Δεν συγκυβερνάς με αυτόν που σε παρακολουθεί ή κάνω λάθος;...

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται απέναντι στη δημοκρατία όπως ένας οποιοσδήποτε κακοποιητικός σύντροφος είναι πολύ απλή: γιατί μπορεί και γιατί ξέρει ότι ο μιθριδατισμός αυτού του λαού είναι τόσο εξαπλωμένος ώστε δεν θα του πουν και τίποτα. Αναλογιστείτε, για παράδειγμα, σε ποια χώρα τής δυτικής Ευρώπης ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών θα παραδεχόταν ότι παρακολουθεί δημοσιογράφο με το ίδιο λογισμικό που παρακολουθείται αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος και η κυβέρνηση δεν θα είχε παραιτηθεί την ίδια στιγμή...

Φυσικά δεν υπάρχει και οποιαδήποτε άλλη χώρα τής δυτικής Ευρώπης όπου η πλειονότητα των ΜΜΕ να βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία υπέρ τής κυβέρνησης ή όπου η κρατική βία κι εκδικητικότητα να αφορά τους εχθρούς τού συστήματος και η επιείκεια αποκλειστικώς τους φίλους του. Γενικώς, η ελληνική εξαίρεση αποτελεί διαχρονικά τον κανόνα σε ένα σύστημα αξιών όπου ναι μεν περισσεύει η υποκρισία, αλλά δεν λείπει και η λογοδοσία. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, ο νεποτισμός, ο πελατειασμός κι ο φατριασμός θεωρούνται παραδόσεις που αν σπάσουν αυτομάτως διαρρηγνύεται και η κοινωνική συνοχή...

Τα τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξαν ότι ήταν πολύ λίγα για να ελεγχθεί ένα δεξιό βαθύ παρακράτος που λειτουργεί ως κράτος εν κράτει εδώ και δεκαετίες. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, εξάλλου, μπόρεσε να το τιθασεύσει κι ας κυβέρνησε πολύ περισσότερα χρόνια... 

Η αποκάλυψη, ωστόσο, της παρακολούθησης Ανδρουλάκη είναι μια χρυσή ευκαιρία ώστε εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί να αποδείξουν κι αν είναι στην πραγματικότητα. Δεν μπορείς να συγκυβερνήσεις, άλλωστε, με αυτόν που σε παρακολουθεί εκτός κι αν έχει ράμματα για τη γούνα σου. Έτσι δεν είναι;... 

  

Ευτυχείτε γιατί ο ηγέτης ευτυχεί...

Ο Κ. Μητσοτάκης θα ισχυριζόταν "τα καταφέραμε" ακόμα κι αν είχε καεί ολόκληρη η Ελλάδα. Το ισχυρίζεται, άλλωστε, και για την πανδημία και την ακρίβεια μολονότι είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στα αρνητικά στατιστικά. Γιατί να μην το κάνει, όμως, αφού διαθέτει μιντιακή υπεροπλία κι ασυλία; Στην "post truth" εποχή μας δεν έχει σημασία η πραγματικότητα, αλλά πώς θα την παρουσιάζεις προς όφελός σου. Για να είμαι, μάλιστα, περισσότερο ακριβολόγος, για το ίδιο κατόρθωμα υπερηφανευόταν κι ο Γκέμπελς...

Ο πρωθυπουργός εκμεταλλεύεται ένα πολύ βασικό ανθρώπινο συναίσθημα, την ανάγκη να αισθανόμαστε καλύτερα ακόμα και με ψέματα από ό,τι είμαστε στην πραγματικότητα, για να εξαπατά το πόπολο. Μήπως αυτό δεν έκανε και προεκλογικώς με τη μεσαία τάξη, η οποία μπορεί να περικλείει τους πάντες, ακόμα κι εκείνους που τα βγάζουν κούτσα κούτσα πέρα; Δίχως την υπόσχεση, εξάλλου, μιας καλύτερης ζωής θα είχαν μείνει άνεργοι και οι επαγγελματίες πιστοί των διάφορων θρησκευτικών δογμάτων...

Το να μην πιστεύουμε σε αυτά που βλέπουμε κι ακούμε δεν είναι ολότελα λανθασμένο, αφού και τα φαινόμενα απατούν. Στην κυβέρνηση, ωστόσο, μας ζητούν να μην πιστεύουμε καθόλου σε αυτά που ζούμε παρά μόνο σε όσα μας διηγούνται ο πρωθυπουργός και τα παπαγαλάκια του, ποζάροντας για σέλφι. Δεν είναι ζήτημα ενσυναίσθησης, όπως το παρουσιάζουν οι πιο ευαίσθητοι, είναι ζήτημα δημοκρατίας, όπως το βλέπουν και οι κυνικοί... 

Υ.Γ. Ο Βρομόστομος επιστρέφει τη Δευτέρα, 1η Αυγούστου.

 

  
 

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να μην σου μείνει ένας παπάς κι ένας μπάτσος...

Δάση και σπίτια καίγονταν κι όταν γεννήθηκα, καίγονταν πριν 20 χρόνια, καίγονται σήμερα και θα καίγονται και σε 20 έτη από τώρα. Το να περιμένουμε να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο μοιάζει με το να πιστεύουμε ότι θα περάσει ένας μήνας και δεν θα σημειωθεί καμία ληστεία, ανθρωποκτονία ή τροχαίο δυστύχημα. Δεν είναι ζήτημα μοιρολατρίας ούτε κάποιου θεού που μας μισεί, αλλά της ανθρώπινης φύσης και της φύσης τού πλανήτη μας...

Τι σημαίνει αυτό; Πως σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και δεν κάνουμε τίποτα; Ή πως πρέπει να προσλαμβάνουμε παπάδες για να μας διαβάζουν την εξόδιο ακολουθία όταν καιγόμαστε και μπάτσους στα πανεπιστήμια για να μας προσέχουν αν τυχόν αφισοκολλήσουμε τον Μαρξ και τον Λένιν; Μάλλον όχι, αλλά φαίνεται πως άλλες είναι οι κυβερνητικές προτεραιότητες και τα επικοινωνιακά παιχνίδια που υπηρετούνται. Γι' αυτό και οι πυρόπληκτοι έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους για να υποδέχονται με μούντζες και βρισιές τα κυβερνητικά στελέχη, τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τα ΜΜΕ που τον στηρίζουν με το αζημίωτο...

Φυσικά η κλιματική κρίση είναι παρούσα και δάση και κατοικίες καίγονται κι αλλού στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Είναι, όμως, και μετάθεση ευθύνης ο ωχαδερφισμός και η μη λήψη μέτρων από το χειμώνα. 

Κι ακόμα μεγαλύτερη ευθυνοφοβία να έχεις διορίσει ως αρμόδιο υπουργό κάποιον που αν τον αφήσεις στην πλατεία Ομονοίας θα χαθεί. Κάτι φαίνεται πως ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης και μετάθεσε (;) το χρόνο των εκλογών...

 

Το πραγματικό δίλημμα Μητσοτάκη είναι "φυλακή ή μη επανεκλογή"...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν μειώνει τον ΕΦΚ στα καύσιμα, γιατί δεν βάζει πλαφόν στη χονδρική και λιανική τιμή τής βενζίνης, γιατί δεν έχει φορολογήσει ακόμα τα υπερκέρδη, τα οποία μαγειρεύει, γιατί δεν μειώνει το ΦΠΑ σε βασικά προϊόντα; Γιατί δεν καταδικάζει τους βιαστές Ν. Γεωργιάδη και Δ. Λιγνάδη; Γιατί προτιμά να εισπράττει τόσο μεγάλο πολιτικό κόστος για ζητήματα στα οποία υπάρχει κοινωνική συναίνεση;...

Οι εναπομείναντες οπαδοί του μπορεί να μιλήσουν για την υπευθυνότητα ενός ηγέτη που δεν υποκύπτει στο λαϊκισμό και στις εύκολες λύσεις. Αλήθεια; Ο, τρόπον τινά, ηγέτης που καταψήφισε τη Συμφωνία των Πρεσπών, που ισχυριζόταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έκαψε εκατό ανθρώπους στο Μάτι, που κουνούσε φωτοτυπίες πρωτοσέλιδων στην Ευρωβουλή για να αποδείξει ότι επιτρέπει στον αντιπολιτευόμενο Τύπο να υπάρχει, που διαρρέει εκλογικά σενάρια και ύστερα τα παίρνει πίσω, που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κατηγορούσε τον πολιτικό του αντίπαλο πως βρίσκεται πίσω από την εμπρηστική επίθεση στον Real; Μάλλον για σαλτιμπάγκος μού μοιάζει ένας τέτοιος αρχηγός παρά για υπεύθυνος και σοβαρός ηγέτης...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι σοφός, δίκαιος κι αμερόληπτος. Είναι ένας μέτριος, φαύλος και μεροληπτικός υπέρ των συμφερόντων τής άρχουσας τάξης, της τάξης του δηλαδή, πρωθυπουργός. Κυρίως, όμως, είναι εξαρτημένος από τους πάμπολλους σκελετούς στη ντουλάπα του ώστε είναι αναγκασμένος να μην κάνει ούτε τα αυτονόητα για την πολιτική του επιβίωση. Το δίλημμα στο μυαλό του είναι ουσιαστικώς ένα: φυλακή ή μη επανεκλογή. Μάλλον θα προτιμήσει το δεύτερο...

  

 

Άδειασαν την ηθική τους στον Κουφοντίνα και στέρεψαν για τον Λιγνάδη...

Όταν ο Δ. Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας και κινδύνευε ακόμα και να πεθάνει, στην κυβέρνηση αποδέχονταν ακόμα κι αυτό το ενδεχόμενο από το να του δώσουν μερικές ημέρες άδεια. Η "ηθική" τους δεν τους επέτρεπε να κυκλοφορεί ελεύθερος, έστω για δύο ημέρες, ένας δολοφόνος. Στην περίπτωση, όμως, του Δ. Λιγνάδη δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας βιαστής για μήνες ή και χρόνια...

Και η περίπτωση Λιγνάδη αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μια κυβέρνηση αρχών με τις οποίες, καλές ή κακές, πορεύεται, αλλά μια καιροσκοπική κυβέρνηση που εξυπηρετεί και κουκουλώνει κατά το δοκούν. Και, μάλιστα, μια κυβέρνηση που έχει το θράσος να αποδίδει την πηγαία λαϊκή αγανάκτηση σε κομματική υποκίνηση. Μια κυβέρνηση, εν τέλει, τόσο διεφθαρμένη που δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε ημέρα παραπάνω σε μια πολιτεία γνήσιας ελευθεροτυπίας και κράτους δικαίου...

Όπως ο Δ. Κουφοντίνας δικαιούται άδειας έτσι κι ο Δ. Λιγνάδης δεν πρέπει να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Δεν προσαρμόζω τις απόψεις μου ούτε την κλίση μου προς τη φιλελευθεροποίηση του ποινικού και σωφρονιστικού μας συστήματος με βάση την ιδεολογική προέλευση και τη στάση ζωής τού εγκληματία... 

Ο Κουφοντίνας είναι δολοφόνος κι ο Λιγνάδης βιαστής όχι γιατί έτσι αποφάνθηκαν τα λαϊκά δικαστήρια, αλλά γιατί έτσι αποφάσισε ένας από τους τρεις πυλώνες τής δημοκρατίας μας, η δικαστική εξουσία. Ας το θυμούνται αυτό ιδίως όσοι παριστάνουν τους θεσμικούς για να κρύβουν και τις δικές τους πομπές... 

  

  
 

Αλλάζουν το παρελθόν μήπως και μπορέσουν να έχουν μέλλον...

Η Ιστορία μπορεί να είναι η επιστήμη τού παρελθόντος, αλίμονο όμως αν είναι στατική και δεν προσαρμόζεται σε νέες ανακαλύψεις. Ο Αγγ. Συρίγος, ωστόσο, δεν πρόσφερε κανένα νέο στοιχείο όταν μίλησε ξανά για "μύθο τού Πολυτεχνείου" και διαδηλωτές στην αμερικανική πρεσβεία που μετά πίνουν μπύρες, λες κι όσοι παρακολουθούν παρελάσεις ύστερα γυρίζουν σπίτια τους για να φιλήσουν μια ώρα αρχύτερα την ελληνική σημαία. Τα ίδια λέει και η ακροδεξιά εδώ και μισό αιώνα περίπου, συμπεριλαμβανομένων των χιμπατζήδων με τα μαύρα που βρίσκονται σήμερα στη φυλακή...

Πράγματι, η χούντα δεν έπεσε το 1973 και μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έστω κι αν ανατράπηκε ο Παπαδόπουλος από τον Ιωαννίδη. Ούτε, όμως, το ελληνικό κράτος συστάθηκε αμέσως μετά την άλωση της Τριπολιτσάς ούτε η απελευθέρωση από τη ναζιστική κατοχή επιτεύχθηκε ακριβώς ύστερα από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου. Όποιος, όμως, υποτιμά τον επταετή αντιδικτατορικό αγώνα των Ελλήνων λησμονεί σκοπίμως πως οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι απαλλάχθηκαν από τους τυράννους τους ύστερα από τέσσερις δεκαετίες...

Αν ο Αγγ. Συρίγος εννοεί ως μαζική αντίσταση σε μια απολυταρχία τις καθημερινές πάνδημες διαδηλώσεις ή βομβιστικές επιθέσεις από την πλειονότητα ενός λαού αναζητά ένα υπόδειγμα πάλης που δεν υπήρξε ποτέ στην Ιστορία. Τιμούμε ή θα έπρεπε να τιμούμε ήρωες όπως ο Παναγούλης ή ο Μουστακλής γιατί η δική τους αγωνιστικότητα ξεπέρασε αυτή του μέσου όρου. 

Το να αγόραζες, ωστόσο, τον "Ριζοσπάστη", να άκουγες Deutsche Welle ή να άφηνες υπονοούμενα σε γραπτά, τραγούδια ή ταινίες είναι κι αυτά μια μορφή αντίστασης την οποία έκαναν ουκ ολίγοι. Αφήστε που είναι τουλάχιστον αστείο να χαρακτηρίζεις "άκαπνο" έναν ολόκληρο λαό την ίδια ώρα που θεωρείς τον Κ. Μητσοτάκη πολιτικό κρατούμενο έξι μηνών της χούντας... 

 

 
 

Παραμένουν ελεύθεροι και οι βιαστές της Δημοκρατίας και της Ιστορίας...

Οι δικαστές δικάζουν τους κατηγορούμενους κι όχι ο λαός, πολλώ δε μάλλον όταν ο τελευταίος μετατρέπεται σε όχλο. Οι δικαστές, ωστόσο, στην κρίση τους και πέρα από τα στοιχεία τής δικογραφίας, τις μαρτυρίες και τις απολογίες οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη και το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και, κυρίως, να κρίνουν με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά έναν άσημο κι έναν διάσημο με διασυνδέσεις, ίσως μάλιστα τον διάσημο αυστηρότερα γιατί μπορεί να έχει καταχραστεί κι αυτής της διασημότητας και των διασυνδέσεών του...

Δικαιοσύνη δεν είναι ούτε η γκιλοτίνα ούτε τα ισόβια που παραμένουν ισόβια. Η εκδικητικότητα ταιριάζει στην άγρια Δύση κι όχι σε ένα κράτος δικαίου. Όταν, όμως, ένα δικαστήριο κρίνει πως ο κατηγορούμενος έχει βιάσει δύο (πληθυντικός αριθμός) ανήλικους αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατό να τον αφήνει ελεύθερο μέχρι το εφετείο. Τι κι αν πληρώσει εγγύηση, τι κι αν εμφανίζεται σε αστυνομικό τμήμα ή δεν μπορεί να φύγει στο εξωτερικό; Στο μεσοδιάστημα μια χαρά μπορεί να βιάζει στο σπιτάκι του χάρη σε "προμήθειες" των πλούσιων και ισχυρών φίλων του...

Κι αν με ρωτάτε αν για τα όσα κακοπαθαίνουν δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, Δημοκρατία, Τύπος, ακόμα και η Ιστορία (τελευταίο παράδειγμα ο "μύθος τού Πολυτεχνείου" κατά τον Αγγ. Συρίγο) στην Ελλάδα έχει ευθύνες η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μην πιστέψετε εμένα, αλλά μια σειρά εκθέσεων διεθνών οργανισμών και φορέων- ανάμεσά τους ο ΟΗΕ και η ΕΕ- που μας εκθέτουν γενικώς. Κι αν ο ελληνικός λαός δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτή την κυβέρνηση δεν θα έχει καμία δικαιολογία, όπως είχε όταν την ψήφισε πρώτη φορά, έστω κι αν οι πηγές πληροφόρησής του είναι στημένες. Θα έχει δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα αυταρχικό καθεστώς, αλλά αυτό ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να το κάνει γι' αυτό κι ο Κ. Μητσοτάκης αναβάλλει και ξανααναβάλλει τις εκλογές...