Η αισιοδοξία δεν είναι συναίσθημα, είναι χρέος...

Θα είχα και θα είχαμε κάθε καλή δικαιολογία για να είμαι και να είμαστε απαισιόδοξοι για το 2017 τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο: η οικονομική κρίση συνεχίζεται, δίχως να υπάρχει ακόμα κάποιο δυνατό φως στο τούνελ, οι κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται, οι πόλεμοι μαίνονται, το κλίμα αλλάζει ραγδαίως κι ως συνέπεια όλων αυτών οι πρόσφυγες και μετανάστες ολοένα κι αυξάνονται, μαζί με την τρομοκρατία και τους εκλεγμένους παράφρονες και μισαλλόδοξους που κυβερνούν τον πλανήτη. Θα έπρεπε, συνεπώς, να είναι κάποιος αφελής ή να έχει μόλις έρθει από άλλο πλανήτη για να μην τα βλέπει όλα αυτά και να τρέχει ανέμελα στους μπαξέδες σαν να μην συμβαίνει τίποτα στον ίδιο και στους συνανθρώπους του...

Η αισιοδοξία, ωστόσο, δεν είναι απλώς συναίσθημα, είναι χρέος προς το δώρο που μας έχει δοθεί είτε από τη φύση είτε από τον θεό- αναλόγως τι πιστεύει και δεν πιστεύει κανείς- και το οποίο θα ήταν αγένεια να επιστρέψουμε άθικτο. Γι' αυτό κι έχουμε υποχρέωση κι όχι μόνο δικαίωμα να απαρνηθούμε την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη που αυτή φέρνει μαζί της, να αγωνιζόμαστε σαν η μάχη να δίνεται κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις για εμάς, να συμπεριφερόμαστε απέναντι στις αναποδιές σαν να αφορούν κάποιους άλλους, δίχως κυνισμό αλλά με το ρεαλισμό τού ανθρώπου που κυνηγά το ανέφικτο σαν να βρίσκεται σε απόσταση μόνο μιας χεριάς από κοντά του...

Από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς η ζωή έχει αρχή, μέση και τέλος είναι ανόητο να πιστεύουμε ότι οτιδήποτε άλλο από τον θάνατο μπορεί να μας καταστρέψει. Κι αν οι Τραμπ, οι Σόιμπλε ή οι Λε Πεν αυτού του πλανήτη βάζουν εμπόδια στη συναδέλφωση των λαών κι αν οι κάθε άλλου είδους μουτζαχεντίν οποιασδήποτε θρησκείας καλλιεργούν το μίσος για το διαφορετικό κι αν το λούμπεν προλεταριάτο εθίζεται στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων βαριά ευθύνη μας είναι να τους πολεμάμε όχι με τα δικά τους όπλα, γιατί θα γίνουμε το τέρας που απεχθανόμαστε, αλλά με εκείνα που πηγάζουν από την καρδιά κι από την ακλόνητη όσο και υποσυνείδητη πεποίθηση ότι όλοι μας έχουμε μια ξεχωριστή καταγωγή αλλά κι όλοι μας πορευόμαστε προς ένα πολύ συγκεκριμένο πεπρωμένο. Είναι κρίμα, επομένως, το χρόνο που μεσολαβεί να τον σπαταλάμε υποτασσόμενοι στην κακοβουλία κι εστιάζοντας σε αυτά που μας χωρίζουν κι όχι σε εκείνα που μας ενώνουν...

Κατανοώ ότι όλα αυτά ενδεχομένως να διαβάζονται ως ψυχολογία για αρχάριους ή ως συμβουλές ευζωίας σε ανθρώπους που αυτή την ώρα μετρούν μέχρι και την τελευταία τους δεκάρα για να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας, τον ΕΝΦΙΑ κι οποιοδήποτε άλλο χαράτσι. Σας διαβεβαιώ, ωστόσο, ότι δεν σας γράφω από τη βίλα μου στο Μαλιμπού αγναντεύοντας τον ωκεανό, πίνοντας ένα δροσερό μοχίτο κι απολαμβάνοντας τα ωραία κορμιά στην παραλία. Σας γράφω μέσα από τη φρίκη τής καθημερινής πάλης για επιβίωση με αξιοπρέπεια, επενδύοντας κομμάτι τού χρόνου μου συνομιλώντας εμμέσως μαζί σας και γλιτώνοντας με αυτόν τον τρόπο πολλά λεφτά σε ψυχοθεραπεία...

Κι ο γράφων βρίσκεται πολλές φορές ενώπιον του να αφεθεί να ουρλιάξει, να κλάψει, να τα παρατήσει και να αφήσει το κύμα να τον παρασύρει κι όπου τον βγάλει. Πάντοτε όμως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, κερδίζει μέσα μου η επιλογή τού αγώνα. Ναι, του μάταιου ίσως και ουτοπικού, αλλά του αγώνα όπως κι αν έχει με σκοπό να βγαίνεις όσο γίνεται πιο καθαρός από τη βουτιά σου στη λάσπη. Γιατί μαγκιά δεν είναι η απομόνωση σε κάποιο μοναστήρι και η απευθείας συνδιαλλαγή σου με τον θεό σου, αλλά η παραμονή σου ανάμεσα στους ανθρώπους, γνωρίζοντας ότι όσες φορές θα σε πληγώσουν άλλες τόσες θα τους πληγώσεις. Αυτή είναι η άτυπη συμφωνία που λέγεται ζωή και είναι στο χέρι μας να μην την κάνουμε κι άτιμη. Κι αν το 2017 δεν έχει λεφτά να μας δώσει, χρέος μας είναι να διεκδικούμε ό,τι μας αξίζει δίχως στην πορεία να χάνουμε την ψυχή μας. Κι αν δεν τα καταφέρουμε, μικρό το κακό. Έχουμε μπροστά μας και το 2018, το 2019, το...

Υ.Γ.: Ο vromostomos επιστρέφει τη Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου. Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά σε όλους!


  

Ο Κούλης στο στοιχείο του, έπαιξε μπάλα κόντρα στην εθνική αστέγων...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο άθλιος Κούλης και οι συνοδοιπόροι του είναι πως ο ίδιος θα ψηφίσει τα μνημονιακά μέτρα, όποια κι αν είναι αυτά, κι ακόμα περισσότερα προκειμένου να ολοκληρωθεί άμεσα η β' αξιολόγηση. Μόνο που με αυτή του την τοποθέτηση δεν συντάσσεται με το σύνολο των δανειστών, αλλά με τις πιο ακραίες φωνές τους, δηλαδή τον Β. Σόιμπλε και το ΔΝΤ. Δεν ζούμε μια επανάληψη του πρώτου εξαμήνου τού 2015 γιατί απλούστατα οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει.

Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μόνη της απέναντι στα υπόλοιπα 18 κράτη- μέλη τής Ευρωζώνης κι έχουν ακολουθήσει γεγονότα, όπως το Brexit, και θα ακολουθήσουν άλλα, βλ. γαλλικές εκλογές, που αλλάζουν τα δεδομένα κι αυξάνουν την ανασφάλεια. Ο πρωθυπουργός τής Γαλλίας ήταν η τελευταία προσθήκη σε εκείνους που υπερασπίστηκαν τα κοινωνικά μέτρα που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως οι μόνοι που μένουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους είναι εκείνοι που πολύ σύντομα θα υποχρεωθούν να λογοδοτήσουν στην Ιστορία για τις καταστροφικές επιλογές που έκαναν, καθώς και τα πειθήνια όργανά τους...

Υπάρχουν ακόμα συντάξεις που μπορούν να περικοπούν, υψηλή φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή. Αυτή είναι η μία όψη τής πραγματικότητας. Η άλλη θέλει ο μέσος όρος των συντάξεων στην Ελλάδα να είναι ο μισός σε σχέση με τη Γερμανία, ενώ η φορολόγηση να ξεπερνά το μέσο όρο τής Ε.Ε. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως είναι απαραίτητες παρεμβάσεις και στο συνταξιοδοτικό και στο φορολογικό, όχι όμως τέτοιες που να επιβαρύνουν όσους έχουν ήδη επιβαρυνθεί πολύ από την κρίση. Η εφαρμογή, για παράδειγμα, των κινήτρων για το πλαστικό χρήμα θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα...

Γιατί, επομένως, να μειωθεί το αφορολόγητο στις 5.000 ευρώ, όπως διακαώς επιθυμούν ο Π. Τόμσεν και το παρεάκι του; Γιατί, επίσης, να κοπούν οριζοντίως συντάξεις όταν έτσι κι αλλιώς έχουν ψηφιστεί περικοπές για όλους μέχρι και το 2019 κι όταν οι νέες θα μπορούσαν να αφορούν μόνο "ρετιρέ" που δεν κατέβαλλαν από την τσέπη τους εισφορές ή που, τέλος πάντων, θα μπορέσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς και με λιγότερα χρήματα;...

Στις απαιτήσεις Σόιμπλε δεν υπάρχει άλλη λογική από την ψηφοθηρία- ακόμα παραμυθιάζει τους Γερμανούς πως δώρισαν δισεκατομμύρια στην Ελλάδα και δεν την δάνεισαν με επωφελέστατους για τους ίδιους όρους. Αν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θέλει για πρώτη φορά να είναι ειλικρινής κι όχι υποκριτής οφείλει να απολογηθεί στο γερμανικό λαό γιατί τα υπερκέρδη που αποκόμισε άμεσα κι έμμεσα η χώρα του από τη χώρα μας δεν αναδιανεμήθηκαν με κοινωνική δικαιοσύνη παρά τα καρπώθηκε η γερμανική ολιγαρχία, την ίδια ώρα που οι Γερμανοί εργαζόμενοι δεν είδαν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται. Όπως, βεβαίως, και θα πρέπει να απολογηθεί για τα υπερβολικά γερμανικά πλεονάσματα, τα οποία αντίκεινται στο Σύμφωνο Σταθερότητας που τόσο αρέσκεται ο ίδιος να επικαλείται όταν είναι να επιβάλλει λιτότητα στον ευρωπαϊκό νότο...

Την ψηφοθηρία Σόιμπλε και την ιδεοληψία τού ΔΝΤ υποστηρίζει ασμένως ο άθλιος Κούλης κι ας έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με τα λαϊκά συμφέροντα στην Ελλάδα, στη Γερμανία κι οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη και στον πλανήτη. Κι ακριβώς γι' αυτή του τη στάση δεν πρόκειται να γίνει πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έπαιξε μπάλα κόντρα στην εθνική ομάδα αστέγων. Στην ουσία παίζει μπάλα με την ομάδα που δημιουργεί άστεγους. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα "ξαφνικά" σίγησαν και οι μέχρι προσφάτως γενναιόδωρες μαζί του δημοσκοπήσεις...    

Μάθατε ΤΑ ΝΕΑ; Πεθαίνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο...

Στα χρόνια των μνημονίων έχουν υπάρξει γραφίδες που τα έχουν υπερασπιστεί με όλη τους την καρδιά. Το βασικό τους επιχείρημα ήταν το ίδιο με αυτό που το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε κατασυκοφάντησε έναν ολόκληρο λαό, χαρακτηρίζοντάς τον συλλήβδην τεμπέλη και καλοπερασάκια. Η ύβρις, ωστόσο, συνοδεύεται πάντοτε από τη νέμεση. Στη Γερμανία η καγκελάριος κι ο υπουργός των Οικονομικών της είναι σήμερα παγιδευμένοι από το λαϊκισμό που οι ίδιοι εξέθρεψαν, βλέποντας την ακροδεξιά να δρέπει τις δάφνες για τη μισαλλοδοξία που εκείνοι έσπειραν...

Στην Ελλάδα, πάλι, κλείνουν το ένα μετά από το άλλο μέσα ενημέρωσης που κατηγορούσαν από το πρωί μέχρι το βράδυ τον μέσο Έλληνα φτωχοδιάβολο που δεν έκοβε απόδειξη για κάθε καφέ που πουλούσε ή που περνούσε μερικά φανάρια με κόκκινο την ίδια ώρα που οι ιδιοκτήτες τους θησαύριζαν προσωπικώς από την προνομιακή τους σχέση με το δημόσιο ταμείο, από τα θαλασσοδάνεια κι από τους εκβιασμούς...

Κι έρχονται τώρα εκείνοι που ισχυρίζονταν πως αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε να ζητούν για την πάρτη τους εξαίρεση από μνημονιακές ρυθμίσεις για τις οποίες κάποτε πανηγύριζαν, στο όνομα, βεβαίως, της επιχειρηματικότητας. Ο πάμπλουτος Στ. Ψυχάρης, με τις "οφσόρ" εταιρείες, ζητά κατ' εξαίρεση να ξεπαγώσουν οι λογαριασμοί του και να πληρωθούν πρώτα οι εργαζόμενοί του το δώρο Χριστουγέννων και στη συνέχεια το Δημόσιο, οι πιστωτές του και οι τράπεζες. Αφού ο ραδιούργος εκδότης νοιάζεται τόσο για τους υπαλλήλους του γιατί δεν τραβά χρήματα από τις αμύθητες καταθέσεις του στο εξωτερικό για να τους πληρώσει κι απαιτεί από την κυβέρνηση να παραβιάσει το νόμο;...

Μήπως όλα αυτά δεν γίνονται για τους εργαζόμενους, οι οποίοι αποτελούν διαχρονικά το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, αλλά για να μην πάει φυλακή ο βαρόνος των μίντια με τη διαδικασία τού αυτόφωρου στην περίπτωση μη καταβολής τού δώρου; Μήπως, δηλαδή, και πάλι προτεραιότητα έχουν για τον ίδιο ο εαυτούλης του και τα συμφέροντά του;...

Μακάρι να ξανατυπωθούν τα "ΝΕΑ". Περιμένω πώς και πώς να διαβάσω το επόμενο πύρινο άρθρο τού Γ. Πρετεντέρη κατά τού λαϊκισμού, σε βάρος εκείνων που έζησαν πάνω από τις δυνάμεις τους και τώρα ζητούν διαγραφή χρεών, για το "pacta sunt servanda" και για όλα τα άλλα μνημονιακά κουραφέξαλα με τα οποία έχει ταΐσει τους θαυμαστές του όλα αυτά τα χρόνια. Αν οι νόμοι είναι νόμοι κι οφείλει ο λαός να τους τηρεί ακόμα κι αν είναι άδικοι, τότε φαντάζομαι Γιάννη πως αυτό ισχύει και για τον άνθρωπο που γλείφεις πατόκορφα επί δεκαετίες μήπως και γίνεις μια ημέρα χαλίφης στην θέση τού χαλίφη...

Οφείλεις να γνωρίζεις, ωστόσο, πως όποιος ζει από το ξίφος πεθαίνει κι από αυτό. Κι όταν η προπαγάνδα σου γυρίζει μπούμερανγκ δύσκολα μπορείς να προστατευτείς από το ίδιο σου το δηλητήριο. Πόσω μάλλον όταν εσύ και το Συγκρότημα που υπηρέτησες με γλοιώδικη αφοσίωση δεν διαθέτουν ούτε την ηθική νομιμοποίηση ούτε το λαϊκό έρεισμα για να αποφύγουν τις συνέπειες των αμαρτημάτων τους. Κάτι, δηλαδή, σαν τη ΝΔ του άθλιου Κούλη που τόσο ερωτεύτηκες στα γεράματα, εξέλιξη απολύτως φυσιολογική από τη στιγμή που μοιράζεστε την ίδια αγάπη για τη σαπίλα...    

 

Οι καλλονές έχουν δίκιο, η σωτηρία βρίσκεται στην παγκόσμια ειρήνη...

Το 2001, και με αφορμή τα όσα συνέβησαν στις 11 Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ του Τζ. Μπους ξεκίνησαν τον αποκαλούμενο πόλεμο κατά τής τρομοκρατίας. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρήθηκε σκόπιμο να προταχθεί το αγαθό τής συλλογικής ασφάλειας έναντι των ελευθεριών. Από τότε έχουν περάσει 15 χρόνια, οι Αμερικανοί και οι πρόθυμοι σύμμαχοί τους έχουν εισβάλει επισήμως στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ κι ανεπισήμως σε όλο το τόξο από τη βόρεια Αφρική μέχρι και τη Μέση Ανατολή- ακόμα και στην Ουκρανία-, αλλά ο κόσμος μας δεν έγινε πιο ειρηνικός, μολονότι κατάντησε πολύ πιο ανελεύθερος και μισαλλόδοξος. Το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" με το οποίο ο Τζ. Μπους, αλλά κι ο Μπ. Ομπάμα, ο οποίος ενέτεινε το ψυχροπολεμικό κλίμα με τη Ρωσία, κέρδισαν την κοινή γνώμη στη χώρα τους και στο εξωτερικό αποδείχθηκε πολύ λιγότερο αποτελεσματικό από όσο αποδεικνύεται στις αμερικανικές ταινίες τής σειράς...

Τι κατάφερε η Δύση με την ιμπεριαλιστική όσο και ισοπεδωτική απέναντι σε άλλους πολιτισμούς και θρησκείες πολιτική της πέρα από το να τη μισήσουν ακόμα περισσότερο εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται γιατί είναι καλύτερες οι κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες δυτικού τύπου, που λειτουργούν ως μαριονέτες πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων, από τις δικές τους πιο ωμές δικτατορίες; Οι Αμερικανοί πρόεδροι είχαν υποσχεθεί τη δημοκρατία στον αραβικό κόσμο όπως ο Κολόμβος τα καθρεφτάκια στους ιθαγενείς ινδιάνους κι αντί γι' αυτό παρέδωσαν στην ανθρωπότητα εστίες πολέμου, προσφυγιάς και μετανάστευσης, καθώς και σφηκοφωλιές όπου οι ακραίες συμπεριφορές θεωρούνται ρουτίνα και η τρομοκρατία ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της αδικίας...

Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά πως ούτε δικαιολογώ ούτε πολύ περισσότερο επικροτώ τον Τούρκο αστυνομικό, για παράδειγμα, που δολοφόνησε τον Ρώσο πρέσβη ή τον φορτηγατζή που παρέσυρε ανθρώπους στο Βερολίνο. Η αντίδραση στην όποια καταπίεση αισθάνεται κάποιος οφείλει να είναι πολύ πιο λελογισμένη από την τυφλή βία. Στη Δύση, ωστόσο, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η σωτηρία μας από τα προσφυγικά ρεύματα ή από την τρομοκρατία, η οποία άλλωστε πολλές φορές γεννάται σε γκέτο στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ, δεν θα έρθει αν ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια ή στα τουριστικά κέντρα...

Όταν ο τρομοκράτης είναι αποφασισμένος να θυσιάσει ακόμα και την ίδια του τη ζωή γιατί με αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι θα κερδίσει τον παράδεισο και γιατί είναι σε τέτοιο βαθμό πεπεισμένος για το δίκιο του δεν σωζόμαστε ούτε αν σε κάθε γωνιά περιπολεί από ένα στρατιωτικό τάγμα.Τι μας σώζει; Μόνο αυτό που κοροϊδεύουμε όταν το ακούμε από υποψήφιες των καλλιστείων κι ας μην το καταλαβαίνουν και οι ίδιες όταν το εκστομίζουν: η παγκόσμια ειρήνη, η οποία, για να προσθέσω το σκεπτικό των καλλονών, δεν θα κατακτηθεί δίχως πρώτα να έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη...  

Πολάκης, αλλά "λιγάκης" για την Αριστερά...

Πάνω από όλα (και) στην πολιτική σημασία έχει η ουσία. Ο οποιοσδήποτε πολιτικός οφείλει να αποδεικνύει στην πράξη ότι είναι κάθε λέξη από όσα λέει. Δεν αρκεί, ωστόσο, αυτό για να κερδίσει κάποιος την εκτίμησή μου. Χρειάζεται και η αισθητική του να ταυτίζεται με τις ωραίες ιδέες που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Ο Π. Πολάκης βρίσκεται σχεδόν δύο χρόνια στο υπουργείο Υγείας. Έχω κάθε καλή διάθεση να αποδεχθώ ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του έχει κάνει πολλά για να καταπολεμήσει τα "πιράνχας" που διαχρονικά διεκδικούν μερίδιο από μια πίτα που κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερη, αλλά η οποία και τώρα δεν είναι αμελητέα. Προφανώς, επίσης, αναγνωρίζω τις δημοσιονομικές δυσκολίες κι ότι σε αυτό το περιβάλλον είναι κάτι παραπάνω από θετικό το ότι έχουν προσληφθεί γιατροί και νοσηλευτές...

Μόνο που ο Π. Πολάκης στο δημόσιο λόγο του παρουσιάζεται πολύ πιο επιθετικός από όσο δικαιούται βάσει των έργων του. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως οι πεζοδρομιακές του εκφράσεις θα μπορούσαν να γίνουν ανεκτές- που δεν γίνονται όχι από ένα μέσο σεμνότυφο αλλά από ένα μέσο πολιτισμένο άνθρωπο-, αυτό θα ήταν δυνατό να συμβεί μόνο αν είχε κατορθώσει να βελτιωνόταν η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία σε τέτοιο βαθμό που να μην προσβαλλόταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όσο, όμως, οι ασθενείς και οι συγγενείς τους αντιμετωπίζονται σαν πολίτες τρίτης κατηγορίας καλύτερα ο "πολλά βαρύς" υπουργός να κρατήσει το στιλ του για τους γιδοβοσκούς ψηφοφόρους του στην Κρήτη και μόνο γι' αυτούς...

Αν μη τι άλλο, Αριστερά σημαίνει και ήθος κι αυτό χάνεται όταν ένας υπουργός της συναγωνίζεται σε γραφικότητες καραγκιοζάκους όπως ο αντιπρόεδρος της ΝΔ. Ο Π. Πολάκης είναι πιο έντιμος και λιγότερο τυχοδιώκτης από τον Αδ. Γεωργιάδη. Αυτό, ωστόσο, δεν του δίνει το δικαίωμα να βουλιάζει στη λάσπη μια ολόκληρη ιδεολογία μόνο και μόνο για να αντιπαρατεθεί με έναν ακροδεξιό κλόουν. Οι ιδεολογικές μάχες δεν δίνονται πάντοτε με σμόκιν και κρατώντας στο χέρι ένα κοκτέιλ, αλίμονο όμως αν ο δημόσιος λόγος ενός αυτοαποκαλούμενου Αριστερού στην ουσία περιορίζεται σε ένα διαγωνισμό λαϊκισμού με την αλήθεια σε ρόλο γαρνιτούρας. Οι άνδρες, άλλωστε, δεν φαίνονται από το πόσο λυμένο έχουν το ζωνάρι τους για καυγά ή από το πόσες μπαλωθιές ρίχνουν, αλλά (και) από την ικανότητά τους να διατηρούν την ψυχραιμία τους και στις πιο ακραίες καταστάσεις...

Καλό είναι, επομένως, ο Π. Πολάκης, αν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος, να βάλει ένα βόδι να του πατά τη γλώσσα προκειμένου να αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στην αναγέννηση του δημόσιου συστήματος υγείας. Όταν στα δημόσια νοσοκομεία δεν θα λείπει ούτε γάζα, όταν κάθε ασθενής θα έχει κι από ένα προσωπικό γιατρό και νοσηλευτή πάνω από το κεφάλι του κι όταν το φακελάκι θα γινει ιστορικό ανέκδοτο, τότε ας βγει στις τηλεοράσεις κι ας πει και μια κουβέντα παραπάνω. Τότε θα το αξίζει, τώρα όχι...

Στην Κατοχή ο Κούλης δεν θα ήταν πολιτικός κρατούμενος αλλά θείο βρέφος...

Η ΝΔ δεν έχανε ευκαιρία να κατηγορεί την κυβέρνηση πως πετσοκόβει τις συντάξεις, κάνοντας πως λησμονεί ότι αυτό αποτελεί παρακολούθημα του εκβιαστικού μνημονίου που και η ίδια ψήφισε το καλοκαίρι τού 2015 και, βεβαίως, το ότι η ίδια ως κυβέρνηση είχε ψηφίσει και τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, πέρα από όλες τις άλλες μειώσεις. Τότε γιατί δεν ψήφισε την έκτακτη 13η σύνταξη, αφού νοιάζεται τόσο πολύ για τους απόμαχους της ζωής;...

Με ποιο ηθικό δικαίωμα, επομένως, θα πάει αύριο μεθαύριο ο άθλιος Κούλης στα ΚΑΠΗ να καταγγείλει την κυβέρνηση για νέα μείωση ορισμένων συντάξεων, που είναι μνημονιακή υποχρέωση, όταν ο ίδιος δεν στήριξε ένα έκτακτο μέτρο γιατί μπορεί, επαναλαμβάνω μπορεί, να αποφασιστεί από το Eurogroup πως παραβιάζει τη συμφωνία; Και γιατί τόση σπουδή να ασπαστεί μια θέση την οποία σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη ασπάζεται μόνο ο Β. Σόιμπλε;...

Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά, αφού τα έχει ήδη απαντήσει ο ακροδεξιός καραγκιοζάκος που είναι αντιπρόεδρος του άθλιου Κούλη. Αν το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε ζητήσει από τους Έλληνες πολίτες να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι και ύστερα να το καταψύξουν μήπως κι επιβιώσουν, ο πρόεδρος της ΝΔ θα συμφωνήσει ασμένως. Αν το Βερολίνο απαιτήσει από τον ελληνικό λαό να μην λαμβάνει μισθούς ή συντάξεις παρά μόνο ένα φιλοδώρημα των 100 ευρώ μηνιαίως, ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πρόθυμος να το υπερψηφίσει και με τα δυο του χέρια...

Αν η Γερμανία τού ζητήσει να υπογράψει χαρτί που να λέει πως η γενοκτονία που επιχειρήθηκε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν, απλώς, ένα λαθάκι και γι' αυτό δεν συντρέχει κανένας λόγος αποζημίωσης, το άξιο μέλος τής "Αγίας Οικογένειας" θα στάξει και το αίμα του πάνω στο φύλλο προκειμένου να αποδείξει την αφοσίωσή του στο πρωσικό μεγαλείο. Κι όλα αυτά όχι γιατί ο άθλιος Κούλης είναι ένας γερμανόφιλος προδότης, αλλά γιατί είναι ένας πολιτικός που είναι πιο νεοφιλελεύθερος από τους νεοφιλελεύθερους, συν το ότι στο Μόναχο φιλοξενείται ένας κάποιος Μ. Χριστοφοράκος, ο οποίος καλό είναι να μην μιλήσει ποτέ...

Ο υπουργός Οικονομικών τής Γερμανίας είναι κάτι παραπάνω από ολοφάνερο ότι επιδιώκει το Grexit, το οποίο πιστεύει ότι θα τον βοηθήσει να κερδίσει τις εκλογές στη χώρα του το προσεχές φθινόπωρο. Το ερώτημα είναι γιατί ένα κομμάτι τής ελληνικής αντιπολίτευσης έχει επιλέξει συνειδητά να τον σιγοντάρει με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, θέτοντας ως προτεραιότητα την πτώση τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, έστω κι αν αυτό σημάνει το απόλυτο βούλιαγμα της ελληνικής οικονομίας. Πώς επιτρέπει στον εαυτό της να γίνει το μακρύ χέρι ενός ιδεοληπτικού λογιστάκου που καταταλαιπωρεί την Ευρώπη επί μία δεκαετία αντί να ορθώσει το όποιο ανάστημά της και να πει πως ναι μεν η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να τηρεί τα συμφωνημένα, όπως άλλωστε τα τηρεί, αλλά εφόσον η Ελλάδα θεωρείται ακόμα ανεξάρτητο κράτος είναι δικαίωμά της να διαχειρίζεται τα πλεονάσματά της όπως η ίδια το επιθυμεί;...

Δεν καταλαβαίνουν ο άθλιος Κούλης ή ο ανύπαρκτος Σταύρος, ο οποίος παριστάνει μάλιστα και τον κεντροαριστερό, πως είναι και για το δικό τους συμφέρον, αν γίνουν ποτέ κυβέρνηση που δεν θα γίνουν, να κυβερνούν όπως οι ίδιοι θέλουν κι όχι ως να είναι απλώς τοποτηρητές σε μια αποικία; Δεν βλέπουν πως όλη η υπόλοιπη Ευρώπη έχει εξεγερθεί σε βάρος τού νέου πραξικοπήματος που επιχειρεί ο Β. Σόιμπλε εναντίον τής χώρας μας; Το ζητούμενο είναι η Ελλάδα να εξέλθει από την κρίση όρθια και κυρίαρχη κι όχι με τον πληθυσμό της ρημαγμένο και την εθνική της ανεξαρτησία παραχωρημένη στο Δ' Ράιχ. Αναρωτιέμαι όλο κι εντονότερα αν αυτός είναι ο στόχος και τού άθλιου Κούλη...



  

Μπακάληδες που διέλυσαν την Ευρώπη για να κερδίσουν τις εθνικές τους εκλογές θα γράψουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος...

Δεν έχω σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά δεν χρειάζεται να έχεις βγάλει το Χάρβαρντ όπως ο άθλιος Κούλης- τo πέτυχε δίχως να ξέρει τον εμπνευστή τής διάκρισης των εξουσιών, το οποίο από μόνο του είναι ένα κατόρθωμα- για να κατανοείς ότι ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος χρειάζεται ένα θετικό κίνητρο για να αποδώσει καλύτερα. Αυτό σημαίνει πως δεν θα γίνει πιο παραγωγικός αν τον απειλείς, για παράδειγμα, κάθε τόσο πως θα τον απολύσεις, θα του μειώσεις το μισθό ή θα του επιβάλεις έναν έξτρα φόρο, παρά μόνο αν του υποσχεθείς πως θα πάρει αύξηση ή θα λάβει ένα επιπλέον μπόνους στην περίπτωση που είναι πιο αποτελεσματικός...

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν θα ξεχρεώσει ποτέ και η οικονομία της δεν θα επιστρέψει στην ισχυρή, βιώσιμη και κοινωνικώς δίκαιη ανάπτυξη αν οι δανειστές της δεν της επιτρέπουν ούτε καν να βγει λίγο στον αφρό για να πάρει ανάσα. Η εφάπαξ 13η σύνταξη και η αναστολή τής αύξησης του ΦΠΑ στα πληγέντα από το προσφυγικό νησιά δεν θα σώσουν από μόνα τους το λαό. Ούτε, ωστόσο, θα εκτροχιάσουν το πρόγραμμα και ούτε αυτό σημαίνει πως το ελληνικό χρέος είναι δήθεν βιώσιμο γι' αυτό και η κυβέρνηση το έχει ρίξει στις παροχές...

Με αυτόν τον τρόπο σκέφτονται μόνο μπακάληδες που θέλουν να κερδίσουν τις εθνικές τους εκλογές παριστάνοντας τους αντιλαϊκιστές. Αυτοί, όμως, φαίνεται πως κυβερνούν την Ευρώπη και την οδηγούν στα βράχια, βυθισμένοι όπως είναι στη φαύλη υποκρισία τους. Γιατί τι άλλο από υποκρισία είναι να επιχειρείς να αποσιωπήσεις ότι η συμφωνία τού καλοκαιριού τού 2015 προέβλεπε ξεκάθαρα και την απομείωση του χρέους, την ίδια ώρα που έχεις κάνει σημαία σου πως τα ελάχιστα που μπορεί να κάνει η ελληνική κυβέρνηση για να ανακουφίσει ευπαθείς κατηγορίες τού πληθυσμού παραβιάζουν το τρίτο μνημόνιο;...

Την ίδια στιγμή, εξάλλου, που και το Ευρωκοινοβούλιο συμφώνησε ότι δεν είναι δυνατό η χώρα μας να αποτελεί εξαίρεση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο όσον αφορά την εργασιακή νομοθεσία κάποιοι ηγετίσκοι- γιατί ως τέτοιους θα τους κρίνει η Ιστορία- ζητούν κι άλλο αίμα, μέχρι αυτό να στραγγίξει και πάνω στα απομεινάρια του να οικοδομήσουν μια Ευρώπη που θα θυμίζει τους χειρότερους εφιάλτες όσων την αναγέννησαν μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Ναι, η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει μνημονιακές μεταρρυθμίσεις που κινούνται προς την θετική κατεύθυνση, όπως για τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης και της απονομής τής Δικαιοσύνης ή για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που δεν έχουν λόγο ύπαρξης ή είναι ανίκανοι και πρέπει να απολυθούν, συντάξεις που δικαιολογημένα κόβονται, επαγγελματικές ομάδες που τυγχάνουν ιδιαίτερης φορολογικής αντιμετώπισης δίχως να προσφέρουν όσα θα μπορούσαν στο δημόσιο ταμείο ή γραφειοκρατία που πρέπει να περιοριστεί για να γίνουν επενδύσεις. Όταν, όμως, αφαιρείς από το λαό το δικαίωμα στην αισιοδοξία για το μέλλον του τότε στην ουσία διαλύεις κάθε πιθανότητα να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του...

Όταν ο μέσος Έλληνας σπαταλά την καθημερινότητά του για να εφευρίσκει μεθόδους επιβίωσης, πότε θα βρει χρόνο για να δημιουργήσει και να καινοτομήσει; Φυσικά και υπάρχουν συμπατριώτες μας που δεν αφήνουν τη μαυρίλα να τους καταπλακώσει, αλίμονο ωστόσο αν το κράτος- εθνικό ή υπερεθνικό- επαφίεται στην ατομική δύναμη του χαρακτήρα ενός εκάστου των πολιτών του και δεν τους δίνει τα εφόδια για να μεγαλουργήσουν. Λέω όχι σε ένα κράτος- "πατερούλη", το όχι μου όμως είναι ακόμα πιο βροντώδες στο κράτος- τύραννο που σκοτώνει τα παιδιά του αντί να τους προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια. Με αυτούς που κυβερνούν την Ευρώπη το πιο αισιόδοξο σενάριο είναι πως θα έχει διαλυθεί μέχρι το τέλος τού 2017. Το πιο απαισιόδοξο δεν θέλω ούτε καν να το σκέφτομαι...