Δεν ξέρω αν αξίζει ο Τσίπρας να μείνει ζωντανός, γνωρίζω ότι πρέπει...

Τώρα που συμπληρώνεται ένας χρόνος από τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου επανέρχεται πιο επίκαιρο από ποτέ το ερώτημα που εξακολουθεί να κατατρέχει κάθε Αριστερό, τουλάχιστον εκείνους που δεν αποκοιμίζουν με ευκολία τη συνείδησή τους: μήπως ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε είτε να μην υπογράψει το τρίτο μνημόνιο είτε να παραιτηθεί αμέσως μετά από την υπογραφή και να δηλώσει πως ο ίδιος δεν θα κατέβαινε υποψήφιος γιατί είχε υποσχεθεί πως θα έσκιζε τα μνημόνια και δεν θα έβαζε την τζίφρα του σε αυτά;...

Με μια πρώτη ματιά φαίνεται πως δικαιώνονται εκείνοι που προτιμούσαν τη σκληρή στάση από τον επώδυνο συμβιβασμό: η οικονομία συνεχίζει να βρίσκεται σε ύφεση, η ρευστότητα στερεύει, η ανεργία δεν μειώνεται με γοργούς ρυθμούς, οι φόροι αυξάνονται, οι συντάξεις μειώνονται και η υγεία νοσεί. Όταν ο μέσος πολίτης βιώνει όλα τα παραπάνω στην καθημερινότητά του, τα υπόλοιπα, όπως για παράδειγμα οι τηλεοπτικές άδειες, μοιάζουν με πολυτέλεια για άεργους...

Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ θα καταφέρει να ολοκληρώσει τετραετία. Έχει πολλούς κάβους μπροστά της μέχρι το 2019 και το πρόβλημα είναι πως μοιάζει με ομάδα που ακόμα κι αν κερδίσει όλα τα εναπομείναντα ματς, θα πρέπει να χάσουν βαθμούς και οι προπορευόμενοι αν θέλει να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Μέχρι στιγμής, πάντως, από τη μάχη- γιατί όντως δίνει μάχη σε σχέση, μάλιστα, με τους προηγούμενους- έστω για λιτότητα με κοινωνικό πρόσημο βγαίνει χαμένη. Δείχνει ανήμπορη από μόνη της να δροσίσει την καυτή πατάτα, που θα έλεγε κι ο Παύλος Χαϊκάλης, αποδεχόμενη το ρόλο τού Σίσυφου μέχρι να ξυπνήσει η υπόλοιπη Ευρώπη, αν ξυπνήσει ποτέ...

Προφανώς και θα είναι θετικό, με αφορμή την ευρωμεσογειακή σύνοδος των Αθηνών, να σχηματιστεί επιτέλους ένα ισχυρό μέτωπο των κρατών τού νότου απέναντι στη γερμανική Ευρώπη. Μια τέτοια εξέλιξη ασφαλώς θα καταγραφεί ως επιτυχία Τσίπρα. Αυτή, ωστόσο, δεν θα είναι αρκετή αν δεν είναι και διατεθειμένοι οι νότιοι να "πατήσουν πόδι" στην Ανγκ. Μέρκελ και στον Β. Σόιμπλε. Αν είναι να εκδοθεί, απλώς, μια ανακοίνωση για περισσότερες κοινωνικές δαπάνες, κοινωνικό κράτος, επενδύσεις και πολιτικές μείωσης της ανεργίας δεν θα φάμε, "έχουμε γλάρο". Το ζητούμενο είναι οι ηγέτες που βρίσκονται στην πρωτεύουσα να βρουν το σθένος να απαιτήσουν, γιατί όχι, ακόμα και την ανατροπή τού νεοφιλελεύθερου Συμφώνου Σταθερότητας. Σε διαφορετική περίπτωση η σύνοδος θα καταγραφεί ως μια ακόμα μάζωξη καλών προθέσεων, αλλά με μηδαμινά αποτελέσματα...

Τελικώς άξιζε τον κόπο να παραμείνει "ζωντανός" ο Αλέξης Τσίπρας, όπως ο ίδιος χαρακτήρισε την κατάστασή του στη "Le Monde"; Για το αν άξιζε, ο λογαριασμός θα γίνει στο τέλος τής θητείας του, όποτε κι αν αυτό έρθει. Εκτιμώ, ωστόσο, πως όφειλε απέναντι στον ελληνικό λαό που τον εμπιστεύτηκε να μείνει και να το παλέψει. Όπως, άλλωστε, το οφείλει και τώρα. Η ιδεολογική συνέπεια της εξέδρας δεν ταιριάζει στην Αριστερά. Ο πρωθυπουργός είχε χρέος να κυλιστεί στο βούρκο για να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται. Κι αν έχει τις συνέπειες της ψήφου, συνένοχο στο έγκλημα της λιποψυχίας δεν θα τον έχουν εκείνοι που ονειρεύονταν αριστερές παρενθέσεις και υπερασπίζονται και τώρα με πάθος την ολιγαρχία της διαπλοκής, αλλά κι όσοι παραμένουν αμόλυντοι χάρη στο "άσυλο" του καναπέ τους...

Καπιταλισμό έχουν και στο Μπαγκλαντές...

Η δεξιά προπαγάνδα (και) στη χώρα μας έχει κάνει σημαία της την πράγματι θλιβερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Βενεζουέλα. "Να πώς θα μας καταντήσει ο Αλέξης Τσίπρας, σαν τον Νικολάς Μαδούρο", είναι το υπόγειο συμπέρασμα πίσω από όσα διαδραματίζονται  στη μακρινή αυτή χώρα, για την οποία πληροφορούμαστε πολύ περισσότερα από τα διαπλεκόμενα μίντια από οποιαδήποτε άλλη μακρινή χώρα τού κόσμου όπου ο καπιταλισμός έχει αφήσει πίσω του ανθρώπινα ερείπια, ακόμα και λόγω πολέμων. Κανένας από όλους αυτούς, βεβαίως, δεν μπαίνει στον κόπο να αναρωτηθεί πόσο χειρότερη θα ήταν σήμερα η κατάσταση στη Βενεζουέλα, το ΑΕΠ της οποίας στηρίζεται συντριπτικώς στην τιμή τού πετρελαίου η οποία καταρρέει, αν τα προηγούμενα 15 χρόνια οι πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης τού τσαβισμού δεν γεφύρωναν το ταξικό χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, αν δεν είχε για παράδειγμα σημειωθεί αλματώδης πρόοδος σε κρίσιμους τομείς όπως η παιδεία και η υγεία...

Οι ίδιοι βαθυστόχαστοι αναλυτές, εξάλλου, με το όψιμο ενδιαφέρον για τη Λατινική Αμερική, τώρα που και η Αργεντινή απόκτησε νεοφιλελεύθερο πρόεδρο, μοιάζουν να λησμονούν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που σημειώθηκε στη Βραζιλία, την οποία θυμούνται αν είναι να μιλήσουν μόνο για Ολυμπιακούς Αγώνες ή για μπάλα. Εκεί καθαιρέθηκε η εκλεγμένη πρόεδρος Ντίλμα Ρούσεφ για πιθανή συμμετοχή της σε σκάνδαλο ενίσχυσης της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας Πέτρομπας, κατηγορία που μπορεί να αποδειχθεί, μπορεί ωστόσο κι όχι, μπορεί να έβλαψε το δημόσιο συμφέρον, μπορεί όμως κι όχι. Αν, άλλωστε, έχανε το αξίωμά του κάθε πρόεδρος ή πρωθυπουργός το όνομα του οποίου απλώς εμπλέκεται σε σκάνδαλο κάθε ημέρα και σε ένα διαφορετικό κράτος θα εξέπιπτε του αξιώματός του ένας δημοκρατικώς εκλεγμένος ηγέτης. Για να μην αναφερθώ συγκεκριμένα στην Ελλάδα και με πείτε προκατειλημμένο...

Για όλα αυτά, ωστόσο, είναι δύσκολο να διαβάσετε κάποιο άρθρο στην "Καθημερινή" ή να δείτε σχετικό ρεπορτάζ στο ΣΚΑΙ. Για τέτοιο είδους μέσα η Λατινική Αμερική αποτελείται από μία και μόνο χώρα, τη Βενεζουέλα, όπως κι ο καπιταλισμός εκπροσωπείται αποκλειστικώς από τις ΗΠΑ- όπου κι εκεί πάντως οι ταξικές ανισότητες γιγαντώνονται με συνέπεια να βρίσκεται κι ο Ντ. Τραμπ ένα βήμα από το να εκλεγεί ο επόμενος πρόεδρος της χώρας- κι όχι, για παράδειγμα, από το Μπαγκλαντές ή την Ουγκάντα. Είναι θέμα, βεβαίως, οπτικής γωνίας, μόνο που η δαιμονοποίηση δεν επιτρέπει σε κανέναν να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα, πόσω μάλλον όταν δεν γνωρίζει για τις κοινωνίες στις οποίες αναφέρεται παρά μόνο όσα βολεύουν την μπετόν αρμέ ιδεολογική του στάση. Κι αυτό φυσικά αφορά και τον γράφοντα. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, παγκοσμίως παραμένει η εξάλειψη των οικονομικών διαφορών που χωρίζουν τους πολίτες. Όχι στο βαθμό που να μην ανταμείβεται επιπλέον το ταλέντο, η εργατικότητα ή το ρίσκο, αλλά σε αυτό που οι διαφορές να μην εξαρτώνται από πόσες παραχωρήσεις είναι διατεθειμένος να κάνει κάποιος ενώπιον της συνείδησής του...

Η Μέρκελ χάνει από τη μισαλλόδοξη Γερμανία που υπόθαλψε...

Θεωρείται, πλέον, πολύ πιθανό η Ανγκ. Μέρκελ όχι μόνο να μην επανεκλεγεί καγκελάριος το φθινόπωρο του 2017, αλλά να μην είναι καν υποψήφια. Υπό κανονικές συνθήκες αυτό θα ήταν ένα χαρμόσυνο νέο για τον ελληνικό και τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς. Μόνο που οι συνθήκες δεν είναι κανονικές, μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, και γι'αυτό είναι μεγάλη, τεράστια η ευθύνη τής "φράου Άνγκελα", αφού εκείνη είναι η μηχανοδηγός τής Ευρώπης την τελευταία δεκαετία, τη δεκαετία τής κρίσης. Προφανώς και δεν ευθύνεται μόνο η ίδια, ωστόσο το βάρος που της αναλογεί είναι το μεγαλύτερο. Αν στην ήπειρό μας είχαμε αντιμετωπίσει την τελευταία καπιταλιστική φούσκα όπως την αντιμετώπισε ο Μπ. Ομπάμα στις ΗΠΑ- δεν ήταν κι εκεί η ιδανική αντιμετώπιση, αλλά ήταν αρκούντως αποτελεσματικότερη- σήμερα η ανάπτυξη θα είχε επιστρέψει για τα καλά, η ανεργία θα είχε μειωθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα κι ο εθνικισμός- απομονωτισμός θα υπήρχε μόνο στα βιβλία τής Ιστορίας ...

Το δίκαιο τέλος τής Ανγκ. Μέρκελ θα ήταν μια ιδανική εξέλιξη μόνο αν η διάδοχος κατάσταση στη Γερμανία δεν θα είναι μία από τα ίδια ή και χειρότερα. Πώς μπορούμε να πανηγυρίζουμε όμως αν, για παράδειγμα, αντικαταστάτης της θα είναι ο Β. Σόιμπλε, μπροστά στον οποίο η καγκελάριος μοιάζει με προσκοπάκι; Και, το ακόμα ανατριχιαστικότερο, τί θα συμβεί αν στην εξουσία ανέλθουν, έστω ως δεύτερο ή τρίτο κόμμα, οι ακροδεξιοί- νεοναζί- νεοφασίστες- μισαλλόδοξοι ρατσιστές του AfD; Το εφιαλτικό σενάριο, μάλιστα, μοιάζει να γίνεται τέλειο: πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ (όχι πως η Χ. Κλίντον θα μου προκαλέσει χαρά), της Γαλλίας η Μ. Λε Πεν (όχι πως ο Ν. Σαρκοζί είναι λατρεμένος μου), πρωθυπουργοί τής Ιταλίας και της Ισπανίας οι Μπ. Γκρίλο και Μ. Ραχόι, η Μεγάλη Βρετανία εκτός Ε.Ε. και στη Γερμανία να συγκυβερνούν ορίτζιναλ χρυσαυγίτες. Φέρτε μου τώρα πλανήτη να μεταναστεύσω...

Η Ανγκ. Μέρκελ δεν καταρρέει γιατί φτωχοποίησε την Ευρώπη ή γιατί κράτησε στάσιμη τη γερμανική μεσαία τάξη, αλλά επειδή δέχθηκε πρόσφυγες στο γερμανικό έδαφος. Για το μόνο λόγο, δηλαδή, που θα έπρεπε να της πει κάποιος "μπράβο", κι αυτό από μόνο του είναι τόσο δηλωτικό όσο και δραματικό ταυτοχρόνως. Κι αν, βεβαίως, καθένας είναι υπεύθυνος για τη βούλησή του, η ευθύνη είναι μεγαλύτερη σε εκείνους που ηγούνται του κοπαδιού. Η καγκελάριος στήριξε την κυριαρχία της στο δόγμα "τα ελλείμματά σας τεμπέληδες του νότου είναι τα δικά μου πλεονάσματα". Έθισε- όχι πως θέλουν και πολλά για να εθιστούν, όπως έχει αποδείξει η αιματοβαμμένη ιστορία τους- τους Γερμανούς στο ότι για όλα τα δεινά ευθύνονται τα μεσογειακά γουρούνια κι οποιοσδήποτε άλλος, τέλος πάντων, δεν φορά κάλτσες μαζί με σανδάλια...

Πώς, επομένως, να τους πείσει τώρα πως οι ξυπόλυτοι που καταφτάνουν από τη Συρία δεν είναι όλοι τους τζιχαντιστές, που πίνουν ανθρώπινο αίμα κι έρχονται για να μαγαρίσουν την άμωμη γερμανική κοινωνία; Για το πολιτικό της φινάλε, επομένως, δεν έχει παρά να κατηγορήσει τον εαυτό της. Μόνο που θα έχει αφήσει πίσω της και μια Ευρώπη βαθύτατα διαιρεμένη κι ένα κλίμα που μοιάζει όλο και περισσότερο με πολεμικό, με την κυριολεκτική έννοια του όρου...

Να πώς πρέπει να πεθαίνουν οι άνθρωποι: η μοίρα να τους ζητά ταπείνωση κι εκείνοι να την γράφουν στα αρχίδια τους...

Από τα πράγματα που μετανιώνω βαθύτατα στη ζωή μου είναι που η μητέρα μου βασανίστηκε τους τελευταίους μήνες τής ζωής της δίχως να υπάρχει στην ουσία ελπίδα σωτηρίας. Και γι' αυτό που μετανιώνω ακόμα περισσότερο είναι που, αποκρύβοντάς της την πλήρη αλήθεια, δεν της έδωσα το δικαίωμα να αποφασίσει η ίδια για το αν θα επιθυμούσε να υποβληθεί στη βάσανο των χημειοθεραπειών αντί να φτάσει στο φινάλε όπως εκείνη θα ήθελε. Κάποιος μπορεί να αντιλέξει πως η ελπίδα σου δίνει δύναμη, κυνηγώντας ένα θαύμα το οποίο όμως δεν έρχεται ποτέ. Όπως κι αν έχει, δεν είναι δικαίωμα των άλλων, έστω κι αν το κάνουν καλοπροαίρετα κι από αγάπη, να επιλέξουν ουσιαστικώς τον θάνατό σου. Το πώς θα πεθάνουμε, είναι το ύστατο δικαίωμά μας στη ζωή. Μπορούμε να επιλέξουμε να τερματίσουμε μόνοι μας το ταξίδι ακόμα κι αν δεν είμαστε βαριά άρρωστοι. Πόσω μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι λόγω μιας αρρώστιας το καντήλι μας θα σβήσει πολύ σύντομα...

Ο τρόπος που ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος επέλεξε να φύγει από τη ζωή είναι ό,τι γενναιότερο έχω πληροφορηθεί εδώ και καιρό. Έχοντας μπροστά του τα σκληρά δεδομένα διάλεξε το δρόμο τής αξιοπρέπειας από την ταπείνωση που φέρνει ο αργόσυρτος, προδιαγεγραμμένος θάνατος, με τη φυσική και πνευματική φθορά που κουβαλά μαζί του, αποφάσισε να βγάλει γλώσσα στη μοίρα κι εκείνη δεν ήταν δυνατό να κάνει κάτι άλλο από το να τον σεβαστεί. Η ειμαρμένη απαίτησε από τον Αλέξανδρο Βέλιο να γονατίσει μπροστά της, ωστόσο εκείνος πειθάρχησε αποκλειστικώς και μόνο στο δικό του κώδικα αξιών...

Είναι ίσως ευλογία το ότι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν ξέρουμε πότε θα είναι η τελευταία μας ημέρα. Θέλει, ωστόσο, απίστευτο θάρρος να μην χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο, αλλά να μην φοβηθείς να αντικρίσεις κατάματα την πικρή αλήθεια όταν αυτή σου προσφέρεται ως αποκάλυψη. Ορισμένοι μπορεί να μιλήσουν για ασέβεια προς το θεό ή για ματαιοδοξία τού εκλιπόντος, ακόμα και για μετατροπή τού θανάτου του σε σόου. Ο καθένας, ωστόσο, έχει το απόλυτο δικαίωμα να αντιμετωπίσει το αναπόφευκτο με το δικό του τρόπο και, αν θέλετε, να απενοχοποιήσει όσους δεν βρίσκουν νόημα στο να περάσουν σε νοσοκομεία, με καθετήρες και φάρμακα, το τελευταίο τους χρονικό διάστημα πριν ξαναγίνουν χώμα...

Μακάρι να έχει κι ο γράφων τη δύναμη να ακολουθήσει το δρόμο τού Αλέξανδρου Βέλιου στην περίπτωση που βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Αν κάποιος με πληροφορούσε πως έχω έξι μήνες ζωής, θα τραβούσα κάθε οικονομία μου και θα έκανα το γύρο τού κόσμου. Χίλιες φορές να πεθάνω στο Σινικό Τείχος, στην κορυφή του Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ, στο Μπουένος Άιρες ή στο Σίδνεϊ από ένα θλιβερό δωμάτιο νοσοκομείου. Κι αν οι φυσικές μου δυνάμεις δεν μου το επιτρέπουν να ταξιδέψω άλλο κι αν με αγαπάτε έστω στο ελάχιστο, τότε πυροβολήστε με πριν με δείτε να καταρρέω, θάψτε με χωρίς κανέναν τραγόπαπα πάνω από το νεκρό μου σώμα και μνημονεύετέ με πού και πού, έστω από οίκτο. Μόνο έτσι θα έχω επιστρέψει ευτυχισμένος στη μάνα Γη. Θνητοί γεννιόμαστε, άλλωστε, κι αθάνατοι δεν γινόμαστε στη βασιλεία των ουρανών παρά μόνο στις ψυχές που καταφέραμε να συγκινήσουμε όσο αναπνέαμε...

Οι εργαζόμενοι το τελευταίο καταφύγιο όσων έχουν λογαριασμούς στην Ελβετία...

Όπως όταν πέφτει το αεροπλάνο οι περισσότεροι θυμούνται τον θεό και ζητούν να τους σώσει, κάπως έτσι και οι επιχειρηματίες όταν καταρρέουν τα βιλαέτια τους ψελλίζουν κουβέντες για τους υπαλλήλους τους και πόσο στενοχωριούνται που θα κλείσουν τις επιχειρήσεις τους και θα χάσουν την εργασία τους. Όσο, βεβαίως, καβαλούσαν το κύμα τούς απόλυαν, τους έδιναν χαμηλούς μισθούς, τους είχαν στη δούλεψή τους από το πρωί μέχρι το βράδυ ή δεν τους πλήρωναν καθόλου. Την ίδια ώρα, μάλιστα, που βάζουν λουκέτα στα μαγαζιά τους, οι προσωπικές περιουσίες τους μένουν άθικτες στην Ελβετία ή σε κάποιο άλλο φορολογικό παράδεισο. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τους Μαρινόπουλους. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σαρκάζουν τα κορόιδα τους μικρομεσαίους- τους υπαλλήλους τους δηλαδή- γιατί αναγκάζονται να πληρώνουν και τους φόρους που η ελίτ έχει αποφύγει με διάφορα τερτίπια. Γιατί, επομένως, οι εργαζόμενοι- και δεν αναφέρομαι αποκλειστικώς στις μιντιακές επιχειρήσεις- να παρατάσσονται πίσω από λαμόγια που δεν ήθελαν να πληρώσουν, για παράδειγμα, ούτε ευρώ για να χρησιμοποιούν δημόσιες συχνότητες;...

Συμπαραστάτης των καναλαρχών στην υποκρισία είναι, βεβαίως, ο αρχηγός Κούλης. Τώρα κλαίει κι οδύρεται για τους εργαζόμενους στους ιδιωτικούς σταθμούς που δεν αδειοδοτήθηκαν- αν και μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν ως περιφερειακά/θεματικά κανάλια ή μέσω συνδρομητικής τηλεόρασης-, αλλά δεν έχυσε ούτε δάκρυ για τους 2.800 απολυμένους εν μια νυκτί της ΕΡΤ. Την ίδια εβδομάδα, μάλιστα, που ο πρόεδρος της ΝΔ έψαχνε μαντήλι για να θρηνήσει τους υπαλλήλους των ιδιωτικών καναλιών- μολονότι πριν λίγο καιρό διαμαρτυρόταν για το ότι επιβάλλεται στους μιντιάρχες να απασχολούν τουλάχιστον 400 εργαζόμενους στο σταθμό τους- διαμαρτυρόταν μαζί με τους σχολάρχες γιατί δεν μπαίνει έλεγχος στις ανεξέλεγκτες απολύσεις εκπαιδευτικών...

Ο εκπρόσωπος του ΣΚΑΙ στη δημοπρασία είχε μιλήσει για λύτρα κι απαγωγείς, εννοώντας την κυβέρνηση. Μάλλον τα έχει λίγο μπερδεμένα στο κεφάλι του: σαν να είναι όμηροί τους συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους οι ίδιοι οι εργοδότες τους. Αν εξαιρέσεις τα "μεγάλα ονόματα" σε κάθε κανάλι, τα οποία δεν πρόκειται να πεινάσουν, οι υπόλοιποι λειτουργούν σαν ασπίδες προστασίας ανθρώπων που ήθελαν να συνεχίζουν να παριστάνουν τους επιχειρηματίες με ξένα κόλλυβα. Σε αυτά τα χρόνια τής κρίσης είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που χρεοκόπησαν οι επιχειρήσεις τους κι εκείνοι έμειναν στον άσο. Είχαν φροντίσει η επαγγελματική τους κατάρρευση να μην συνδυαστεί με την προσωπική τους κι ας οφειλόταν η ατομική και οικογενειακή τους ευδαιμονία στα επιχειρηματικά τους έσοδα και στο μόχθο των εργαζομένων τους...

Τί κι αν χρησιμοποιούσαν το εταιρικό ταμείο ως ατομικό; "Ο τζίρος για πάρτη μας και η ζημιά στα κορόιδα"ήταν και είναι το μότο τους. Φταίει, όμως, και το λούμπεν προλεταριάτο που αντί να επιζητά την κοινωνική δικαιοσύνη- η οποία εξευτελίστηκε όταν κατάληξε και σε μισθούς υπαλλήλων που συντηρούνταν με τα θαλασσοδάνεια των αφεντικών τους- συντάσσεται με τους εκμεταλλευτές του μήπως και περισώσει μπλοκάκια των 400 και των 500 ευρώ. Λυπάμαι, αλλά όσοι με εντεταλμένα ρεπορτάζ έβγαζαν όλο τους το μένος στον ψιλικατζή που δεν έκοβε αποδείξεις, ενώ ταυτοχρόνως σφύριζαν αδιάφορα για το πάρτι τής διαπλοκής από το οποίο βολεύτηκαν και οι ίδιοι- έστω και σε μικρότερο βαθμό από τους εντολείς τους- θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι όσοι ζουν από το ξίφος πεθαίνουν κι από αυτό. Γι' αυτό και κρατώ τα δάκρυά μου για τους εκατοντάδες χιλιάδες καταρτισμένους ανέργους, υποαπασχολούμενους και οικονομικούς μετανάστες που είδαν τα κρατικά και τραπεζικά λεφτά που δικαιούνταν να καταλήγουν στους διάφορους νενέκους, οι οποίοι είναι ικανοί να ισχυριστούν πως ο γάιδαρος πετά αν τους ζητηθεί για να μην χάσουν τη δουλίτσα τους...

Η ημέρα που ο Τσίπρας κέρδισε την υστεροφημία του...

Μέχρι τα ξημερώματα της Παρασκευής η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε να παρουσιάσει, κατά βάση, καλές προθέσεις, συνοδευμένες από κάποια μέτρα κοινωνικής πολιτικής, σε οικονομικό και θεσμικό επίπεδο, τα οποία προσδιορίζουν το αριστερό της πρόσημο και τη διαφοροποιούν από τη δεξιά. Από τα ξημερώματα της Παρασκευής, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ισχυριστεί στον ελληνικό λαό πως εκπλήρωσε στο ακέραιο μία από τις σημαντικότερες προεκλογικές του δεσμεύσεις, να βάλει δηλαδή μια τάξη στην τηλεοπτική αναρχία, να μπουν κανόνες ώστε οι αναπόφευκτα ισχυροί παίκτες τού χώρου να μην αλωνίζουν αλλά να είναι υποχρεωμένοι να τους τηρούν...

Η διαδικασία, εξάλλου, που τηρήθηκε και τα ονόματα των νικητών απαλλάσσουν το ΣΥΡΙΖΑ κι από τη βάσανο να αποδείξει ότι επιχειρεί να φτιάξει τη δική του μιντιακή ολιγαρχία. Ο Β. Μαρινάκης είναι κουμπάρος των μητσοτάκηδων και ίσως και κάτι παραπάνω, ενώ οι Αλαφούζος- Κυριακού ακούν για Αριστερά και βγάζουν σπυράκια. Γιατί να απολογηθεί, από την άλλη, η κυβέρνηση γιατί ο "δικός της" Χρ. Καλογρίτσας "έσκασε" πάνω από 50.000.000 ευρώ για να πάρει μια άδεια; Ο Γ. Αλαφούζος πλήρωσε λιγότερα...

Σε πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά ότι πόνταρε σε κουτσά άλογα. Γι' αυτό, άλλωστε, κι όλα αυτά τα ήξεις αφήξεις σε δηλώσεις στελεχών της τις τελευταίες ημέρες. Πώς να πείσει τον ελληνικό λαό η αξιωματική αντιπολίτευση πως καταργείται η ελευθερία τού Τύπου όταν οι ίδιοι οι καναλάρχες συμμετέχουν στη διαδικασία και δίνουν συνολικώς σχεδόν 250.000.000 ευρώ; Πώς θα εξηγήσει, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, γιατί επί 27 χρόνια δεν έγινε δημοπράτηση των αδειών, ώστε να υπάρχουν νομιμότητα κι έσοδα για το δημόσιο ταμείο; Πώς να "κλάψει" μαζί με τους χαμένους μιντιάρχες για τις απολεσθείσες θέσεις εργασίας όταν αυτές θα είναι πολύ λιγότερες σε σχέση με τα πογκρόμ απολύσεων στα ΜΜΕ που προηγήθηκαν τα τελευταία χρόνια κι όταν αυτές στηρίχθηκαν σε θαλασσοδάνεια στα οποία καμιά άλλη επιχείρηση, ακόμα κι αν ήταν πολύ πιο "υγιής", δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση;...

Πού ήταν η κοινωνική ευαισθησία τής ΝΔ όταν οι καναλάρχες απόλυαν εργαζόμενους με 25ετή θητεία στους σταθμούς που εργάζονταν, όταν οι εργοδότες τούς υποχρέωναν να υπογράφουν εξευτελιστικές ατομικές συμβάσεις ή όταν τους άφηναν μήνες απλήρωτους γιατί, πράγματι, η αγορά δεν επέτρεπε τη βιωσιμότητα των καναλιών τους; Σκεφτείτε πόσοι μορφωμένοι νέοι μας δεν θα είχαν φύγει στο εξωτερικό αν τα χρήματα τα οποία οι τράπεζες μοίραζαν στο μιντιακό βαρέλι δίχως πάτο κατέληγαν σε επενδύσεις, για παράδειγμα, γα νεοφυείς επιχειρήσεις. Με το σκεπτικό, άλλωστε, των μιντιαρχών και της ΕΣΗΕΑ- που δήθεν κόπτεται για τους δημοσιογράφους αλλά στην ουσία λειτουργεί ως κλειστό κλαμπ για λίγους κι εκλεκτούς- θα έπρεπε  να νομιμοποιήσουμε και το εμπόριο ηρωίνης γιατί και σε αυτό εργάζονται πολλοί που θα χάσουν τη δουλειά τους αν μπει ένα τέλος στη δράση τους. Να υπενθυμίσω, πάντως, πως δύο από τους τέσσερις νικητές δεν έχουν ήδη σταθμό, οπότε πολλοί από τους εργαζόμενους μπορούν να απορροφηθούν από αυτούς, ακόμα κι αν ΣΚΑΙ και ΑΝΤ1 δεν κάνουν προσλήψεις...

Όπως κι αν έχει, η αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών δεν μπορεί να συνιστά το τέλος τής διαδρομής, όχι μόνο για τη διαφάνεια στα μέσα ενημέρωσης αλλά και για τη γενικότερη τακτοποίηση θεσμικών και μη εκκρεμοτήτων που χρονίζουν εδώ και δεκαετίες. Το μεγαλύτερο στοίχημα, άλλωστε, του Αλέξη Τσίπρα είναι να γίνει εκείνος ο οποίος θα βγάλει τη χώρα από το μνημόνιο, θα την οδηγήσει στις αγορές και, κυρίως, μέχρι το τέλος τής θητείας του θα έχει βάλει στοπ στον κατήφορο και θα έχει βελτιώσει έστω και λίγο την ποιότητα ζωής των πολιτών. Μπορεί όλα αυτά ακόμα κι αν επιτευχθούν να μην του εξασφαλίσουν μια νέα θητεία από το ταλαιπωρημένο εκλογικό σώμα. Ωστόσο θα του επιτρέψουν, τουλάχιστον, να παραμείνει ο κυρίαρχος στον έναν από τους δύο πόλους τού πολιτικού συστήματος και, βεβαίως, να κερδίσει την υστεροφημία του. Αν δεν τα έχει πετύχει ήδη...

   

Υπάρχει ζωή και μετά τους καναλάρχες και τους σχολάρχες...

Αν κάποιος δεν είχε πειστεί ακόμα για την αναγκαιότητα να τεθούν κανόνες στο μιντιακό τοπίο, δεν χρειαζόταν παρά να παρακολουθήσει την κατάθεση του υιού Ψυχάρη στην εξεταστική τής Βουλής για τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ. Με περίσσιο θράσος εκστόμισε πως εγγύηση για να λάβει δανεισμό 15.000.000 ευρώ ήταν η υπογραφή του και μόνο και πως αν δεν έπαιρναν τα δάνεια οι καναλάρχες θα πήγαιναν σε φουκαράδες που δεν θα μπορούσαν μετά να τα αποπληρώσουν! Λες και τα αποπλήρωσαν οι καναλάρχες ή λες και δεν μπορούσαν αυτά να κατευθυνθούν σε πιο παραγωγικούς ή καινοτόμους τομείς τής κοινωνίας. Ο κυνισμός, ωστόσο, συνοδεύει τους ξεπεσμένους μιντιάρχες μέχρι το δίκαιο τέλος τους...

Ίδιας κοπής θράσος είναι κι αυτό, ωστόσο, που χαρακτηρίζει και τους σχολάρχες, οι οποίοι είναι τόσο συνηθισμένοι στην ασυδοσία με πολιτική κάλυψη ώστε να θεωρούν μπολσεβικισμό να μπαίνουν κανόνες στις απολύσεις και να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους για τις υπερωρίες τους. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, λίγο δηλαδή πριν ψηφιστεί το νομοσχέδιο Φίλη με το οποίο μπαίνει τέλος στην αυθαιρεσία, προχώρησαν σε ένα πογκρόμ απολύσεων ακόμα κι εκπαιδευτικών με 30 και βάλε χρόνια προϋπηρεσίας γιατί πίστευαν- λανθασμένα- ότι θα απόφευγαν τη λογοδοσία για την αμετροέπειά τους. Έφτασαν στο σημείο να απολύσουν εργαζόμενο γιατί δεν δέχθηκε να πλύνει την κουρτίνα τής τάξης του στο σπίτι του! Υπό μία έννοια, πάντως, είναι λογικό καναλάρχες και σχολάρχες να συμπεριφέρονται ως κακομαθημένα σκατόπαιδα. Όπως τον μάθεις, συμπεριφέρεται κανείς κι αφού το πολιτικό προσωπικό τής χώρας τούς έκανε τεμενάδες επί δεκαετίες πώς κι εκείνοι να μην αποθρασυνθούν;...

Κατά κάποιο τρόπο, ωστόσο, ο πόλεμος με τους καναλάρχες και τους σχολάρχες είναι εύκολος κι επικοινωνιακά χρήσιμος. Ποιος μέσος Έλληνας θα συνταχθεί πίσω από τους ψυχάρηδες, τους αλαφούζους ή τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων που για εκείνον είναι πλέον άπιαστο όνειρο; Υπάρχουν, όμως, και μάχες που πρέπει να δοθούν και δίχως τα φώτα τής δημοσιότητας. Καλά κάνει, για παράδειγμα, η κυβέρνηση και παρέχει δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη σε δυόμισι εκατομμύρια ανασφάλιστους, μόνο που απαραίτητη προϋπόθεση είναι αυτή να...παρέχεται. Δεν είναι δυνατό, π.χ., κάποιος ασθενής να μην μπορεί να υποβληθεί στην θεραπεία του γιατί δεν υπάρχουν ή δεν λειτουργούν τα απαραίτητα μηχανήματα ή γιατί παρουσιάζεται έλλειψη φαρμάκων...

Γνωρίζω ότι η ηγεσία τού υπουργείου Υγείας δίνει ένα σκληρό αγώνα χωρίς πολλά χρήματα στο σακούλι της και με παγιωμένα συμφέροντα εταιρειών και γιατρών εναντίον της. Έχει χρέος, ωστόσο, να πράξει περισσότερα, όπως άλλωστε κι άλλοι υπουργοί που ασχολούνται με την καθημερινότητα των πολιτών. Καλώς ή κακώς δεν ζούμε 200 χρόνια για να μπορούμε να περιμένουμε τη μακροπρόθεσμη σωτηρία μας. Ζούμε στο εδώ και τώρα και στο εδώ και τώρα οφείλει να δώσει απαντήσεις η κυβέρνηση, πέρα από τον όποιο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της. Αλλιώς εδώ και τώρα θα πέσει...