό; Μα, γιατί δεν μπορεί να πουλά μπρελόκ κι άλλα είδη με το σήμα της, λες και πρόκειται για τη φανέλα τού Λίο Μέσι στη Μπαρτσελόνα που ο κόσμος θα τρέξει σαν τρελός για να αγοράσει αν του δοθεί αυτή η δυνατότητα. Κι όμως, τέτοια κωμικά επιχειρήματα ακούστηκαν από τον πρώην γενικό διευθυντή τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την παρουσία του στην εξεταστική επιτροπή τής Βουλής για τα θαλασσοδάνεια των κομμάτων...

Την ίδια ώρα, δημοσκοπική εταιρεία που είχε προβλέψει απειροελάχιστο προβάδισμα του "όχι" δύο ημέρες πριν το δημοψήφισμα εκτόξευσε τη διαφορά υπέρ τής ΝΔ στις 24 μονάδες με τα ποσοστά των κομμάτων να φτάνουν το 100%, αλλά να υπάρχει κι ένα 30% αδιευκρίνιστης ψήφου, σύνολο δηλαδή 130%! Ομολογώ ότι οι γνώσεις μου στα μαθηματικά και στη στατιστική είναι ισχνές για να γίνω ένας καλός γενικός διευθυντής κόμματος εξουσίας ή δημοσκόπος. Τουλάχιστον, ωστόσο, δεν είμαι ένας απατεώνας που καμώνεται πως ξέρει από αριθμούς ή τους χρησιμοποιεί όπως γουστάρουν οι πελάτες του...

Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί μετά από το νέο βατερλό των δημοσκοπικών εταιρειών στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου 2015 πως θα επέβαλλε κανόνες στο χώρο. Προφανώς η ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, η οποία αποδεικνύεται πολύ δύσκολη υπόθεση λόγω των τεράστιων συμφερόντων που εμπλέκονται, οφείλει να είναι προτεραιότητα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως πρέπει να καθυστερήσει και η ρύθμιση του χώρου των δημοσκοπικών εταιρειών, οι οποίες είναι λιγότερο αξιόπιστες κι από καφετζού ή τσιγγάνα που σου διαβάζει το χέρι στην Ομόνοια. Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι αν κι όταν ξεκινήσει κι αυτή η προσπάθεια ο άθλιος Κούλης και η κομπανία του θα αρχίσουν το δικό τους ανένδοτο υπέρ των δημοσκοπικών εταιρειών- άλλωστε ο στενός συνεργάτης του Τ. Θεοδωρικάκος είναι συνδιοκτήτης μίας από αυτές- με επιχειρήματα όπως η δήθεν αθέμιτη παρέμβαση της κυβέρνησης στην ελεύθερη αγορά και, βεβαίως, η ανάγκη προστασίας των θέσεων εργασίας...

Ο πρόεδρος της ΝΔ θα συνεχίσει τα μαθήματα ηθικής την ίδια στιγμή που το κόμμα του δεν θα αποπληρώσει τα χρωστούμενά του σε λιγότερο από έναν αιώνα ακόμα κι αν καταβάλλει στις τράπεζες το σύνολο της κρατικής του χρηματοδότησης. Ο ίδιος, εξάλλου, δεν έχει αποπληρώσει- για την ακρίβεια δεν είχε δώσει πίσω ούτε ευρώ και μπήκε σε διαδικασία ρύθμισης όταν προηγήθηκαν τα δημοσιεύματα- σε προσωπικό επίπεδο δάνειο που είχε λάβει για τον "Κήρυκα Χανίων". Έτσι είναι, όμως, παντού οι νεοφιλελεύθεροι: κρατιστές και μπαταχτσήδες όταν πρόκειται για το ευρύτερο ατομικό τους συμφέρον και υπέρμαχοι της αρρύθμιστης αγοράς όταν οι συνέπειές της αφορούν άλλους κι όχι τους ίδιους και τους νταβατζήδες τους...



    

Πολιτικός κρατούμενος των καναλαρχών...

Κάθε ημέρα που περνά γίνεται όλο και πιο φανερό γιατί η ΝΔ του άθλιου Κούλη δεν επιχειρεί να ρίξει την κυβέρνηση χρησιμοποιώντας το βάσιμο επιχείρημα πως φτωχοποιεί ακόμα περισσότερο τον πληθυσμό, αλλά γιατί δεν συγκροτείται ΕΣΡ. Σιγά σιγά, όμως, οι δικαιολογίες στερεύουν και στους πολίτες αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο ενός πολιτικού αρχηγού ο οποίος σύρει την αξιωματική αντιπολίτευση σε μια μάχη στην οποία έχει απέναντί του το δίκιο, την πλειονότητα των ψηφοφόρων, ακόμα και σημαντική μερίδα τού κόμματός του. Έχει φτάσει, μάλιστα, στο σημείο να λειτουργεί ως κοινός εκβιαστής για τα μάτια των εθνικών μας νταβατζήδων- χρηματοδοτών του απαιτώντας να αποσυρθεί στο σύνολό του ένας νόμος που μόνο σε πολύ συγκεκριμένα σημεία του κρίθηκε αντισυνταγματικός από το αγαπημένο του ΣτΕ, προκειμένου να συναινέσει στη συγκρότηση ΕΣΡ. Κατά τα άλλα ο άθλιος Κούλης και οι πάτρωνές του ορκίζονται στην προστασία των θεσμών...

Ύστερα, εξάλλου, από 27 χρόνια στα οποία πάνω από δέκα έτη κυβερνούσε η ΝΔ  η τελευταία φιλοτιμήθηκε επιτέλους να καταθέσει πρόταση νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία ωστόσο αποτελεί αντιγραφή τού νόμου Παππά- ναι, του ίδιου που θέλει η Πειραιώς να αποσυρθεί για να ψηφίσει ΕΣΡ- εκτός βεβαίως από τον αριθμό των αδειών και την υποχρέωση των καναλαρχών να απασχολούν τουλάχιστον 400 εργαζόμενους έκαστος. Υπενθυμίζω ότι η αξιωματική αντιπολίτευση κλαιγόταν κι οδυρόταν μαζί με τους θεωρητικώς υπό απόλυση δημοσιογράφους των τηλεοπτικών σταθμών που δεν είχαν λάβει άδεια για την προστασία τού δικαιώματος στην εργασία. Ύστερα από όλα αυτά είναι να μην ισχυρίζεται κανείς πως αν υπήρχε υποκρισιόμετρο ο άθλιος Κούλης θα είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ;...

Δεν είμαι υποστηρικτής τής οικογενειακής ευθύνης. Κάθε άτομο πρέπει να κρίνεται με βάση τις δικές του επιδόσεις. Κακά τα ψέματα όμως, το οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον διαμορφώνει σε σημαντικό βαθμό αυτό που είμαστε. Δίνω, επομένως, ένα ελαφρυντικό στον πρόεδρο της ΝΔ γιατί ανδρώθηκε και πολιτικώς σε ένα περιβάλλον όπου η ίντριγκα, η πλεκτάνη και η υπεράσπιση του ατομικού συμφέροντος, το οποίο αλληλοδιαπλέκεται διαχρονικά με αυτό του αποκαλούμενου "συστήματος", βρισκόταν στο καθημερινό μενού. Παιδί τής αποστασίας ο ίδιος, ενός δηλαδή από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα κακοποίησης της ελεύθερης βούλησης του λαού προς τέρψη των μεγάλων συμφερόντων, δυσκολεύεται και σήμερα να υπερασπιστεί κάτι διαφορετικό από αυτό που του έμαθε ο πατέρας και η μεγαλύτερη αδελφή του να υπερασπίζεται: τους πλούσιους έναντι των φτωχών, τους έχοντες και κατέχοντες σε βάρος τής κοινωνικής πλειοψηφίας. Γι' αυτό κι ένας τέτοιος πολιτικός αρχηγός είναι επικίνδυνος ήδη από τις οδηγίες χρήσης, πόσω μάλλον για να αναλάβει κυβερνητική ευθύνη ένας πολιτικός κρατούμενος των καναλαρχών...