Άριστοι χωρίς πτυχία θέλουν πρότυπα σχολεία...

Ο νεοφιλελευθερισμός θα μπορούσε να αποτελεί βάση συζήτησης μόνο αν όλοι οι άνθρωποι ξεκινούσαν τη ζωή τους από την ίδια αφετηρία. Μόνο που ο νεοφιλελευθερισμός για να έχει λόγο ύπαρξης θα πρέπει πρώτα να εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός, η κοινωνική δικαιοσύνη δηλαδή που δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Επομένως, και τα πρότυπα σχολεία θα συντελούσαν στην κοινωνική κινητικότητα, όπως είναι το κυβερνητικό αφήγημα, αν είχαν την πραγματική δυνατότητα να ενταχθούν σε αυτά και τα παιδιά φτωχών ή μικρομεσαίων οικογενειών που έχουν, λόγω του ότι ξεκινούν από pole position, οι κανακάρηδες της ανώτερης οικονομικώς τάξης...

Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν παιδιά από τα χαμηλότερα οικονομικώς στρώματα που τα κατάφεραν στη ζωή τους χάρη στο ταλέντο και στη σκληρή τους προσπάθεια. Η πολιτεία, όμως, έχει χρέος να κάνει ό,τι μπορεί για να καλύπτει το κενό που δημιουργεί το χρήμα και να μην επαφίεται στην εξαίρεση ώστε να δικαιολογεί την ελιτίστικη ταξικότητά της. Πολλώ δε μάλλον όταν η σημερινή κυβέρνηση έχει κάνει σημαία της την αριστεία την ώρα που δεν έχει μείνει αδιόριστο στο Δημόσιο κανένα "γαλάζιο" παιδί και που κάθε τόσο πληροφορούμαστε για έναν ακόμα γενικό γραμματέα ή υπουργό χωρίς αναγνωρισμένο πτυχίο...

Ο νόμος Κεραμέως είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των ιδιωτών σχολαρχών, φροντιστηρίων και καθηγητών που κάνουν ιδιαίτερα κι ανάμεσα σε άλλα αυξάνει τις εξετάσεις και τον αριθμό των μαθητών στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά. Οι μαθητές πρέπει να είναι παραγωγικοί και να κρίνονται για τη δουλειά που κάνουν, η παιδική κι εφηβική ηλικία ωστόσο είναι κρίμα να χαραμίζεται από εξεταστικό κέντρο σε εξεταστικό κέντρο όταν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι πολύ πιο δημιουργικοί για την απασχόληση των μαθητών δίχως τη σωματική και ψυχική τους εξόντωση, όπως οι εργασίες, ατομικές κι ομαδικές. Όσο για την επιστροφή τής διαγωγής στα απολυτήρια, ποιος είχε την παραμικρή αμφιβολία πως ο νεοφιλελευθερισμός πάει πακέτο με το νεοσυντηρητισμό;...

Ο Μωυσής εξορίστηκε στη γη Μαδιάμ...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση στον κόσμο που μπορεί να λύσει το γόρδιο δεσμό τής προστασίας τής ανθρώπινης ζωής με την παράλληλη μη νέκρωση της οικονομίας. Δεν κατηγορώ, επομένως, τον Κ. Μητσοτάκη για το ότι δεν έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία, μολονότι υπήρχαν πρωτοβουλίες του που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, όπως το άνοιγμα των σχολείων με ελάχιστη προσέλευση μαθητών, των εκκλησιών ή των εμπορικών κέντρων, καθώς και το άνοιγμα των πτήσεων εξωτερικού χωρίς ιδιαίτερα πρωτόκολλα προστασίας. Τον κατηγορώ γιατί, κατά την πρώτη φάση τουλάχιστον, χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο- δεν έχει και λίγα στη διάθεσή του- για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από το ότι μας έκλεισε σπίτια μας για δύο μήνες χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο για να ενισχύσει το ΕΣΥ και για να διατηρήσει στη ζωή μικρομεσαίες επιχειρήσεις και συνεπώς και τους εργαζομένους τους...

Η ατομική ευθύνη βρίσκεται και στη βάση τής προστασίας τής δημόσιας υγείας. Βρισκόταν και πριν τρεις μήνες, όταν ο πρωθυπουργός και τα φιλικά του μίντια φιλοτεχνούσαν την εικόνα Μωυσή για τον Κ. Μητσοτάκη. Αν δεν πλένουμε τα χέρια μας ή συνωστιζόμαστε χωρίς να υπάρχει ανάγκη, τότε πρωτίστως τον εαυτό μας οφείλουμε να ψέξουμε στην περίπτωση που ασθενήσουμε. Από την άλλη, όμως, η πολιτεία δεν επιτρέπεται να κάνει τα στραβά μάτια, ιδίως σε εξόφθαλμες παραβιάσεις τού νόμου από επιχειρηματίες που δεν πρόκειται να πεινάσουν ακόμα κι αν έκλειναν οι επιχειρήσεις τους για ένα χρόνο, αφού έχουν κονομήσει και με μαύρο χρήμα όλα τα προηγούμενα...

Όποιος ζει από το ξίφος πρέπει να είναι έτοιμος και να πεθάνει από αυτό. Ο Κ. Μητσοτάκης στήριξε τη δημοσκοπική του υπεροχή σε μια πανδημία και σε μια επίπλαστη επιστροφή στην κανονικότητα προκειμένου να έχει την επιλογή διεξαγωγής διπλών εκλογών σε πολιτικώς ιδανικό χρόνο για τον ίδιο. Η πραγματικότητα φαίνεται να του χαλά τα σχέδια, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που απασχολεί τους πολίτες, ακόμα κι εκείνους που πίνουν νερό στο όνομα του πρωθυπουργού...

Το ζητούμενο είναι το ρίσκο τής επανέναρξης του τουρισμού να μην μας γυρίσει στα σπίτια μας υπό χειρότερες συνθήκες υγείας και οικονομικές από αυτές προ τριμήνου. Και για να μην συμβεί αυτό το σχέδιο της κυβέρνησης είναι ίδιο με τα προηγούμενα, βλέποντας και κάνοντας δηλαδή...

Τα ελαττώματα των άλλων είναι πιο κατακριτέα από τα δικά μας...

"Γιατί διαμαρτύρονται για τον Τζορτζ Φλόιντ κι όχι για τον Έλληνα χ, ψ ή ω"; Κάθε φορά που κυρίως η Αριστερά βγαίνει στους δρόμους ακούγεται αυτή η επωδός, κατά βάση από τους υπερασπιστές τού νόμου, της τάξης και της ασφάλειας. Λες και τους εμπόδισε ποτέ κανείς να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες για να κλάψουν τους δικούς τους νεκρούς...

Αν, για παράδειγμα, επιθυμούν να θρηνήσουν τους απεργοσπάστες υπό την πίεση των αφεντικών τους νεκρούς τής Marfin ή τον εθνικιστή κι εγκληματία τού κοινού ποινικού δικαίου Κ. Κατσίφα με γεια τους με χαρά τους. Ας μην προσπαθούν, όμως, να επιβάλουν την αγωνιώδη τους αναζήτηση για ήρωες και στους υπόλοιπους...

Είναι, αν μη τι άλλο, πολύ αισιόδοξη όσο και πολύ απαισιόδοξη η παγκόσμια κινητοποίηση κατά τού ρατσισμού και υπέρ των ίσων ευκαιριών. Αισιόδοξη γιατί, ενδεχομένως χάρη και στον κοροναΐό που απόδειξε ότι είμαστε το ίδιο ευάλωτοι σε μια πανδημία, για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το αναγνωρίσεις. Απαισιόδοξη, όμως, γιατί το πρόβλημα ζει ανάμεσά μας κι ακόμα κοστίζει ζωές μολονότι βρισκόμαστε στο 2020...

Ο ρατσισμός, εξάλλου, έχει την ιδιαιτερότητα να είναι εύκολα αναγνωρίσιμος στους άλλους, αλλά δύσκολα όταν αφορά εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και είναι, για παράδειγμα, ευκολότερο να θρηνούμε για τον Φλόιντ, αλλά όχι για τον Ζακ Κωστόπουλο ή για τους πρόσφυγες και μετανάστες που πέθαναν στα νερά τού Αιγαίου στην προσπάθειά τους να μας... εξισλαμίσουν. Τα ελαττώματα των άλλων είναι πάντοτε πιο κατακριτέα, άλλωστε, από τα δικά μας... 

Σχέδιο εξωτερικής πολιτικής για την Ελλάδα έχει μόνο η Τουρκία...

Η διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από τη σημερινή κυβέρνηση δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Από την αρχική υποτονικότητα προκειμένου να κατευνάσουμε τον Τ. Ερντογάν για το προσφυγικό έως την επικοινωνιακή αξιοποίηση της εργαλειοποίησης προσφύγων και μεταναστών στον Έβρο από την Τουρκία και την "υιοθεσία" τού στρατηγού Χάφταρ στη Λιβύη γίνεται φανερό ότι την εξωτερική μας πολιτική, όπως και την οικονομική εν μέσω πανδημίας, δεν διέπει ένα συνεκτικό σχέδιο αλλά η τακτική τού βλέποντας και κάνοντας. Μπορεί κανείς να διαφωνούσε με την εξωτερική πολιτική Κοτζιά που επίλυσε το Μακεδονικό κι έφτασε κοντά και στην επίλυση του Κυπριακού, αλλά όλοι παραδέχονται ότι ο πρώην υπουργός Εξωτερικών είχε ένα σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος, κάτι που τώρα εκλείπει...

Αναρωτιέμαι, όμως, αν έχει σχέδιο εξωτερικής πολιτικής κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η επίκληση της ενεργοποίησης των κυρώσεων που αποφάσισε η ΕΕ τον περασμένο Ιούνιο, η σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών ή η συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας συνιστούν χρήσιμα εργαλεία, αλλά όχι πολιτική. Πολλώ δε μάλλον όταν η αξιωματική αντιπολίτευση επιχειρεί να ισορροπήσει άτσαλα ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα- βλ. η ήξεις αφήξεις στάση της για το φράχτη στον Έβρο- και στην επένδυση σε έναν πατριωτισμό που μερικές φορές ομοιάζει του εθνικισμού.

Το "δεν θέλουμε πόλεμο", αλλά "θα τους ισοπεδώσουμε αν πατήσουν σε βραχονησίδα μας" ταιριάζουν τόσο όσο ο Γκάντι με τον Βρόμικο Χάρι. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται, άλλωστε, έναν σκύλο που γαβγίζει κι αυτό το ξέρουν στην Άγκυρα...

Τα ίδια, βεβαίως, ισχύουν και για τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γι' αυτό και είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο πριν φτάσουμε στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, όπου ο ένας θα κοιτά τον άλλο χάσκοντας κι όλοι μαζί την εντελώς ανίδεη Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το ερώτημα στα χείλη "και τώρα τι κάνουμε", τα κόμματα και πρωτίστως η κυβέρνηση να χαράξουν σαφείς προτάσεις εθνικής στρατηγικής. Μόνο όταν αυτό γίνει θα έχει νόημα οποιαδήποτε σύσκεψη των "μεγάλων". Είναι εκ των ων ουκ άνευ, εξάλλου, πως όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα γιατί η Τουρκία με τη φόρα που έχει πάρει σε λίγο θα διεκδικεί και το λιμάνι τού Πειραιά...

Ο Αλκίνοος είναι ο Βόλος όπως θα έπρεπε να είναι, ο Μπέος όπως πραγματικά είναι...

Για τον βουλιμικό δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος παρά μόνο ακόρεστη όρεξη για όλο και περισσότερο φαγοπότι. Ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, και μέσω των μνημονίων αλλά όχι μόνο, πούλησε πολλές δημόσιες υποδομές κι αγαθά σε ιδιώτες. Μέχρι τώρα του είχε ξεφύγει το νερό, φαίνεται όμως πως με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη και δημάρχους όπως ο Αχ. Μπέος στο Βόλο κι αυτό οδεύει προς ιδιωτικοποίηση...

Ο βίος και πολιτεία Μπέου δεν προδικάζει πως ενδιαφέρεται και τόσο για να πίνουν καλό και φτηνό νερό οι Βολιώτες όσο για το ότι θέλει να θησαυρίσει ο ίδιος και κάποιοι κολλητοί του κι από αυτό. Ο "Τραμπ του Βόλου" είναι η φριχτή αποτύπωση στην καθημερινότητά μας του πού μπορεί να οδηγήσουν έναν τόπο η κομματική φαυλοκρατία κι ανικανότητα όταν συνδυαστούν με ένα λούμπεν προλεταριάτο.

Αν οι προηγούμενοι δήμαρχοι ήταν έστω ικανοποιητικοί ο Αχ. Μπέος δεν θα πατούσε ποτέ το πόδι του στο Βόλο. Ο συνδυασμός, όμως, της φαυλότητας και της μετριότητας με ένα πόπολο που γουστάρει να του μιλούν λιμανίσια, ανεξαρτήτως αν το δουλεύουν κατάμουτρα, έχει ως συνέπεια μια από τις μεγαλύτερες πόλεις τής χώρας να διοικείται από έναν τύπο όπως ο Μπέος. Κι ο νοών νοείτω για το τι τύπος είναι...

Οι βολιώτες που γιόρτασαν τα Χριστούγεννα ενθουσιασμένοι με την άφιξη διά θαλάσσης μιας ξεπεσμένης τραγουδιάρας της πίστας όπως η Δ. Βανδή είναι λογικό να χειροκροτούν τον δήμαρχό τους όταν εκείνος ειρωνεύεται με εκφράσεις πεζοδρομίου τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Και μπορεί ο Αλκίνοος να μην έχει σε όλα δίκιο όσον αφορά το νερό των Σταγιατών, αλλά προτιμώ χίλιες φορές να είναι εκείνος η εικόνα που βγάζει προς τα έξω ο Βόλος και το Πήλιο κι όχι ο σημερινός δήμαρχός του, που όπως κι ο πρωθυπουργός σε εθνικό επίπεδο έχει μπουκώσει με χρήμα τα στόματα των δημοσιογράφων τής πόλης για να τον δοξολογούν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάθε ημέρα που είναι ακόμα δήμαρχος Βόλου ο Αχ. Μπέος κι όχι στη φυλακή είναι άλλη μια ημέρα ντροπής για την πόλη που μεγάλωσα...

Ο Τραμπ μισεί τα μίντια, άρα τα μίντια στην Ελλάδα είναι καλά κι ο αστυνομικός είναι μπουζούκι...

Στην Ελλάδα, κι όχι μόνο, η ανωνυμία προστατευόμενων μαρτύρων θεωρείται δικαίωση του "κουκουλοφορισμού". Κι ας έχει αποκαλυφθεί και στη χώρα μας μια σειρά σκανδάλων χάρη σε ανθρώπους που για να προστατεύσουν και τη ζωή τους την ίδια ήθελαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Το διαπιστώσαμε και στο σκάνδαλο Novartis πως στην Ψωροκώσταινα είναι οι κωδωνοκρούστες που στιγματίζονται κι όχι οι εμπρηστές...

Είναι πολλοί, επίσης, οι πονηρούληδες που μονίμως συγκρίνουν ντομάτες με πορτοκάλια για να αυτοδικαιώνονται. Συνήθως, μάλιστα, χρησιμοποιούν μισές αλήθειες για να επικρατούν τα επιχειρήματά τους. Ισχυρίζονται, για παράδειγμα, πως ο λαϊκιστής και μισαλλόδοξος Ντ. Τραμπ επιτίθεται στα ΜΜΕ κι επομένως όποιος άλλος κάνει το ίδιο στον κόσμο- κακή ώρα στην Ελλάδα- είναι το ίδιο μισαλλόδοξος και λαϊκιστής. Σαν το γνωστό ανέκδοτο με το μπουζούκι και τον αστυνομικό...

Δεν υπάρχει κράτος- μέλος τής ΕΕ όπου η ερευνητική δημοσιογραφία να διώκεται τόσο αυστηρώς όσο στη χώρα μας, με εξοντωτικές ποινές για ψύλλου πήδημα. Ενδεχομένως αυτό να λειτουργεί ως άλλοθι για πολλούς δημοσιογράφους που ανέχονται την υστερόβουλη αγκαλιά τής διαπλοκής και ίσως και να ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η αυτολογοκρισία έχει διεισδύσει τόσο πολύ στο "DNA" των ελληνικών μίντια ώστε να θεωρείται αυτονόητη προϋπόθεση της δημοσιογραφικής καριέρας. Και είναι κρίμα γιατί, πέρα από όλους τους άλλους λόγους δημόσιου συμφέροντος, καταστρέφονται εν τη γενέσει τους ταλέντα που θα μπορούσαν να διηγούνται τις ιστορίες αλλιώς, με μεγαλύτερες δόσεις αλήθειας στην παρασκευή τους...



.

Το ένα και το μηδέν...

Το ένα και το μηδέν δεν είναι φίλοι,

δεν είναι νούμερα πλασμένα από την ίδια φύση.


Δεν μιλούν, δεν δίνουν χέρια, δεν μετράνε με ίδια σταθμά,

μια άβυσσος τα χωρίζει κι ας καταφτάνουν σε σειρά.


Το ένα είναι έντιμο, ακέριο, θετικό,

το μηδέν είναι το τίποτα, μια στάση απλώς πριν την άρνηση.


Το ένα και το μηδέν είναι εχθροί,

δεν είναι αριθμοί που θα γίνονταν ποτέ αδελφοί.


Το μηδέν προσκολλάται στο ένα για να το μηδενίσει

κι αν κάποτε τα διαβάζουμε μαζί, είναι ο χρόνος που ευθύνεται για τη λυκοφιλία.


Το ένα και το μηδέν τότε στέκονται πλάι πλάι, σμίγουν παράταιρα για να φτιάξουν μια δεκαετία.


Χαμογελούν για τα μάτια του ημερολογίου, γελάνε από κοινού στην επέτειο της χαράς, δακρύζουν στην ανάμνηση της θλίψης και ύστερα τραβά το καθένα το δικό του δρόμο.


Το μηδέν γυρίζει πίσω στο σκοτάδι, στο κενό που έχει κάνει σπίτι και στην απουσία που περνάει για ευτυχία.


Το ένα, όμως, επιστρέφει στο φως, όπως καθετί μοναδικό.


Γίνεται ένας, γίνεται μία, πότε άνδρας, πότε γυναίκα, πότε τα πάντα.


Όπως η μία μητέρα, που η βροχή, το χιόνι, ο ήλιος δεν σβήνουν τα ίχνη της από το χώμα που στέκεται άδολος μάρτυρας της συντομίας μας.


Όπως η μία αγάπη που δεν διαπραγματεύεται τα δώρα της.


Όπως η μία ζωή που είναι πολύ μικρή για να χωρέσει μέσα της όλες της τις ελπίδες και πολύ μεγάλη για να μπορεί να κουβαλά την ευγνωμοσύνη μέχρι την ημέρα που όλα αυτά θα είναι απλώς τα λόγια ενός νεκρού χεριού.


Το μηδέν φθονεί το ένα και το σκοτώνει για να πολλαπλασιάσει τη μιζέρια του, το ένα συγχωρεί, με την απλοχεριά εκείνης που ξέρει ότι κανείς δεν μπορεί να την ρίξει από τον θρόνο της...