Το αίμα του Παύλου Φύσσα ακόμα δεν δίδαξε τη ΝΔ...

Η αφύπνιση του νεοναζιστικού φιδιού σε σχολεία τής Θεσσαλονίκης, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να συνιστά και προειδοποιητική καμπάνα για την ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ, η οποία επιμένει σε μια θεσμική στάση μετριοπάθειας όταν γύρω μας ο ριζοσπαστισμός γυρεύει φωνές να τον εκφράσουν. Το αν αυτές θα είναι πρωτίστως προοδευτικές, συντηρητικές ή ακροδεξιές θα εξαρτηθεί κι από το κατά πόσο οι επίσημοι φορείς εκπροσώπησης του προοδευτισμού δείξουν προθυμία να εκφράσουν ένα σημαντικό κομμάτι τού ελληνικού λαού που αισθάνεται πολιτικώς ορφανό. Οι νεαροί που χαιρετούν ναζιστικά στη Σταυρούπολη θα μπορούσαν να κρατάνε κόκκινες σημαίες αν όσοι κατέχουν, τρόπον τινά, τα πνευματικά δικαιώματα της Αριστεράς ήταν πιο πρόθυμοι να ακούσουν κι εκείνους με τους οποίους δεν συχνάζουν στα ίδια γραφεία και στα ίδια στέκια...

Η βίαιη φτωχοποίηση της κοινωνίας ανασχέθηκε με την έξοδο από τα μνημόνια το 2018, ωστόσο η πανδημία και, κυρίως, οι νεοφιλελεύθερες, μνημονιακές πολιτικές αυτής της κυβέρνησης πιάνουν το νήμα από εκεί που το άφησαν οι τροϊκανοί. Η ακραίως λαϊκιστική στάση, μάλιστα, της ΝΔ ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών νομιμοποίησε αντιδράσεις που θα ήταν ευφημισμός να τις αποκαλούσαμε απλώς εθνικιστικές, αφού τις διατρέχει η ίδια "λογική" με αυτή της Χρυσής Αυγής. Η μετατροπή, εξάλλου, της κεντροδεξιάς σε AltRight παράταξη δεν είναι μόνο προφανής κι από το ποιοι κατέχουν κορυφαία υπουργεία, αλλά κι από τη συνεχή άφεση αμαρτιών σε σκοταδιστικές αντιλήψεις με λοστούς και μολότοφ στα χέρια...

Η κυβέρνηση, μέσα από τη θώπευση ακροδεξιών ιδεοληψιών, επιχειρεί να κερδίσει μέρος τού αντιεμβολιαστικού κινήματος που γεμίζει πλατείες και προφανώς δεν ανήκει στην Αριστερά. Ανασταίνοντας, εξάλλου, την θεωρία των δύο άκρων δεν επιτυγχάνει κάτι περισσότερο από το να επιβεβαιώσει ότι οι διώξεις σε βάρος των χιμπατζήδων με τα μαύρα κι εν τέλει οι ποινικές καταδίκες τους επί ημερών ΝΔ είχαν εξαναγκαστεί από τη δολοφονία τού Παύλου Φύσσα κι από τη διαπίστωση ότι πολλοί ψηφοφόροι διέρρεαν προς τη Χρυσή Αυγή. Αλίμονο αν χρειαστεί να θρηνήσουμε κι άλλο νεκρό τής φασιστικής βίας για να αντιληφθεί η ΝΔ πόσο αυτοκαταστροφικό είναι το χάιδεμα των νοσταλγών τού χιτλερισμού... 

 

Οι ναζί στη φυλακή, τα πλυντήριά τους στο Μαξίμου, στα υπουργεία και στα ΜΜΕ...

Η εικόνα κομματικών παρατάξεων, οποιασδήποτε ιδεολογικής προέλευσης, να μοιράζουν φυλλάδια στα σχολεία ή ακόμα και να συμμετέχουν σε καταλήψεις δεν με συγκινεί. Κι αυτό όχι γιατί δεν θέλω τη νεολαία πολιτικοποιημένη- το ακριβώς αντίθετο-, αλλά γιατί σε αυτές τις ηλικίες η πλύση εγκεφάλου είναι πολύ πιο εύκολη και πολύ πιο ύπουλη. Ζούμε, άλλωστε, στο 2021 κι όποιος μαθητής ενδιαφέρεται για τα κοινά έχει εναλλακτικούς τρόπους διδαχής κι ενημέρωσής του, ακόμα και για να αμφισβητήσει το περιεχόμενο των σχολικών του σπουδών το οποίο κι αυτό εμπεριέχει στοιχεία πλύσης εγκεφάλου...

Από όλα αυτά, ωστόσο, έως το σημείο η αρμόδια υφυπουργός Παιδείας να μην καταδικάζει ευθέως τα χρυσαυγίτικα σταγονίδια στο λύκειο της Σταυρούπολης, εμμένοντας στην ξεπερασμένη κι από την καταδικαστική απόφαση σε βάρος τής Χρυσής Αυγής θεωρία των δύο άκρων και περιοριζόμενη στην καραμέλα καταδίκης τής βίας από όπου κι αν προέρχεται, η απόσταση είναι τεράστια. Αν μη τι άλλο, αποδεικνύει το διαχρονικό φλερτ τής ΝΔ με τα απομεινάρια των ψηφοφόρων των χιμπατζήδων με τα μαύρα, τα οποία άλλωστε τη βοήθησαν να αποκτήσει αυτοδυναμία 158 εδρών στις τελευταίες εκλογές. Υπενθυμίζω, εξάλλου, ότι ο βουλευτής της που δημοσίευσε ονόματα αλλοδαπών νηπίων για να τα στιγματίσει- τα κόκαλα του Χίτλερ θα αγαλλιάζουν- παραμένει βουλευτής τής ΝΔ...

Μήπως είναι προτιμότερο για τη δημοκρατία μας η ακροδεξιά να είναι ενταγμένη σε ένα από τα πολυσυλλεκτικά κόμματα εξουσίας; Αφήνω στην άκρη το ότι σήμερα δεν είναι απλώς ενταγμένη αλλά χαράσσει πολιτικές, όπως στο προσφυγικό ή με τη μη υπερψήφιση από τη Βουλή των μνημονίων συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία. 

Αφήνω, επίσης, στην άκρη ότι υπάρχει άλλο ένα κοινοβουλευτικό κόμμα με σαφώς ακροδεξιό πρόσημο, η Ελληνική Λύση, κι αλίμονο αν θεωρούσαμε ακροδεξιούς μόνο όσους έχουν ποινικό μητρώο. Το σοβαρότερο από όλα είναι το ξέπλυμα από την κυβέρνηση του ρατσιστικού μίσους με το οποίο ποτίζεται η ελληνική κοινωνία... 

Αν σήμερα θεωρούμε φυσιολογικό νεαροί να χαιρετούν ναζιστικά σε σχολεία και νήπια να κατηγορούνται από βουλευτές, αύριο μεθαύριο δεν θα εκπλησσόμαστε ούτε καν από δολοφονίες μαθητών. Ναι μεν θα τις καταδικάζουμε, αλλά θα γυρίζουμε σελίδα όσο γρήγορα άλλαξε σελίδα η Ζ. Μακρή από το βήμα τής Βουλής. Οι ναζί στη φυλακή και τα "πλυντήριά" τους στο Μαξίμου, στα υπουργεία και στα ΜΜΕ... 

   

 
 

Πάμε στο άγνωστο με φρεγάτα την ελπίδα...

Αν κάποιος ανατρέξει στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και τρολ μπορεί και να πιστέψει ότι η Ελλάδα κέρδισε τον πόλεμο με την Τουρκία κι αύριο μεθαύριο ο ελληνικός στόλος, συμπεριλαμβανομένων των φρεγατών Belharra, καταφτάνει στην Πόλη. Δεν αμφισβητώ τη στρατηγική αξία των νέων φρεγατών και την ανάγκη απόκτησής τους ούτε υποτιμώ τον τουρκικό κίνδυνο. Αναρωτιέμαι, όμως, αν και η αμυντική- εξωτερική πολιτική μας περιορίζονται σε όσα βλέπει η πεθερά με επικοινωνιακούς όρους ή έχει κάποιο στρατηγικό βάθος που δεν θα μας κοστίζει τζάμπα και βερεσέ πολλά δισ. ευρώ κι ένα νέο εξοπλιστικό πάρτι α λα Τσοχατζόπουλος- Παπαντωνίου. Πολύ φοβάμαι πως όχι, πως συρόμαστε δηλαδή σε υπογραφές που μας υπαγορεύονται χωρίς να έχουμε κάποια εθνική πυξίδα για το πού θέλουμε να φτάσουμε...

Οι μεγάλες δυνάμεις θα αναζητούν πάντοτε μεγάλους αντιπάλους για να συνεχίζουν να αισθάνονται μεγάλες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ εισέρχονται σε ένα νέο Ψυχρό, τουλάχιστον προς το παρόν, Πόλεμο, με την Κίνα αυτήν τη φορά και με επίκεντρο τον Ειρηνικό. 

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, πως η ΕΕ θα πρέπει να επιλύει μόνη της τα προβλήματα στην περιοχή της κι αυτόν το ρόλο φαίνεται πως ασμένως αναλαμβάνει η Γαλλία. Κι εμείς είμαστε τυχεροί που το Παρίσι έχει αντικρουόμενα συμφέροντα με την Άγκυρα γιατί αν περιμέναμε από την Αθήνα να χαράξει στρατηγική θα αναμέναμε μέχρι να ψηφιστούν τα περιβόητα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία και μάλλον και πολύ περισσότερο...

Δεν επιθυμώ να αδικήσω την κυβέρνηση, η οποία πράγματι έχει αναλάβει πρωτοβουλίες, όπως με τις συμφωνίες για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία, έστω και ημιτελώς ή με περισσότερες παραχωρήσεις από αυτές που ήταν απαραίτητες. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, είναι τι πραγματικά επιδιώκουμε με την Τουρκία. 

Είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε και σε πολεμική σύρραξη και για δικαιώματα που είναι αμφιλεγόμενο αν τα έχουμε με βάση το διεθνές δίκαιο; Και σε τι θα εξυπηρετήσουν οι Belharra αν εξακολουθούμε να επιτρέπουμε σε τουρκικά πολεμικά πλοία ή και Τούρκους αλιείς να φτάνουν ακόμα και στα δυόμισι ναυτικά μίλια από ελληνικές ακτές, όπως συνέβη προσφάτως; 

Γι' αυτό και χρειάζεται μία νέα εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία η οποία δεν μπορεί να αποφασιστεί από ένα κόμμα, αφού θα πρέπει να έχει όσο το δυνατό πιο μόνιμα χαρακτηριστικά και να αφοπλίζει το πολιτικό κόστος. Διερωτώμαι, όμως, αν η χώρα διαθέτει το κομματικό σύστημα για να αντέξει το βάρος τολμηρών παραδοχών και η απάντηση που δίνω δεν μου γεννά αισιοδοξία...  

  
 

Η Μέρκελ έβαλε τον πήχη πολύ χαμηλά για τον διάδοχό της...

Η Ανγκ. Μέρκελ δεν δημιούργησε τις κρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί, όπως την κατάρρευση του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος ή την κρίση τής ευρωζώνης, ωστόσο οι θεραπείες που επέλεξε ήταν καταστροφικές για τα υπόλοιπα κράτη- μέλη τής ΕΕ, ιδίως για την Ελλάδα. Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πως ήταν καγκελάριος της Γερμανίας, συνεπώς ήταν τα συμφέροντα του γερμανικού λαού που θα έπρεπε να περιφρουρήσει πρωτίστως. Κι αυτά προστάτευσε- περισσότερο φυσικά της γερμανικής άρχουσας τάξης- μόνο που η Γερμανία βαυκαλίζεται την θέση τής ατμομηχανής τής Ευρώπης κι αυτή η θέση δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις...

Σε αυτό το πλαίσιο, αν επιθυμεί κάποιος μια δίκαιη αποτίμηση της καγκελαρίας Μέρκελ θα όφειλε να απαντήσει στο ερώτημα αν η ΕΕ είναι καλύτερη σήμερα σε σχέση με το 2005, όταν κι ανάλαβε την καγκελαρία. Και μόνο το Brexit, το οποίο σε σημαντικό βαθμό χρεώνεται στις πολιτικές made in Berlin, θα αρκούσε για να δοθεί αρνητική απάντηση. Είναι ακριβώς, άλλωστε, αυτή η ένταση των επιμέρους εθνικισμών εξαιτίας και του γερμανικού imperium που θα στοιχειώνει τις εκτιμήσεις των ιστορικών τού μέλλοντος για τη σιδηρά κυρία τού 21ου αιώνα...

Όσον αφορά τη θεοποίηση της λιτότητας, όταν η ίδια η Μέρκελ παραδέχθηκε ότι ζήτησε από τους Έλληνες πάρα πολλά, τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων ότι η μνημονιακή ρητορική των μενουμεευρωπαίων ήταν τουλάχιστον έωλη; Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες θα της είναι αιωνίως ευγνωμονούσες, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για τον ελληνικό λαό που βίωσε απώλεια εισοδήματος πολεμικών επιπέδων χωρίς να ήταν αναγκαίο να τη ζήσει. Εν ολίγοις, στους Γερμανούς η Ανγκελα μπορεί να λείψει, αλλά έχει βάλει τόσο χαμηλά τον πήχη για την ευρωπαϊκή ενοποίηση με τη διστακτικότητα, την αλαζονεία και τις λανθασμένες αποφάσεις της που ο διάδοχός της θα είναι πολύ δύσκολο να μην τον περάσει...  

  

 
 

Υπάρχουν δημόσια αγαθά, ούτε κρατικά ούτε ιδιωτικά...

Το κράτος δεν είναι πανάκεια, η ιστορική εμπειρία έχει άλλωστε αποδείξει ότι η γραφειοκρατία κι ο κομματισμός του συνεπάγονται στασιμότητα, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ούτε θα έπρεπε να είναι στο αντικείμενο των δραστηριοτήτων του η επιχειρηματικότητα. Και σε θεσμικό, επίσης, επίπεδο αρκετές φορές καταντά δυνάστης τού πολίτη κι όχι προστάτης ή βοηθός του...

Ούτε οι αποτυχημένες κρατικοποιήσεις ούτε οι εξίσου αποτυχημένες ιδιωτικοποιήσεις, όμως, μπορούν να είναι το μέλλον. Για να μην πάμε μακριά, σκεφτείτε πόσο βοήθησαν τον ανταγωνισμό η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας ή του ΟΤΕ. 

Στην ουσία δημιουργήθηκαν ιδιωτικά μονοπώλια ή ολιγοπώλια με συνέπεια να πληρώνουμε από τα ακριβότερα αεροπορικά εισιτήρια για τα ταξίδια εντός Ελλάδας και λογαριασμούς τηλεφωνίας στην Ευρώπη. Η λειτουργία, επίσης, της ΔΕΗ με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια τα τελευταία δύο χρόνια, δίχως να λαμβάνεται υπόψη το δημόσιο συμφέρον, έχει συγκροτήσει καρτέλ και στην ενέργεια...

Ο δημόσιος έλεγχος υπό άμεση λαϊκή λογοδοσία θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση όσον αφορά δημόσια αγαθά όπως η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, το νερό, η τηλεφωνία, οι ένοπλες δυνάμεις, το σωφρονιστικό σύστημα. Ένα σύστημα, δηλαδή, το οποίο θα συνδύαζε τα καλύτερα από τους δύο κόσμους αφού δεν είναι όλα προς πώληση αλλά ούτε τίποτα που να μην σχετίζεται με το κέρδος, τουλάχιστον στον καπιταλισμό. Μέχρι, συνεπώς, ο κόσμος μας να γίνει πιο σοσιαλιστικός θα ήταν λάθος να συνεχίσουμε με δεξιές ή αριστερές δοξασίες που έχουν αποδειχθεί επανειλημμένως αποτυχημένες...   

 

 
 

Τα κόκκινα μηχανάκια που πέρασαν κι από την Κουμουνδούρου δεν κόρναραν για μετριοπάθεια...

Η αναγνώριση τού όρου "γυναικοκτονία" στο ελληνικό ποινικό δίκαιο δεν έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ και πολύ δύσκολα θα πραγματοποιηθεί από μια βαθιά συντηρητική κυβέρνηση την οποία στηρίζουν βουλευτές που δημοσιοποιούν ονόματα ανήλικων αλλοδαπών νηπίων ή που δεν ανανεώνει συμβάσεις ξένων καθαριστριών για να χαϊδέψει το προερχόμενο από τη Χρυσή Αυγή ακροατήριό της. Εκτός αν αναπτυχθεί ένα αυθόρμητο λαϊκό κίνημα, όπως αυτό για την e-food, που θα αναγκάσει σε αναδίπλωση. Όπως κι αν έχει, οι ζωές μας θα αλλάξουν προς το καλύτερο μόνο αν τις πάρουμε στα χέρια μας και δεν περιμένουμε από κόμματα να μας τις βελτιώσουν...

Αυτή η κυβέρνηση, εξάλλου, είναι αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη. Αντί, για παράδειγμα, να στελεχώσει τα τμήματα ενδοοικογενειακής βίας με αστυνομικούς και κυρίως με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς ίδρυσε πανεπιστημιακή αστυνομία, τη λειτουργία μάλιστα της οποίας ανάστειλε. Αντί να βγάλει αστυνομικούς στις γειτονιές χιλιάδες αποσπάστηκαν σε υπουργικά και βουλευτικά γραφεία. Αντί να κυνηγά το οργανωμένο έγκλημα και τους γυναικοκτόνους ψήφισε μέτρα κατά των διαδηλώσεων τα οποία, όπως λέγαμε από τότε, δεν εφαρμόζονται γιατί δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν...

Μακάρι να ήταν ένα υπερβολικό αντιπολιτευτικό σχήμα λόγου, αλλά αυτή η κυβέρνηση είναι επικοινωνία και μόνο επικοινωνία ως προς τους πολλούς. Ως προς τους λίγους έχει σχέδιο εξυπηρέτησής τους κι αυτό υλοποιεί, αλλά ως προς την κοινωνική πλειοψηφία το πλάνο είναι κάθε ημέρα "τι προπέτασμα καπνού θα πετάξουμε ώστε να μην μας πάρουν χαμπάρι".,, 

Η e-food, ωστόσο, απόδειξε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι ο δρόμος, δηλαδή δύο κατ' εξοχήν πηγές άντλησης ριζοσπαστισμού, μπορούν να μετακινήσουν και βουνά. Ας το έχουν κι αυτό υπόψη εκείνοι στην Κουμουνδούρου που πιστεύουν ότι αυτές είναι εποχές για να λειαίνουμε τη γλώσσα μας... 

 

Μεσαία τάξη, υψηλή αυτοεξαπάτηση...

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν και δεν είχαν δίκιο να ήταν εξοργισμένοι με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως με την προκαταβολή φόρου 100%. Από την άλλη, όμως, παραμένουν η επαγγελματική ομάδα με τη μεγαλύτερη ευκολία φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής, που φυσικά την εκμεταλλεύονται, όπως θα έκαναν και οι μισθωτοί αν ήταν στην θέση τους, για να μην κατηγορηθώ για κοινωνικό αυτοματισμό. Θεωρώ, επομένως, λογικό που ήταν από τους πρώτους που "μαύρισαν" το ΣΥΡΙΖΑ, έστω δίκην εκδίκησης, τον Ιούλιο του 2019...

Πολλές φορές, ωστόσο, ψηφίζουμε με το θυμικό δίχως να βάλουμε το μυαλό μας  να σκεφτεί. Να αναλογιστεί, για παράδειγμα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας υπερφορολόγησε τη μεσαία τάξη στο πλαίσιο μνημονιακών δεσμεύσεων που του επιβλήθηκαν, αλλά ο Κ. Μητσοτάκης θα την εξαθλίωνε απλούστατα γιατί είναι άλλες οι προτεραιότητές του, να ενισχύσει το μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο ανήκει κι ο ίδιος. Πρέπει, συνεπώς, να είσαι λοβοτομημένος για να σοκάρεσαι από την κυνική παραδοχή Γεωργιάδη ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είτε θα συγχωνευτούν- θα τις πάρουν, δηλαδή, κατά βάση μπιρ παρά μεγάλοι παίκτες- είτε θα εξαφανιστούν. Οι νεοφιλελεύθεροι αποδεικνύονται φανατικότεροι και των πιο φανατικών πιστών μιας θρησκείας, αφού εν προκειμένω έχει αποδειχθεί ότι ο θεός τους, τα trickle- down economics, δεν υπάρχει...

Αυτή η κυβέρνηση έχει πλέον παρελθόν και τα πεπραγμένα της, από τα εργασιακά ως το ασφαλιστικό κι από το περιβάλλον ως τις υποδομές, μαρτυρούν ότι προτεραιότητά της δεν είναι οι πολλοί αλλά οι λίγοι. Κορυφαίο, βεβαίως, παράδειγμα είναι οι πόροι τού Ταμείου Ανάκαμψης, στο οποίο υπάρχει και το ουσιαστικό ανθεκτικότητα, το οποίο σκοπίμως παραλείπεται από το Μαξίμου αφού σκοπός δεν είναι να αντέξει η κοινωνική πλειοψηφία. 

Η συντριπτική πλειονότητα των χρημάτων του θα μοιραστεί μέσω των συστημικών τραπεζών, οι οποίες με τη σειρά τους θα το μοιράσουν στους πρωθυπουργικούς φίλους. Πού είναι η δανειοδότηση με εγγύηση του Δημοσίου που προκρίνουν άλλες χώρες, πού είναι το σχέδιο για τις περιφέρειες, πού τα μέτρα κατά τής ακρίβειας κ.λπ. κ.λπ.; Πουθενά, όπως ακριβώς και η κυβερνητική έγνοια για τη μεσαία τάξη, η οποία θέλησε να εξαπατηθεί και τα "κατάφερε" να εξαπατηθεί για πολλοστή φορά...