Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...

 

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Η κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία απλό ατύχημα...

Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία αυτής της χώρας ή, έστω, την ειδησεογραφία από διάφορες μεριές τού πλανήτη μάλλον θα θεωρήσει υπερβολική τη διατύπωση πως η δημοκρατία μας κινδυνεύει, έστω αυτή που έχουμε, η κοινοβουλευτική. Και θα έχει δίκιο αν σκεφτεί πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κράτη όπου οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εκτοπισμοί διαφωνούντων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πολλώ δε μάλλον τα προσκόμματα στην ελευθερία έκφρασης ή στην ελευθεροτυπία, τα πιο στοιχειώδη δηλαδή δικαιώματα σε ένα κράτος δικαίου...

Κι όμως, η αντίληψη πως δεν χρειαζόμαστε τους θεσμούς και τα αντίβαρά τους αλλά έναν δυναμικό ηγέτη, ακόμα κι αν είναι αυταρχικός, διαπερνά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, όλες τις ιδεολογικές πλατφόρμες. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν οι Τραμπ, οι Πούτιν ή οι Ερντογάν αυτού του κόσμου το μέτρο τής ικανοποίησής μας από τον όποιο αρχηγό. Όταν η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως συμπλήρωμα της κοινωνικής συνοχής κι όχι ως προϋπόθεσή της τότε το πεδίο μένει ελεύθερο σε κάθε ανελευθερία που πλασάρεται ως νεωτερισμός...

Μην περιμένετε από τους φασίστες να παραδεχθούν ΄ότι είναι φασίστες. Μην περιμένετε, όμως, κι από εκείνους που δείχνουν, με τα λόγια και τα έργα τους, ανοχή στο φασισμό να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Γενικώς η ευθύνη είναι η καυτή πατάτα που ο ένας μας πετάει στον άλλο μέχρι όλοι μας να καούμε από τα στραβά μάτια που κάνουμε στους δημοκράτορες και να μετατρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία σε απλό ατύχημα. Δίχως ευθύνη, όμως, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία η ελευθερία είναι ένα σάβανο αδειανό...

Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...

   

  

Θέλει κι ο λαϊκισμός την ασυλία του...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" είναι διαδεδομένη επιλογή αλλά αρκετές φορές είναι τόσο ορθή όσο και η υποταγή στο λαϊκισμό. Η πλήρης κατάργηση, για παράδειγμα, των ασυλιών των βουλευτών και των υπουργών και η νομική τους εξίσωση με τους υπόλοιπους πολίτες δεν είναι παράλογη, ιδίως όταν οι ασυλίες έχουν συνδεθεί με την ασυδοσία και το ξέπλυμα εγκλημάτων, ακόμα και κακουργημάτων. 

Το να μπορεί, όμως, ο οποιοσδήποτε να στείλει στα δικαστήρια έναν βουλευτή ή έναν υπουργό είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει σε αγωγές SLAPPs, στην καταχρηστική άσκηση δηλαδή ενός δικαιώματος ούτως ώστε να φιμώνεται ακόμα και η ελευθερία έκφρασης γνώμης. Αυτό συμβαίνει, άλλωστε, τα τελευταία χρόνια σε βάρος αρκετών ρεπόρτερ τής ερευνητικής δημοσιογραφίας...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα της άρσης ασυλίας τού Π. Πολάκη με την αιτιολογία πως με κατάθεσή του στο δικαστήριο για τα λαμόγια τού ΚΕΕΛΠΝΟ επιχείρησε να επηρεάσει αθέμιτα τους δικαστές. Δεν θα σταθώ στο ότι στην ίδια δίκη κατέθεσε κι εν ενεργεία υπουργός, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε στο ακροατήριο και σε άλλες συνεδριάσεις, χωρίς να ζητηθεί καν να αρθεί η ασυλία του. 

Στέκομαι, όμως, στο ότι αν ένας βουλευτής οδηγείται στη δικαιοσύνη για μια κατάθεσή του σε δίκη ή ακόμα και για αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα στην ομερτά. Γιατί να πάει κάποιος άλλος βουλευτής να καταθέσει σε βάρος καταχραστών τού δημοσίου χρήματος, φερόμενων έστω, αν είναι να καθίσει κι ο ίδιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου;...

Η κοινωνία, ειδικά ύστερα από τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέλει αίμα στην αρένα, πολιτικούς να κλειστούν στη φυλακή και οι δεσμοφύλακες να πετάξουν τα κλειδιά. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει όταν η ατιμωρησία έχει γίνει συνώνυμο της πολιτικής επιβίωσης διεφθαρμένων εθνικών αντιπροσώπων και διαβρωμένων κομμάτων; 

Αλίμονο, όμως, αν μετατρέψουμε την απονομή δικαιοσύνης σε ένα ατελείωτο λαϊκό δικαστήριο που θα καταδικάζει δίκαιους κι άδικους με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, προφανώς και το άρθρο 86 του Συντάγματος χρήζει αναθεώρησης. Η πλήρης κατάργησή του, ωστόσο, χωρίς δικλείδες κατά τής καταχρηστικότητας αν συμβεί θα είναι μια ακόμα υπαναχώρηση του πολιτικού μας συστήματος στον άκρατο λαϊκισμό, τον οποίο αυτή η χώρα έχει φάει αμάσητο με την κουτάλα...

   

Αδικούμε τις στρουθοκάμηλους...

Είναι αμφίβολο αν οι στρουθοκάμηλοι χώνουν όντως το κεφάλι τους στην άμμο όταν διαισθάνονται κίνδυνο, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο αυτοπροστατεύονται. Το πιθανότερο είναι πως όχι. Οι άνθρωποι, πάντως, το κάνουμε συχνά. Είτε γιατί πιστεύουμε ότι έτσι αποφεύγουμε μια δύσκολη κατάσταση είτε γιατί θεωρούμε πως είναι η καλύτερη μέθοδος για να αγνοήσουμε όλα όσα είναι τόσο οφθαλμοφανή που μόνο αν τυφλωθούμε οικειοθελώς θα καταφέρουμε να αποφύγουμε την αναμέτρηση με την πραγματικότητα...

Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο, όπως και η ανάγκη να πιαστούμε από κάπου σε δύσκολους καιρούς ή να μην απογοητευτούμε από τις επιλογές μας. Σε αυτό το πλαίσιο, κλείνουμε τα μάτια μας στις ενδείξεις, στις αποδείξεις και στα γεγονότα, στιγματίζουμε όσους μας τα υποδεικνύουν και συνεχίζουμε την πορεία μας προς το γκρεμό με το χαμόγελο στα χείλη. Είμαστε πρόθυμοι να υπερασπιστούμε με πάθος τα ίδια και τα αντίθετά τους αρκεί να συμβαδίζουν με τη βαθιά μας επιθυμία να μην μας βυθίσουν οι ψευδαισθήσεις μας...

Η υποταγή τής μάζας στον αρχηγό τής αγέλης δεν είναι δημιούργημα του 21ου αιώνα, είναι κομμάτι τού συλλογικού μας ασυνείδητου από τα πανάρχαια χρόνια. Γι' αυτό και δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει και τόσο πολύ το ότι, για παράδειγμα, εργαζόμενοι της Βιολάντα μόνο που δεν σήκωσαν στα χέρια τον εργοστασιάρχη που ενδέχεται να έχει σοβαρές ποινικές ευθύνες για τον θάνατο πέντε συναδέλφων τους... 

Ακολουθούμε αρχέτυπα μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία και σε ένα σύστημα που τα αναπαράγει με ευκολία για να διαιωνίζεται και το ίδιο. Η αλλαγή τού μοντέλου θέλει τόλμη και η τόλμη πολίτες. Και τα δύο, είδη δυσεύρετα... 

                                                                                    

Δημοκράτορες δίχως στέμμα...

Μπορεί να ευθύνεται ο Π. Ντε Γκρες για τα πολιτικά κι όχι μόνο αμαρτήματα των προγόνων του; Σε καμία περίπτωση, όποιο κριτήριο κι αν λάβουμε υπόψη, τη νομιμότητα δηλαδή και την ηθική. Κι αν μεγάλωσε και ζει στα πλούτη, κάποια από τα οποία ανήκουν στον ελληνικό λαό, δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που τα έχουν απαρνηθεί για να ζήσουν με τρεις κι εξήντα... 

Αν, όμως, ο Γλύξμπουργκ- για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- επιθυμεί να πολιτευτεί θα όφειλε ο ίδιος να επιστρέψει στο ελληνικό Δημόσιο μέρος τής περιουσίας που διαχειρίζεται. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε μαζί του και πολιτικά...

Όπως κι αν έχει, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία πράγματι κινδυνεύει αλλά όχι γιατί ο γιος τού νεκρού έκπτωτου βασιλιά έχει αντιληφθεί τον πολιτικό μας χυλό και θέλει να αναμειχθεί κι εκείνος σε αυτόν. Κινδυνεύει κυρίως από τους δημοκράτορες που την έχουν ευτελίσει σε ένα θέατρο μικροκομματικών σκιών που παράγουν κουτσομπολιό αντί για πολιτική, τοξικότητα στη θέση τής αναζήτησης πεδίων σύγκλισης, μικρομεγαλισμούς κι όχι συνθέσεις. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί αύριο μεθαύριο να δούμε τον Κ. Μητσοτάκη να κυβερνά όχι μόνο με τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Θ. Πλεύρη και τον Μ. Βορίδη αλλά και με τον Κ. Βελόπουλο και την Αφρ. Λατινοπούλου...

Έτσι κι αλλιώς, στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι ξεπερασμένη μόνο η βασιλεία αλλά και η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι αδιανόητο να ψηφίζουμε μαζικά και ηλεκτρονικά μόνο για το ποιο τραγούδι θα στείλουμε στη Eurovision κι όχι και για τα ζητήματα της καθημερινότητάς μας. Σε ένα πολιτικό τοπίο, άλλωστε, όπου οι ηγέτες είναι ηγετίσκοι είναι προτιμότερο τα λάθη να τα διαπράττει ο λαός κι όχι οι δημαγωγοί...

Το AI δεν μπορεί ακόμα να κρύβει την ανεπάρκεια...

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, το οποίο, πέρα από τη διευκόλυνση που μας παρέχει στους τομείς εργασίας μας, προσθέτει στις γνώσεις μας, εξειδικευμένες κι εγκυκλοπαιδικές. Δεν μπορεί, όμως, να υποκαταστήσει ούτε την άγνοιά μας ούτε την ανεπάρκειά μας εκεί που αυτές υπάρχουν. Κι αυτό φαίνεται, όσο κι αν προσπαθούμε να καλλωπίσουμε τα ελλείμματά μας πίσω από ξύλινα καλολογικά σχήματα...

Δεν θα αργήσει η ημέρα που το AI θα αντικαταστήσει τον άνθρωπο. Κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό αν λάβουμε υπόψη πως ύστερα από χιλιάδες χρόνια εξέλιξης ακόμα σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Μέχρι να συμβεί, όμως, αυτό ο ανθρώπινος πολιτικός λόγος που δίνει απαντήσεις στα καθημερινά ζητήματα δεν υποκαθίσταται εύκολα από θεωρητικούρες που μπορούν να δικαιολογούν και τα αδικαιολόγητα αφού δεν εμπεριέχουν ουσία. 

Στο μπλέντερ, άλλωστε, της τεχνητής νοημοσύνης και η μεγαλύτερη κοινοτοπία αποκτά χαρακτηριστικά υπέρτατης αλήθειας. Κι ας μην είναι τίποτα παραπάνω από φύκια για μεταξωτές κορδέλες...

Όπως κι αν έχει, η τεχνητή νοημοσύνη στοιχίζει λιγότερο: δεν χρειάζεσαι, για παράδειγμα, ανθρώπους για να σου κάνουν αναρτήσεις, να σου γράφουν λόγους και προγράμματα, να δίνουν γραμμή. Κι όσο για τα like, ας είναι καλά τα μποτ από τη Σουαζιλάνδη και την Ακτή Ελεφαντοστού... 

Όσο, όμως, κι αν απέχεις από τα γήινα για τους δικούς σου λόγους, έρχεται κάποια στιγμή που η σύγκρουση με την πραγματικότητα είναι πλαγιομετωπική. Και τότε δεν σε σώζουν ούτε τα καλοπληρωμένα τρολ ούτε οι τυφλοί οπαδοί τους οποίους "αναγκάζεις" τη μία ημέρα να υπερασπίζονται με πάθος ένα πράγμα και την επομένη το ακριβώς αντίθετό του... 

    

Φασιστάκια δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

"Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο τού Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή", έγραφε σε επιστολή του προς τον βασιλιά Παύλο ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητώντας του να μην γίνει η εκτέλεση. Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ο ηρωισμός κάθε ανθρώπου που είναι πρόθυμος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του για μια ιδέα η οποία θεωρεί πως τον υπερβαίνει... 

Κι αν ο κομμουνισμός δεν στάθηκε αντάξιος της γενναιότητας των μαχητών του, αυτό διόλου δεν μικραίνει τη θυσία τού Μπελογιάννη ή των 200 της Καισαριανής. Σε έναν κόσμο όπου όλοι, έτσι κι αλλιώς, θα πεθάνουμε το να διαλέγουμε την ώρα τού θανάτου μας εμπεριέχει από μόνο του ένα διαολόστελμα στον χάροντα...

Αν μη τι άλλο, οι φωτογραφίες που έγιναν γνωστές ύστερα από δεκαετίες από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μας αναγκάζουν όλους να αναμετρηθούμε με το μπόι μας, ιδίως όσους αυτοπαρουσιαζόμαστε ως Αριστεροί, και οι συγκρίσεις μάλλον μας φέρνουν απολογούμενους. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πολλούς από όσους κρατάμε τα λάβαρα της ιδεολογικής καθαρότητας πρόθυμους να στηθούμε μπροστά από ένα εκτελεστικό απόσπασμα για να τα υπερασπιστούμε κι όχι μόνο πάνω από ένα πληκτρολόγιο... 

Στις ημέρες μας, άλλωστε, ο φασισμός παίρνει πολλές μορφές και, δυστυχώς, αρκετοί δεν έχουμε αποφύγει τούτο το αμάρτημα απαγορεύοντας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ακόμα και τη διατύπωση της διαφορετικής άποψης. Έχει γεμίσει ο τόπος φασιστάκια, δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

Οι 200 της Καισαριανής μπορεί να θεωρηθούν και τυχεροί γιατί δεν πρόλαβαν να δουν την τραγική διάψευση των ονείρων τους. Δεν είδαν, για παράδειγμα, τις προσδοκίες τους για μια αταξική κοινωνία όπου κανένας άνθρωπος δεν θα πέφτει θύμα εκμετάλλευσης να συνθλίβεται κάτω από τις ερπύστριες στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Βουδαπέστη ή στην Πράγα... 

Έτσι κι αλλιώς τα σύνορα που χωρίζουν τα όνειρα από τις ψευδαισθήσεις δεν είναι ευδιάκριτα κι όλοι μας τα έχουμε περάσει κάποια στιγμή ή αρκετές φορές. Ακόμα κι όσοι ανάμεσά μας πιστεύουν, μάλλον αυτάρεσκα, ότι κινούνται πάντοτε και πάντα στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας... 

   

 

Να μπουν θητείες ανάμεσα στους θνητούς και στη διαφθορά...

Όταν ο Γ. Παναγόπουλος ξεκινούσε τη συνδικαλιστική του καριέρα μπορεί να ήταν ο πιο έντιμος άνθρωπος του κόσμου. Το ίδιο, για παράδειγμα, και η Μ. Στρατινάκη όταν έγινε για πρώτη φορά γενική γραμματέας τού υπουργείου Εργασίας το 2011. 

Όταν είσαι, όμως, αρχισυνδικαλιστής για 20 χρόνια ή γενικός γραμματέας υπουργείου για πάνω από δέκα (με διάλειμμα επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις διαμορφώσει γύρω από τον εαυτό σου ένα καθεστώς ασυδοσίας που είναι δυνατό να φτάσει ως και τη διαφθορά. Είναι ανθρώπινο να βάλεις, έστω και για λίγο, το δάχτυλό σου στο βάζο με το μέλι όταν μπορείς να το ανοιγοκλείνεις επί χρόνια και χωρίς κάποιος να είναι σε θέση να σε ελέγχει...

Και το τελευταίο σκάνδαλο μας υπενθυμίζει πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήδη συγκυβερνούν στην πραγματικότητα, γι' αυτό άλλωστε και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Αντιμετωπίζει κι αυτό πρόβλημα κυβερνητικής φθοράς. Έφτασε, μάλιστα, να συναινέσει στην άρση τής ασυλίας Πολάκη γιατί κατέθεσε σε δίκη υπέρ τού δημοσίου συμφέροντος. 

Καταδεικνύει, ωστόσο, και την αναγκαιότητα, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να τεθούν συγκεκριμένες θητείες σε όσους ασκούν δημόσια εξουσία. Από τον αρχισυνδικαλιστή και τους γενικούς γραμματείς υπουργείων ως τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι στοιχειώδης όρος διαφύλαξης της ηθικής ακεραιότητας των θεσμών. Όποιος θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στο δημόσιο βίο μπορεί να το κάνει κι αμισθί και χωρίς καρέκλα...

Πολύ δύσκολα, όμως, θα τεθούν αυτά τα όρια και η ευθύνη είναι διακομματική. Κάποιες από αυτές τις θητείες, άλλωστε, είναι καταστατικοποιημένες σε κάποια κόμματα αλλά έχουν εφαρμοστεί στην πράξη όσο κι ο σοσιαλισμός. Και σε αυτή τη Βουλή, εξάλλου, βρίσκουμε ουκ ολίγους εθνικούς αντιπροσώπους που αν τυχόν δεν επανεκλεγούν θα αντιμετωπίσουν σοβαρό ζήτημα επιστροφής στον πρότερο επαγγελματικό τους βίο. 

Όταν είσαι 20 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, και να ήξερες κάποια πράγματα πριν, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Προφανώς κι αυτό δεν είναι πρόβλημα της κοινωνικής πλειονότητας, απλώς εξηγώ γιατί δεν θα δείτε μάλλον ποτέ τη συνταγματοποίηση των θητειών...

 

Στην κηδεία του καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς...

Λένε πως στην κηδεία τού καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς. Εύχομαι από καρδιάς στον φίλο και συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη να το διαπιστώσουμε ύστερα από πολλά πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, που διαπιστώνουμε με πολύ μεγάλη ευκολία σήμερα είναι τη δυσανεξία τής οποιασδήποτε εξουσίας στην οποιαδήποτε κριτική, Φυσικά και δεν είναι τωρινό γέννημα, μόνο που η εξουσία στην Ελλάδα έχει αποθρασυνθεί γιατί της δώσαμε και οι δημοσιογράφοι την ευκαιρία να το παρακάνει με την παθητικότητά μας απέναντί της. Στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι, συνεπώς, μεγάλη και η δική μας ευθύνη για τα κύμβαλα αλαλάζοντα που ταλαιπωρούν το δημόσιο βίο τής χώρας. Αντί να τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο σεβασμό που συμπεριφέρεται ένας σκύλος σε μια κολόνα είτε τα λιβανίζουμε είτε τα χαϊδεύουμε είτε εθελοτυφλούμε μπροστά στις πομπές τους. Και κάπως έτσι γιγαντώνουμε το ναρκισσισμό πολιτικών απατεώνων που τους πιστεύουν μόνο όσοι δεν τους ξέρουν...

"Γιατί δεν παρεμβαίνει η ΕΣΗΕΑ σε περιπτώσεις μπούλινγκ, όπως αυτή σε βάρος τού Χρήστου Αβραμίδη", διαβάζω από κάποιους, οι οποίοι πολύ καλά κάνουν και ρωτάνε. Και οι πρόσφατες αποκαλύψεις, ωστόσο, για τον αρχισυνδικαλιστή Παναγόπουλο επιβεβαιώνουν ότι αλίμονο αν οποιοσδήποτε εργαζόμενος περίμενε από τους συνδικαλιστές του να τον προστατεύσουν. Θα ήταν λογικό αλλά όσοι έχουμε ζήσει στους εργασιακούς μας χώρους τη δράση εργατοπατέρων που στα ξένα μαγαζιά κάνουν τους καμπόσους αλλά στα δικά τους τις αρσακειάδες καταλαβαίνουμε ότι περιγράφουμε μια ουτοπία. Αντιθέτως, η δυστοπία είναι και δικό μας δημιούργημα...  

Ο προοδευτικός μας φασισμός...

Αν γινόταν μια δημοσκόπηση στην Ελλάδα με το ερώτημα "είστε φασίστας" πολύ δύσκολα η καταφατική απάντηση θα συγκέντρωνε διψήφιο ποσοστό. Όπως, άλλωστε, κι ένα γκάλοπ με την ερώτηση "είστε ρατσιστής". 

Ο ορισμός, άλλωστε, που δίνει ο καθένας μας στο φασισμό και στο ρατσισμό μάλλον διαφέρει και σίγουρα μας αθωώνει από οποιοδήποτε πειρασμό μπορεί να έχουμε αισθανθεί να υποκύψουμε σε αυτές τις δύο ιδεοληψίες, οι οποίες μάλιστα στις πολύ ακραίες μορφές τους έχουν αφήσει και πολύ αίμα πίσω τους. Φοβάμαι, ωστόσο, πως κι ανάμεσα στους βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς κυκλοφορεί ο ιός τού φασισμού και, μάλιστα, σε αυξημένες δόσεις. Μια ματιά στο τι γράφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ενδεικτικότατη...

Για παράδειγμα, ουκ ολίγοι "απαγορεύουν" να γράφεις στις δικές σου σελίδες το οτιδήποτε είναι αρνητικό για το πολιτικό κόμμα ή το πολιτικό πρόσωπο που υποστηρίζεις. Δεν σου δίνουν το δικαίωμα ούτε καν να εξηγείς τους λόγους για τους οποίους δεν τους υποστηρίζεις. Αν τα λόγια σου είναι θετικά σού επιτρέπουν να γράφεις σεντόνια ολόκληρα, αν όχι και ήσουν μέλος του σου παραχωρούν τη δυνατότητα να αποχωρήσεις σιωπηλά. Μέχρι εκεί αντέχουν τη δημοκρατία...

Φυσικά υπάρχουν και οι μεταμφιεσμένοι όλο το χρόνο κι όχι μόνο στις Απόκριες φασίζοντες που σου επιτρέπουν να γράφεις στις σελίδες σου για όποιο θέμα θέλεις εσύ, όπως άλλωστε κάνουν και οι ίδιοι στις δικές τους, και για όσο θες. Αυτοί είναι οι πιο γενναιόδωροι. Θα σου υποδείξουν "απλώς" να γράφεις αλήθειες. Τις δικές τους αλήθειες βεβαίως οι οποίες αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά στις φαντασιώσεις τους για την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για τις αλήθειες...

Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Είμαι σίγουρος ότι έχω υποκύψει κι εγώ στο μικρόβιο του φασισμού. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να παρατηρούμε τις καταστάσεις με το μάτι ενός αντικειμενικού σχολιαστή, ιδίως όταν έχουμε βρεθεί πολύ κοντά στο επίκεντρο. Γι' αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ να κατανοώ το φασισμό από όπου κι αν προέρχεται. Για να είμαι σε θέση να τον τσακίζω σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται... 

  

Στο Λονδίνο θα ήταν σκάνδαλο...

Όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Κάρντιφ οι φοιτητές δημοσιογραφίας συστεγαζόμασταν με τους φοιτητές που σπούδαζαν δημόσιες σχέσεις (PR). Στη Μεγάλη Βρετανία των αρχών, τουλάχιστον, του 21ου αιώνα ήταν κοινή παραδοχή ότι τα επαγγέλματα του δημοσιογράφου και του δημοσιοσχεσίτη ναι μεν έχουν συνάφεια αλλά την ίδια που έχουν οι δύο απέναντι όχθες ενός ποταμού. Στην Ελλάδα (και) του 2026 τα όρια είναι τόσο αδιευκρίνιστα που πολλές φορές μοιάζει να μην υφίστανται καν...  

Η εμπλοκή τού δημοσιογράφου Γ. Κακούση στην υπόθεση Παναγόπουλου φέρνει στην επικαιρότητα μια κρυφή- φανερή πληγή τού δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, θα ήταν αδύνατο παρουσιαστής τού BBC να κάνει παραλλήλως τις δημόσιες σχέσεις και του αρχισυνδικαλιστή τής χώρας. Θα ήταν σκάνδαλο μεγατόνων. 

Σε αυτή τη γωνιά τής Βαλκανικής όχι μόνο πέρασε στο ντούκου αλλά κι αρκετοί το παρουσίασαν ως κάτι το φυσιολογικό. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πόσοι δημοσιογράφοι μεταπήδησαν στην πολιτική και στη συνέχεια- κάποιοι, μάλιστα, σχεδόν αμέσως- επέστρεψαν στη δημοσιογραφία σαν να είχαν λείψει απλώς για ένα επαγγελματικό ταξίδι κι όχι σαν να είχαν κάνει αλλαγή καριέρας που θα προϋπόθετε και την τήρηση μιας κάποιας δεοντολογίας. Έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που ο οποιοσδήποτε μπορεί να βαφτιστεί δημοσιογράφος εντός μιας ημέρας τα υπόλοιπα μοιάζουν με ψύλλους στα άχυρα...

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας μέσος δημοσιογράφος, δεν εισηγούμαι να μπει κάποιο σχετικό απαγορευτικό. Παρόλο που δεν έχω εργαστεί ποτέ σε γραφείο Τύπου δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι τους λόγους για μια τέτοια επιλογή ούτε μπορώ να την αποκλείσω για τον εαυτό του στο μέλλον. 

Εισηγούμαι, ωστόσο, περισσότερη διαφάνεια ώστε να ξέρουν κι αυτοί που μας διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν ποιους ακριβώς διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν. Θα κερδίζαμε πολλά κι ως προς το σεβασμό τής κοινής γνώμης αλλά, κυρίως, κι ως προς τον αυτοσεβασμό μας...  

 

Καλύτερα αντιπρόεδρος παρά πρώην πρόεδρος...

Μπορώ πολύ πιο εύκολα να πιστέψω στον Άι Βασίλη από το ότι η δικαιοσύνη, η ηγεσία τής οποίας μάλιστα διορίζεται από την κυβέρνηση, είναι ανεξάρτητη. Γι' αυτό και δεν θεωρώ καθόλου τυχαία τη σύμπτωση της δίωξης Παναγόπουλου με την έναρξη του δημόσιου πρέσινγκ κι από τον Κ. Μητσοτάκη προς το ΠΑΣΟΚ για κυβερνητική συνεργασία. Το μήνυμα εστάλη κι ως τέτοιο είμαι βέβαιος ότι το έχουν διαβάσει και στη Χαριλάου Τρικούπη...

Όπως κι αν έχει, ο Ν. Ανδρουλάκης είναι παγιδευμένος, σε μεγάλο βαθμό λόγω της προσωπικής του ανικανότητας να σταθεί κι ως ηγέτης πέρα από ένας πολύ καλός κομματάρχης. Αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον δεν προκύπτει από πουθενά πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές. 

Είναι αρκετά πιθανό, μάλιστα, να μην είναι ούτε καν δεύτερο και να δώσει τη μάχη τής τρίτης θέσης με το κόμμα Τσίπρα, την Ελληνική Λύση, την Πλεύση Ελευθερίας ή και το ΚΚΕ. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει κανένα περιθώριο για δεύτερες κάλπες που θα στείλουν το κόμμα του στην πέμπτη ή έκτη θέση. Συνεπώς, καλύτερα αντιπρόεδρος κυβέρνησης παρά πρώην πρόεδρος ενός μικρού κόμματος...

Ούτε οι μεταγραφές θα τον σώσουν. Όχι γιατί κάποιες από αυτές δεν είναι καλοί ψηφοσυλλέκτες αλλά γιατί το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ βαθύτερο. Έτσι κι αλλιώς και στις τελευταίες εκλογές είχε πάει καλά στην περιφέρεια, όπου οι προσωπικές σχέσεις έχουν μεγαλύτερη αξία, αλλά καταποντίστηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου οι διακυβεύσεις είναι πιο πολιτικές και τα οποία βγάζουν, άλλωστε, και κυβερνήσεις. Έχουμε, φυσικά, περίπου ένα χρόνο μέχρι τις εκλογές και πολλά μπορεί να αλλάξουν. Αν, όμως, οι αλλαγές είναι προς το συμφέρον τού ΠΑΣΟΚ αυτό θα είναι αποτέλεσμα καραμπόλας κι όχι κάποιας ηγετικής επιφοίτησης του αρχηγού του... 

    

Όταν πατάς σε δύο βάρκες το επόμενο βήμα είναι η θάλασσα...

Αν ο Γκέμπελς μας κοιτάζει από όπου κι αν βρίσκεται θα ήταν υπερήφανος για το επικοινωνιακό επιτελείο Μητσοτάκη. Ύστερα από τους εκατοντάδες νεκρούς στην Πύλο κι άλλα δυστυχήματα με λιγότερα θύματα, στη βάρδια τού πρωθυπουργού χάθηκαν και 15 άνθρωποι ανοιχτά της Χίου. Πάλι με εμπλεκόμενο το Λιμενικό, πάλι με τις κάμερες κλειστές και πάλι με καταγγελίες, αυτή τη φορά πως το σκάφος χωρίς αναγνωριστικά πέρασε πάνω από το φουσκωτό. Κι όμως, αντί να τίθεται το ερώτημα αν οι ικέτες τής Γης σκοτώθηκαν από δόλο ή από αμέλεια, η δημόσια συζήτηση γίνεται για το αν είμαστε με το Λιμενικό ή με τους διακινητές...

Προφανώς και δεν είμαστε με τους διακινητές αλλά ούτε μπορούμε να δώσουμε άφεση αμαρτιών στο Λιμενικό, έτσι γενικώς κι αορίστως, ιδίως μετά από τα εγκλήματα του Φαρμακονησίου και της Πύλου. Ούτε μπορώ να δεχθώ εύκολα ως δικαιολογία το ότι εκτελούν εντολές κι άρα δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά. 

Φυσικά κι ακολουθούν αυτά που εντέλλονται από την πολιτική ηγεσία, το να τραβάμε όμως μια "κόκκινη" γραμμή όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές δεν μας κάνει απείθαρχους. Μας κάνει ανθρώπους, όποιο κι αν είναι το τίμημα γι' αυτό...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πάντως, κρατά μυστικά κι από τους τραμπικούς οπαδούς της για να μην τους αποξενώσει. Στα επτά χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία έχει νομιμοποιήσει δεκάδες χιλιάδες μετανάστες κι έχει υπογράψει διακρατικές σχετικές συμφωνίες με χώρες όπως η Αίγυπτος και το Μπαγκλαντές. Και πολύ καλά έκανε. 

Το ότι, όμως, ο Κυριάκος έχει βάλει μαντρόσκυλα στο υπουργείο Μετανάστευσης- πρώτα τον Μ. Βορίδη και τώρα τον Θ. Πλεύρη- είναι μια ακόμα απόδειξη γιατί κυριαρχεί τόσα χρόνια, γιατί γνωρίζει πώς να κρατά και το φιλελεύθερο και το συντηρητικό του ακροατήριο ευχαριστημένα πατώντας πάνω σε δύο βάρκες. Δεν ξέρω, όμως, κανέναν που να το έχει επιχειρήσει και να μην έχει καταλήξει, νωρίτερα ή αργότερα, στη θάλασσα...

Μεταναστεύαμε, μεταναστεύουμε, θα μεταναστεύουμε...

Το μόνο που με εξέπληξε με τους 15 νεκρούς μετανάστες στη Χίο είναι το ότι δεν συνέβη παρόμοια πολύνεκρη τραγωδία νωρίτερα. Όταν πριν τρία χρόνια πνίγηκαν σχεδόν 600 άνθρωποι στην Πύλο με ευθύνη τού ελληνικού Λιμενικού- πιστοποιημένη πλέον από ανεξάρτητες εγχώριες και διεθνείς Αρχές- χωρίς να τιμωρηθεί κανείς, όταν ο προηγούμενος υπουργός Μετανάστευσης ήταν ο Μ. Βορίδης και νυν ο Θ. Πλεύρης, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο είχε πει πως η φύλαξη των συνόρων απαιτεί και νεκρούς, να βάλουμε νάρκες στο Αιγαίο κι "ο ανθρωπισμός είναι μόνο για τους Έλληνες"- νομίζω πως από θαύμα πέρασαν σχεδόν τρία έτη από την τελευταία τραγωδία. Κι από θαύμα, μάλλον, θα χρειαστούν άλλα τόσα, ύστερα κι από τα συγχαρητήρια Πλεύρη στο Λιμενικό από τις πρώτες ώρες χωρίς να ξέρουμε το μερίδιο της δικής του ευθύνης για τόσους θανάτους...

Φυσικά και οι διακινητές έχουν τεράστιες ευθύνες, όπως οποιοσδήποτε εκμεταλλεύεται αισχρά την ανάγκη ενός ανθρώπου προκειμένου να προσποριστεί οικονομικά οφέλη. Το να τους κατηγορείς, ωστόσο, αποκλειστικώς για τους πνιγμούς στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, όπως κάνει η κυβέρνηση, είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως αν δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, βαπόρια κι αεροπλάνα οι άνθρωποι δεν θα μετακινούνταν από τόπο σε τόπο. Το έκαναν κι όταν δεν υπήρχαν, θα το κάνουν κι όταν θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε από σημείο σε σημείο. Κι εμείς οι ίδιοι, εξάλλου, ως έθνος προκύψαμε από μετακινούμενα φύλα...

Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Αριστερά έχει κατανοήσει το βάθος τού ζητήματος της μετανάστευσης, νόμιμης και παράτυπης. Ακόμα κι αν αύριο, με ένα μαγικό ραβδί, τελείωναν οι πόλεμοι, η φτώχεια και η καταπίεση, όλοι στον κόσμο είχαν από μία αξιοπρεπή εργασία και χρήματα για να ζήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους, και πάλι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα μετανάστευαν. Μπορεί να ήταν λιγότεροι αλλά θα υπήρχαν γιατί είναι στη φύση τού ανθρώπου να αναζητά αυτό που πιστεύει ως καλύτερο, να μην κάθεται στα αβγά του, να ζει κι όχι απλώς να αναπνέει... 

  

 

Βίγκαν όλου του κόσμου ενωθείτε...

Όποιος καταναλώνει κοκορέτσι ή σπληνάντερο είναι τραμπικός ή- ας του δώσουμε κι ένα ελαφρυντικό- υποθάλπει τον τραμπισμό; Όποιος γράφει "οι φοιτητές" κι όχι "τα φοιτητά" είναι φυλετικός ρατσιστής; Όποιος δεν χρησιμοποιεί ως πολιτικό εργαλείο τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ντρέπεται, φοβάται ή είναι απολιτίκ; 

Ο καθένας μπορεί να δώσει τις απαντήσεις που θέλει, κανείς όμως δεν δικαιούται να επιβάλλει, άμεσα ή έμμεσα, τον τρόπο ζωής του στους άλλους, πολλώ δε μάλλον να τον καθιστά και πολιτικό επιχείρημα. Στο κάτω κάτω, η χορτοφαγία και η ζωοφιλία τού Χίτλερ δεν τον απέτρεψαν από το να εξοντώσει εκατομμύρια Εβραίους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους κι ανάπηρους...

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η υπεράσπιση και η ενδυνάμωσή τους αποτελούν ταυτοτικά ζητήματα τόσο για έναν Αριστερό όσο, όμως, και για έναν κοινωνικά φιλελεύθερο. Η woke ατζέντα, ωστόσο, είναι κάτι διαφορετικό, είναι ένας δικαιωματικός αριστερισμός ο οποίος είναι τόσο λογικός για την κοινωνική συνοχή όσο και το να ανοίξουμε τα σύνορα ώστε να μείνουν σε αυτήν τη γωνιά τής Βαλκανικής όλοι οι ικέτες τής Γης ή το να μετατρέψουμε το gay pride σε εθνική γιορτή. Μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, κάτι μπορεί να ήξεραν. Αν το τηρούσαμε, άλλωστε, ενδεχομένως και να είχαμε αποφύγει την κυριαρχία τού τραμπισμού...

Δεν είναι προς κατηγόρια να έχεις λυμένα τα προβλήματα επιβίωσης και να ασχολείσαι με την πολιτική. Μπορούν και οι πλούσιοι να συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων των φτωχών και των μικρομεσαίων κι από την θέση τού ταξικού αποστάτη. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως οι περισσότεροι από τους εύπορους πολιτικούς μας δεν έχουν ιδέα για τα ζητήματα της καθημερινότητας του λαουτζίκου παρά μόνο μέσα από τις "καρτ ποστάλ" που βλέπουν όταν κάνουν καμιά περιοδεία στο πόπολο. Η ενσυναίσθηση δεν μαθαίνεται κι όταν είναι ψεύτικη κάνει μπαμ από μακριά, όσους επικοινωνιολόγους κι αν αλλάξεις για να στην πλάσουν...

 

Ε, ας μην μας αφήσει κι ένα νεοφιλελεύθερο Σύνταγμα τώρα που μας χαιρετάει...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως το Σύνταγμα του 1975 ανήκει στον 20ό αιώνα. Είναι, ωστόσο, ένα πολύ προχωρημένο Σύνταγμα για την εποχή του. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έπασχε από προχωρημένα Συντάγματα. Από τη μη εφαρμογή τους υποφέραμε κι αυτό συμβαίνει και στις ημέρες μας. Δεν φταίει, άλλωστε, ο Καταστατικός Χάρτης για τις υποκλοπές, το μπάζωμα στα Τέμπη, τον ασφυκτικό έλεγχο της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων Αρχών, τις συνεχείς παραβιάσεις τού κράτους δικαίου, τα ΙΕΚ του ενός ορόφου που βαφτίστηκαν ΑΕΙ, το έλλειμμα σε δομές πολιτικής προστασίας, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τόσα άλλα...

Όπως κι αν έχει, ο πρωθυπουργός έδωσε το στίγμα τής Συνταγματικής Αναθεώρησης με την οποία θέλει να μας δεσμεύσει για χρόνια: λιγότερη περιβαλλοντική προστασία, λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά πιο κομματικώς εξαρτημένοι, ιδιωτικά πανεπιστήμια χωρίς σοβαρές δικλείδες ποιότητας, γενικώς λιγότερο κράτος και περισσότερη ιδιωτική πρωτοβουλία. Θεσμοποίηση, με λίγα λόγια, της ολιγαρχίας αλλά ποιος εκπλήσσεται πως αυτό επιθυμεί ο Μητσοτάκης ως παρακαταθήκη του; Το ερώτημα είναι τι θα πράξει η αντιπολίτευση. Η Συνταγματική Αναθεώρηση, άλλωστε, θα ολοκληρωθεί από την επόμενη Βουλή που δεν θα έχει για επικεφαλής τής εκτελεστικής εξουσίας τον Μητσοτάκη...

Όπως κι αν έχει, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τοποθετηθεί με θέσφατα και ιδεοληψίες. Όσο κι αν, για παράδειγμα, η ΝΔ νομοθετεί για το συμφέρον των σχολαρχών δεν είναι λογικό να κλείνουμε την πόρτα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια στον 21ο αιώνα. Ποιος πιστεύει, εξάλλου, σήμερα ότι η δημόσια εκπαίδευση είναι εντελώς δωρεάν; Φυσικά και πρέπει να μπουν αυστηροί όροι και προϋποθέσεις αλλά η ζωή προχωρά δίχως τη δική μας πολιτική μελαγχολία...

Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση, ιδίως η προοδευτική, οφείλει να καταθέσει θετικές προτάσεις για προνομιακά της ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, η θεσμοθέτηση του δικαιώματος στη στέγη ή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Θα έπρεπε, άλλωστε, να έχει ήδη αντιληφθεί πόσο αξιοποιεί ο πρωθυπουργός τη θετική ατζέντα για να ξεφεύγει από τις πομπές του...

 

 

"Τι πήγε στραβά Τζόρτζι";...

Από τη στιγμή που σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια- τουλάχιστον μία στην οποία να συμφωνούμε όλοι- είναι λογικό να μην υπάρχει κι απολύτως αντικειμενική δημοσιογραφία. Έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν υπήρχε κανείς δεν θα την ήθελε σε μια χώρα όπου απόλυτη αλήθεια είναι μόνο αυτή που ταυτίζεται ή επιβεβαιώνει τις ήδη διαμορφωμένες αντιλήψεις μας. Γι' αυτό κι αδυνατούμε να πιστέψουμε οτιδήποτε άλλο, ακόμα κι όταν βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας...

Μια φορά κι έναν καιρό ένας γκρουμ κάποιου ξενοδοχείου μπαίνει στο δωμάτιο του Τζορτζ Μπεστ, ενός από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές τής εποχής του, τα προσωπικά πάθη τού οποίου του στοίχισαν μια πολύ πιο ένδοξη καριέρα. Στο κρεβάτι βλέπει τον Τζόρτζι με μια Μις Κόσμος, μερικά άδεια μπουκάλια σαμπάνιας και πολλά χρήματα σκορπισμένα δεξιά κι αριστερά. Η απορία του έχει μείνει στην ιστορία για την αφέλειά της και την αδυναμία του να βάλει σε μια σειρά αυτά που έβλεπε μπροστά του: "Τι πήγε στραβά";...

Όσοι κατηγορούν τους δημοσιογράφους ως αλήτες και ρουφιάνους μάλλον στη δική τους εργασία κάνουν ό,τι γουστάρουν δίχως να δίνουν σημασία στις εντολές των αφεντικών τους. Τους ενημερώνω πως κάθε μέσο έχει την κομματική- πολιτική του γραμμή κι αν οι δημοσιογράφοι περίμεναν στο ταμείο ανεργίας μέχρι να βρουν αυτό στο οποίο θα γράφουν ό,τι θέλουν μάλλον δεν θα το έβρισκαν ποτέ. 

Αυτό, βεβαίως, δεν δικαιολογεί ψέματα αλλά υπάρχουν και οι μισές αλήθειες που κάνουν τη δουλειά και, όπως κι αν έχει, ο καθένας μας αναμετριέται σε καθημερινή βάση με τη συνείδησή του. Για να υπάρχει, όμως, όσο πιο γίνεται αντικειμενική δημοσιογραφία θα πρέπει να υπάρχουν κι αναγνώστες- τηλεθεατές- ακροατές που να την επιζητούν αντί για λιβανιστήρια σε όσους συμπαθούν και το ανάθεμα σε όσους αντιπαθούν. Όποιος λύσει αυτή την εξίσωση δικαιούται την ίδια στιγμή και το Νόμπελ...