Νεοφιλελεύθεροι, ακροδεξιοί απατεώνες βιάζουν την Ελλάδα στο mute...

Διαγράφεται από έγγραφο του FBI περί δωροληψίας το όνομα πρώην υπουργού, ο γενικός γραμματέας πρωθυπουργού κι ανιψιός του εμπλέκεται με επιχειρήσεις που εμπορεύονται λογισμικά παρακολούθησης, απειλείται η ζωή βουλευτή και κατηγορείται για προδοσία γιατί ανάφερε στοιχεία που υπάρχουν στο διαδίκτυο, νομιμοποιείται η θανάτωση προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο κι ο πρωθυπουργός ανακοινώνει προληπτικό πρόγραμμα μαστογραφίας που είχε υλοποιήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, τυμβωρυχώντας σε νεκρή πολιτική του αντίπαλο. Κι αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα από την πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων δύο εβδομάδων που τα περισσότερα συμβατικά ΜΜΕ δεν θεώρησαν σημαντικά για να ασχοληθούν μαζί τους. Και ύστερα κάποιοι απορούν γιατί είμαστε 108οι στην ελευθερία τού Τύπου...

Είμαστε πρωταθλητές σε νεκρούς κατ' αναλογία πληθυσμού από covid, στον πληθωρισμό, στο ρεύμα και στα καύσιμα, αλλά και για όλα αυτά άκρα του τάφου σιωπή στη χώρα που την κυβερνούν μαφιόζοι μέσω ενός αχυράνθρωπου. Οι Γερμανοί κουβαλούν ακόμα τις ενοχές τού ναζισμού και οι Έλληνες απόγονοι των δωσίλογων της Κατοχής προσπαθούν και σήμερα να ξεπλύνουν τη δική τους ντροπή. 

Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους για τους οποίους διαχρονικά η ελληνική δεξιά αναζητά προδότες ανάμεσα στις τάξεις τής Αριστεράς. Της ίδιας Αριστεράς που πολεμούσε στα βουνά ή στα Eurogroup όταν εκείνοι φορούσαν κουκούλες ή όταν καλούσαν τον Γ. Ντάισελμπλουμ να βαστήξει γερά...

Φυσικά κι ανησυχώ για ένα ρεσάλτο Ερντογάν στα νησιά. Ανησυχώ, ωστόσο, πολύ περισσότερο για το ρεσάλτο των χορηγών Μητσοτάκη στη δημοκρατία, γι' αυτή τη δυσωδία που ζούμε στο mute κι από την οποία θα χρειαστούμε πολύ καιρό να έρθουμε στα ίσα μας, ακόμα κι αν γλιτώσουμε σύντομα από τους φαύλους που μας ξαναέκαναν προτεκτοράτο των ΗΠΑ κι αποδυναμώνουν την άμυνα της χώρας, αλλά έχουν την αλητεία να χαρακτηρίζουν προδότες τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Οι οχτροί έχουν μπει στην Πόλη από το 2019, τη λεηλατούν, βιάζουν τους θεσμούς της και μας συμπαρασύρουν στο βούρκο τους. Αυτός ο εσμός νεοφιλελεύθερων, ακροδεξιών απατεώνων θα καταρρεύσει με πάταγο, αλλά πολύ φοβάμαι πλέον πως πριν γίνει αυτό θα έχουν γκρεμίσει τη χώρα. Ξανά...

 

Προδίδει και την πατρίδα αυτός που προδίδει τον άνθρωπο...

Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών πολλοί Έλληνες είχαν απευθυνθεί σε διεθνείς θεσμούς, ζητώντας τους να επιβάλουν κυρώσεις σε βάρος τής χώρας μας, για προφανείς λόγους. Ήταν ανθέλληνες, προδότες, εχθροί τής πατρίδας τους, όπως τους κατηγορούσαν τότε οι συνταγματάρχες; Μάλλον όχι, όπως δεν είναι ανθέλληνες, προδότες κι εχθροί τής πατρίδας όσοι σήμερα καταγγέλλουν τα push backs στο Αιγαίο, που ενδεχομένως να έχουν ήδη στοιχίσει ανθρώπινες ζωές...

Αγάπη για την πατρίδα δεν σημαίνει αγάπη για την πατρίδα που θέτει σε διακινδύνευση ανθρώπινες ζωές, αν δεν τις αφαιρεί κιόλας. Η αγάπη για τον άνθρωπο, άλλωστε, θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, τουλάχιστον αν όσοι καμώνονται τους χριστιανούς ασπάζονται τα λόγια τού Ιησού κι όχι μόνο τα ειδωλολατρικά τελετουργικά των ύστερων καπηλευτών του. Κι αν αυτό ισχύει για κάθε έτος, ισχύει πολύ περισσότερο για φέτος, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τον ξεριζωμό των Ελλήνων τής Μικράς Ασίας, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν θεωρούνταν και πολύ Έλληνες και χριστιανοί από τους "ελληναράδες" του 1922...

Δεν ξέρω αν ο Ιάσ. Αποστολόπουλος είναι ήρωας ή απατεώνας, γι' αυτό κι αδυνατώ να στοιχηθώ πίσω από τους υπερασπιστές ή τους τιμητές του. Γνωρίζω, όμως, ότι βρισκόμαστε στο στόχαστρο μιας σειράς διακρατικών οργανισμών για παράνομες επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο κι αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία τής τουρκικής διπλωματίας σε βάρος τής χώρας μας... 

Μπορεί, εξάλλου, οι σύμμαχοι να μην ρίξουν ούτε πιστολιά για την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά ούτε είναι διατεθειμένοι να μας κατηγορήσουν για πράγματα που δεν έχουν βάση. Πώς στεκόμαστε, συνεπώς, απέναντι στην αλήθεια; Αν την θεωρούμε αντεθνική χρέος μας είναι να αλλάξουμε συμπεριφορές κι όχι να πετροβολούμε τους κήρυκές της. Προδίδει, άλλωστε, και την πατρίδα αυτός που προδίδει τον άνθρωπο... 

 

Μήπως είναι καιρός στο ΠΑΣΟΚ να χαράξουν στρατηγική με βάση ότι θα είναι τρίτοι κι όχι πρώτοι;...

Χωρίς τα όνειρα ο άνθρωπος είναι νεκρός. Θα ήμουν ο τελευταίος, συνεπώς, που θα απαγόρευε στον Ν. Ανδρουλάκη να ονειρεύεται τη δεύτερη ή και την πρώτη θέση στις εκλογές. Κι αν τους πρώτους μήνες μετά την εκλογή του είχε καλλιεργηθεί μια σχετική ελπίδα από τα υπερφουσκωμένα πανιά των δημοσκοπήσεων, το πιθανότερο είναι το ΠΑΣΟΚ να κινηθεί λίγο πάνω από το 10%. Στις πρώτες εκλογές γιατί αν χρειαστούν δεύτερες, πολλώ δε μάλλον τρίτες, τότε το φάντασμα της Φώφης του 6% θα πλανηθεί πάνω από τη Χαριλάου Τρικούπη, για να μην πω του Βενιζέλου τού ούτε 5%...

Τις μετεκλογικές συνεργασίες δεν θα τις επιβάλουν ούτε ο Μητσοτάκης ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Ανδρουλάκης. Θα τις επιβάλει ο λαός με την ψήφο του, γνωρίζοντας ότι αυτή θα προσμετρηθεί με το σύστημα της απλής αναλογικής. Σε αυτό το πλαίσιο, the winner doesn' take it all, αλίμονο όμως αν ο τρίτος κάνει πως δεν κατάλαβε γιατί τότε θα το πληρώσει πολύ ακριβά στη δεύτερη κάλπη...

Είναι λογικό αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τις προοδευτικές δυνάμεις. Αυτός ψήφισε, άλλωστε, την απλή αναλογική. Βλέποντας, όμως, πόσο πρόθυμα συντάσσεται ο Ν. Ανδρουλάκης με το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που επιχειρεί να αναβιώσει ο Κ. Μητσοτάκης μού έρχεται στο μυαλό το "λαγός τη φτέρη έσειε κακό της κεφαλής του". Σε δεύτερες εκλογές ο winner takes it all κι ο τρίτος επιστρέφει στη μιζέρια και στο μικρομεγαλισμό του...

 

Οι πολιτικοί μας δεν γεννήθηκαν με μία μάνικα στο χέρι, αλλά με μία δικαιολογία για τα πάντα...

Δεν λυπάμαι κανέναν που αναλαμβάνει ένα κυβερνητικό πόστο γιατί προφανώς κανείς δεν του έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο για να γίνει, για παράδειγμα, υπουργός. Οι θητείες εκτίονται στις φυλακές και στο στρατό, τα υπουργιλίκια δεν είναι κάτεργα. Τώρα αν κάποιος προκειμένου να γίνει υπουργός αναλαμβάνει και το βάρος τού αποδιοπομπαίου τράγου, αυτό είναι ένα ρίσκο τού επαγγέλματος γιατί και η πολιτική επάγγελμα είναι ή, τέλος πάντων, έχει γίνει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν ίδρυσε υπουργείο Κλιματικής Κρίσης, το οποίο παραμένει ακόμα μια ταμπέλα, ούτε τοποθέτησε σε αυτό τον Κύπριο Χρ. Στυλιανίδη γιατί πίστευε ότι η ελληνική γραφειοκρατία θα υπερνικούσε την υπερθέρμανση του πλανήτη. Μετά τις καταστροφικές περσινές φωτιές, ωστόσο, χρειαζόταν απαραιτήτως κάποιο μη κομματικό στέλεχος- ακόμα καλύτερο που δεν είναι καν Ελλαδίτης- προκειμένου να του ρίξει τον μουτζούρη στην επόμενη στραβή, η οποία με ένα κράτος τόσο ανοργάνωτο όπως το δικό μας θα ερχόταν. Κι αν πιστέψουμε τα σενάρια που τον θέλουν να στήνει κάλπες το Σεπτέμβριο είναι λογικό να μην θέλει οι φωτιές να του χαλάσουν το σχεδιασμό...

Δεν πιστεύω ότι τα πράγματα το προηγούμενο καλοκαίρι θα ήταν πολύ καλύτερα αν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε, βεβαίως, πιστεύω ότι δεν θα είχαν πεθάνει 100 άνθρωποι στο Μάτι αν κυβερνούσε η ΝΔ... 

Η πρόληψη και η κατάσβεση των πυρκαγιών δεν είναι ζητήματα ιδεολογίας, γι' αυτό και οι σχετικές επιλογές προσώπων πρέπει να γίνονται με διακομματική συναίνεση και τα πρόσωπα αυτά να έχουν την ευθύνη από την αρχή έως το τέλος. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίζει η εκάστοτε αντιπολίτευση να παριστάνει την πιο αποτελεσματική από την εκάστοτε κυβέρνηση, λες και οι πολιτικοί μας γεννήθηκαν με μια μάνικα στο χέρι και ξέρουν... 

 

 
 

Δημοκρατία άσος στο ημίχρονο διπλό τελικό...

Για να κερδίσεις ένα ματς, πέρα από τύχη, πρέπει να έχεις καλύτερη ομάδα από τον αντίπαλο. Για να νικήσεις ένα στημένο αγώνα οφείλεις να έχεις πολύ καλύτερη ομάδα από τον απέναντι. Και σε ένα τέτοιο στημένο ματς πασχίζει να επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κόντρα σε έναν αντίπαλο που μετακινεί τα γκολπόστ όταν δεν τον βολεύει το μήκος, το πλάτος και το ύψος τους και που όταν χρειαστεί διαθέτει την εύνοια της διαιτησίας, ακόμα και του VAR, της τηλεόρασης δηλαδή...

Το να έχει κάποιος την πρωθυπουργία και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία προφανώς και του δίνει πλεονεκτήματα, τα οποία αναγνωρίζονται, και σωστά, από την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. Όταν, όμως, από την πρώτη ημέρα επιχειρεί την άλωση του βαθέος κράτους και των θεσμικών αντίβαρων που δεν είχε ήδη στο τσεπάκι του, τότε διαπράττει πολλά φάουλ, τα οποία μάλιστα δεν σφυρίζονται. Κι όταν ακόμα σφυρίζονται οι διαιτητές που έκαναν σωστά τη δουλειά τους διώκονται...

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να περιέγραφα την κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα ακόμα πιο ωμά και να μιλούσα για βιασμό τής δημοκρατίας από μία και μόνο οικογένεια που συμπεριφέρεται ωσάν η χώρα να είναι ιδιοκτησία της κι έχει μετατρέψει το κράτος σε παρακράτος της. Και με τόσα ακίνητα που διαθέτει με δανεικά κι αγύριστα δάνεια μπορεί και να είναι. Όπως κι αν έχει, δεν της έχω καμία εμπιστοσύνη ακόμα και για το ότι θα διεξάγει αδιάβλητες εκλογές. Κι αν μπορεί να γίνομαι υπερβολικός γίνομαι γιατί τέτοιο είναι και το έλλειμμα δημοκρατίας στον τόπο... 

 

Δύο πονηρούληδες συμφωνούν στο τέλος ο ένας να φάει τη χώρα του άλλου...

Αφού ο Κ. Μητσοτάκης είναι με τη "σωστή πλευρά τής Ιστορίας" γιατί ντρέπεται τόσο πολύ για την εξωτερική πολιτική που ασκεί και την κρατά κρυφή; Γιατί δεν διατυμπανίζει ότι στέλνουμε ακόμα και τεθωρακισμένα από το ανατολικό Αιγαίο στην Ουκρανία στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής "αρχών κι αξιών", τις οποίες όμως ξεχνάμε όταν είναι να δώσουμε Πάτριοτ στο "φιλειρηνικό" και "προοδευτικό" καθεστώς τής Σαουδικής Αραβίας; Κι από πότε έχουμε γίνει αμερικανικό έδαφος ώστε να εφαρμόζουμε κυρώσεις σε βάρος τού Ιράν που δεν εφαρμόζουν η ΕΕ παρά μόνο οι ΗΠΑ;...

Η πραγματικότητα είναι πως ο Κ. Μητσοτάκης αξιοποιεί την θέση που κατέχει προκειμένου να προωθήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και φιλοδοξίες. Παίζει το παιχνίδι των Αμερικανών και των Γερμανών σαν να μην υπάρχουν άλλες μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις στον πλανήτη. Η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν, για παράδειγμα, είναι τόσο αμελητέες ποσότητες ώστε να αδιαφορούμε για την εύνοιά τους ή, μήπως, έχουμε λυμένα όλα μας τα εθνικά θέματα ώστε να παριστάνουμε α λα καρτ τους "δικαιωματιστές" στην εξωτερική πολιτική;...

Δεν ξέρω αν έχει ανοίξει η όρεξη Ερντογάν βλέποντας τα καμώματα Πούτιν, αν είναι αντιπερισπασμός του γιατί η οικονομική κρίση τον πιέζει κι έχει εκλογές τού χρόνου ή αν στη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη με Μητσοτάκη συμφώνησαν να δώσει χείρα βοηθείας ο ένας στον άλλο για να διασωθούν πολιτικώς. Ό,τι κι αν ισχύει από τα τρία είναι πολύ επικίνδυνο και το πιο επικίνδυνο από όλα είναι ότι Ελλάδα και Τουρκία κυβερνώνται σήμερα από δύο αριβίστες των οποίων η ηθική είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μακιαβελική. Η Ιστορία έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι οι συμμαχίες πονηρούληδων είναι πρόσκαιρες γιατί πάντοτε ο ένας αποδεικνύεται πιο πονηρούλης από τον άλλο και φοβάμαι πως αυτός εν προκειμένω δεν μιλά ελληνικά...  

  

 
 

Κι αυτή η στάχτη είναι αρκετή...

Σουρουπώνει το ξημέρωμα, σκοτεινιάζει η αυγή, νυχτώνει στο καταμεσήμερο.

Στιλβώνει η θύμηση το σκοτάδι, γλυκαίνει η μορφή σου την αγωνία.

Ζωή γίνονται και τα κλειστά μάτια, πιο όμορφη από αυτή που βρίσκουν όταν ανοίγουν.

Ιστορίες ευτυχίας πλάθουν τα όνειρα δίνοντας όρκο για την αλήθεια τους.

Τα πιστεύεις και τα πιστεύω, δεν έχει νόημα αλλιώς.

Κι αν μας γελάνε με την πρώτη ηλιαχτίδα μάς αποζημιώνουν όταν βραδιάζει.

Και ξανά από την αρχή, Σίσυφοι από αμέλεια, νοσταλγοί από δόλο.

Κλειδαμπαρωμένες οι πόρτες της λησμονιάς, να μην εύρει διέξοδο η λήθη.

Κι αν έφυγε το σώμα μένει η ανάμνησή του κι αν απέδρασε η ύλη σκόνταψε στη μνήμη.

Όποιος έγραψε πως η αγάπη πεθαίνει, αγράμματος λογίζεται 

κι όποιος πιστός της μένει ζει πιο πολύ κι από την αιωνιότητα.

Εκεί που θα ξαναβρεθούμε στάχτη στον άνεμο θα είμαστε.

Κι αυτή η στάχτη είναι αρκετή...