Αν δεν σπας αβγά δεν είσαι ούτε μάγειρας ούτε ηγέτης...

Κάποτε καθηγητής μου μας προέτρεπε να φτύνουμε στο πάτωμα κάθε φορά που θα αναφερόμασταν στο όνομα της Μ. Θάτσερ και δεν είχε άδικο. Ο νεοφιλελευθερισμός- η ιδεοληψία που κυριαρχεί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες ανά τον κόσμο- οφείλει πολλά στη "Σιδηρά Κυρία" και στην επιμονή της να τον καταστήσει modus vivendi...

Σε αντίθεση, ωστόσο, με τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών ηγετών η "Μάγκι" διέθετε το πείσμα, την αποφασιστικότητα και την αντοχή να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις και το αποκαλούμενο πολιτικό κόστος προκειμένου να υλοποιήσει τις θεωρίες της. Μακάρι να διέθεταν τα ίδια χαρίσματα οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί ηγέτες. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα θύμιζε σήμερα η σοσιαλδημοκρατία νεκροταφείο πολιτικών φιλοδοξιών...

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο Εμανουέλ Μακρόν μοιάζει με εξαίρεση, έστω κι αν δεν είναι πάντοτε τόσο φωτεινή όσο θα έπρεπε. Ο ίδιος δεν έχει διστάσει να αποκαλέσει το πολιτικό του όραμα ένα συνδυασμό των καλύτερων στοιχείων τού σοσιαλισμού και του φιλελευθερισμού. Ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι, επομένως, το μέλλον το οποίο πρέπει να προσδοκούμε; Όχι, αλλά έχουμε ανάγκη, ιδίως στην Ευρώπη, από πολιτικούς και πολιτικές που σπάνε αβγά, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε "γευστικό". Έχουν τεθεί, πάντως, οι βάσεις- με δεδομένη τη διάθεση και της Ανγκ. Μέρκελ να συζητήσει τις προτάσεις τού προέδρου τής Γαλλίας για την ΕΕ των επόμενων χρόνων- ώστε από τον αυτόματο πιλότο ο οποίος αντιδρά μόνο όταν το αεροπλάνο χάνει ύψος να περάσουμε στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση πολιτικών οι οποίες θα διατηρήσουν ζωντανό το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης προς την κατεύθυνση ωστόσο της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας κι αλληλεγγύης...

Φυσικά και είναι πολύ κρίσιμο ποιος θα είναι ο επόμενος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κι αν η καγκελάριος θα εμμείνει στη μεταρρυθμιστική της διάθεση ή γι' άλλη μια φορά θα υποκύψει στην ευκολία τής επίκλησης όρων και προϋποθέσεων που εξυπηρετούν κατά προτεραιότητα τη χώρα της. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η ορμή τού Εμανουέλ Μακρόν την έχει ταρακουνήσει. Ακόμα, όμως, κι αν η ΕΕ αποκτήσει υπουργό Οικονομικών, κοινό προϋπολογισμό και στρατό το ερώτημα είναι με ποιο σκοπό. Γιατί αν αυτός είναι απλώς να θεσμοποιηθεί η λιτότητα, η αντιαναπτυξιακή προσήλωση στη στείρα δημοσιονομική πειθαρχία και το κλείσιμο των συνόρων με δημοκρατικό αμπαλάρισμα τότε καλύτερα να το διαλύσουμε από τώρα το μαγαζί...

Είναι θετικό πως βρισκόμαστε στην εποχή κατά την οποία έχουμε αποδεχθεί το τέλμα κι αναζητάμε πώς θα ξεκολλήσουμε από αυτό. Θα γίνω πιο αισιόδοξος μόνο αν το κάρο βγει από το βούρκο για να ακολουθήσει άλλη πορεία από αυτή που το έφερε στο να βουλιάξει...

Οι τραβεστί που σιχαίνομαι: Ρατσιστές που ντύνονται σοφιστές...

Ο ρατσισμός, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ρατσισμό, αναζητά καλές δικαιολογίες για να στέκεται στα πόδια του. Γι' αυτό και προτιμώ εκείνον που θα πει ξεκάθαρα ότι απεχθάνεται τους τραβεστί από αυτόν που ενώ αισθάνεται ακριβώς το ίδιο θα ντύσει τη μισαλλοδοξία του με λογικοφανή στολίδια. Θα σου πει, για παράδειγμα, πως αν δοθεί η δυνατότητα επιλογής φύλου, σύμφωνα με το νομοσχέδιο που βρίσκεται στη Βουλή, τότε μπορεί κάποιοι να το χρησιμοποιήσουν για να γλιτώσουν από φορολογικές ή ποινικές τους υποθέσεις...

Με το δικό τους σκεπτικό θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και το γάμο, αφού κάποιοι κάνουν εικονικό για να αποκτούν άδεια παραμονής. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι τέλος πάντων κάνετε προσπάθεια να καταλαβαίνετε ακόμα κι αυτό με το οποίο διαφωνείτε, τέτοιου είδους επιχειρήματα θα θεωρούνταν παιδικά ακόμα κι από τους σοφιστές...

Άκουσα, μάλιστα, το επιχείρημα από βουλευτές τής ΝΔ πως ορισμένοι θα κάνουν απανωτές αλλαγές φύλου, εξυπηρετώντας παράνομα συμφέροντά τους! Λες κι έχει γίνει αυτό πολλές φορές στις χώρες όπου εφαρμόζεται η επιλογή φύλου ή λες και δεν θα επιλαμβάνεται δικαστήριο, αλλά θα πηγαίνει καθένας στο αστυνομικό τμήμα και με μια υπεύθυνη δήλωση τις καθημερινές θα είναι άνδρας και τα σαββατοκύριακα γυναίκα. Καιρός, επομένως, να σοβαρευτούμε, να αντιληφθούμε ότι ζούμε στο 2017, ότι ανήκουμε στις αναπτυγμένες χώρες κι ότι η απαγόρευση του στοιχειώδους αυτοπροσδιορισμού δεν προσβάλλει κατά βάση το νομικό μας πολιτισμό, αλλά την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή μας..

Οι επιτήδειοι θα βρίσκουν παραθυράκια σε κάθε νόμο και χρήσιμο είναι να "κλειστούν" όσο το δυνατό περισσότερα μέχρι να ψηφιστεί ο συγκεκριμένος νόμος. Αλίμονο, όμως, αν κλείνουμε και τα μάτια σε μια κοινωνική πραγματικότητα άμεσα συνδεόμενη με βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, προτάσσοντας τις εξαιρέσεις και λησμονώντας πόσο έχουν υποφέρει οι διεμφυλικοί συμπολίτες μας...

Φυσικά με τη δυνατότητα επιλογής φύλου δεν διπλοκλειδώνουμε πίσω μας την πόρτα των διακρίσεων, απλώς δεν την αφήνουμε κι ορθάνοιχτη σε όσους δεν ανέχονται τίποτα άλλο πέρα από τον κομπλεξισμό τους. Πολλώ δε μάλλον όταν κατ' εξοχήν συντηρητικοί θεσμοί όπως η εκκλησία επιμένουν να βλέπουν τον κόσμο όπως τον έβλεπαν το μεσαίωνα. Το παιχνίδι, ωστόσο, της πραγματικής ισότητας θα κριθεί από τις νεώτερες γενιές, οι οποίες από καθήκον απέναντι στη νιότη τους οφείλουν να είναι και πιο ανοιχτόμυαλες. Από αυτές ευελπιστώ περισσότερο να δώσουν τέλος στον κακοποιητικό λόγο, που συνήθως υποκρύπτει πολλά απωθημένα από εκείνους που τον χρησιμοποιούν συχνά...

Το νομοσχέδιο για τη δυνατότητα επιλογής φύλου συνιστά, συνεπώς, ένα πρώτο πολύ καλό βήμα, έστω κι αν για να ψηφιστεί υποχρεώθηκε ο Αλέξης Τσίπρας να υπερασπιστεί τον πολυτελή βίο τού κυβερνητικού του εταίρου. Μερικές φορές τέτοιου είδους συμβιβασμούς μπορείς να τους χαρακτηρίσεις κι έντιμους κι όχι μακιαβελικούς...

Καλύτερα ανώνυμοι κι ανεύθυνοι παρά Anonymous και μπλεγμένοι...

Πόσο μεγάλη κοινωνική ανάγκη είναι αλήθεια η... αλήθεια; Πόσο την θέλουμε ή πόσο προσπαθούμε να την αποφεύγουμε ακόμα κι όταν στέκεται μπροστά μας γυμνή κι άσχημη; Στην θεωρία όλοι την αναζητάμε και κατηγορούμε όσους μας την αποκρύβουν. Μα όταν έρχεται η ώρα να την κοιτάξουμε κατάματα στρέφουμε αλλού το βλέμμα φοβούμενοι πως δεν θα είναι τόσο βολική όσο θα την θέλαμε. Αφήστε που η αλήθεια τού καθενός μας είναι διαφορετική από του άλλου οπότε ποιος ο λόγος να κακοκαρδιζόμαστε;...

Πόσο σίγουροι είμαστε, για παράδειγμα, ότι επιθυμούμε οι Anonymous Greece να ξεσκεπάσουν όλα τα κακώς κείμενα της κυβέρνησης ή της Τραπέζης της Ελλάδος; Μήπως είναι προτιμότερο να αποκοιμιόμαστε με συλλογικούς μύθους, έστω κι αν δεν στάθηκαν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, από το να τους δούμε να αποκαθηλώνονται και μαζί με αυτούς τις ψευδαισθήσεις μας;...

Αν ήμασταν, άλλωστε, τόσο διαπρύσιοι θιασώτες τής αλήθειας δεν θα θέταμε τόσο υψηλά νομικά εμπόδια στην αποκάλυψή της ούτε θα περιμέναμε από ακτιβιστές να την φέρνουν στο φως. Θα την είχαμε κατά κάποιο τρόπο θεσμοποιήσει και νομιμοποιήσει. Μόνο που ποιος είναι διατεθειμένος να ριψοκινδυνεύσει την κατάρριψη εθνικών ή κοινωνικών μύθων που μας έφεραν μέχρι εδώ και η αποκαθήλωσή τους μπορεί να συνδεθεί εκβιαστικώς με το μέλλον τού έθνους;...

Η άγνοια είναι σωτήρια για την εύθραυστη ψυχοσύνθεσή μας, μας γλιτώνει από ένα σωρό μπελάδες να επαφιέμαστε στην καλή προαίρεση θεών κι ανθρώπων για να πορευόμαστε εν γαλήνη, τρέμοντας στην ιδέα ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης. Γι' αυτό κι αρκούμαστε στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία αντί να απαιτούμε όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων τώρα που οι νέες τεχνολογίες το καθιστούν εύκολο...

Κρατάμε για τον εαυτό μας το δικαίωμα να πετάμε ντομάτες κι αβγά στους πολιτικούς και τους παραχωρούμε σε αντάλλαγμα το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις ζωές μας με ερημοδικία μας. Το θεωρούμε, μάλιστα, κι επωφελή ανταλλαγή, μια "win win" συμφωνία από την οποία όμως βγαίνει χαμένη η δημοκρατία στην πιο γνήσια μορφή της, την άμεση. Και κάπως έτσι προτιμούμε την ανωνυμία τού όχλου από το να γίνουμε Anonymous που δεν θα δέχονται καμιά απόφαση που μας αφορά να λαμβάνεται πίσω από κλειστές πόρτες...

Πιάστε στα κρυφά BBC και Deutsche Welle μήπως και μαθαίνετε τι συμβαίνει στην Ελλάδα...

Αν κάποιος έψαχνε απλώς μια αφορμή για να αποφασίσει να μεταναστεύσει από την Ελλάδα ή ακόμα και να αιτηθεί πολιτικό άσυλο κάπου αλλού, του την έδωσε η συνεδρίαση της Βουλής για την εξεταστική Καμμένου. Κι ελάχιστα να άκουσε από όσα ειπώθηκαν θα ετοίμαζε τη βαλίτσα του πάραυτα για να γλιτώσει από μια χώρα στην οποία οι τέσσερις εξουσίες- νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική και των ΜΜΕ- περιστρέφονται γύρω από την εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων...

Θα μου πείτε πως αυτό πάντοτε συνέβαινε και δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Μόνο που ποτέ άλλοτε πολιτικοί και κόμματα δεν είχαν καταντήσει τόσο ξεδιάντροπα γραφεία Τύπου επιχειρηματιών οι οποίοι (υποτίθεται πως) ελέγχονται από τη δικαιοσύνη για τα έργα και τις ημέρες τους...

Τον καιρό τής δικτατορίας οι Έλληνες κατέφευγαν στις διεθνείς υπηρεσίες τού BBC και της Deutsche Welle για να πληροφορούνται το τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα μας. Πολύ φοβάμαι πως ο βρετανικός κι ο γερμανικός μιντιακός κολοσσός θα πρέπει να επαναδραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα μήπως και οι πολίτες της αποκτήσουν μέσα ενημέρωσης τα οποία να τιμούν το ρόλο τους και να μην λειτουργούν απλώς ως 45άρια της όποιας εξουσίας. Πάλι καλά που υπάρχουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- με τα αρνητικά τους βεβαίως- για να ξεφεύγουμε από τη μιντιακή χούντα...

Είναι θεμιτό τα μίντια να έχουν πολιτική, ακόμα και κομματική γραμμή προκειμένου να προσελκύουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι τού πληθυσμού το καθένα τους. Από αυτό, ωστόσο, έως το να διαβάζεις ως επί το πλείστον "ρεπορτάζ" ξεπλύματος του επιχειρηματία- ιδιοκτήτη και του κόμματος- βιτρίνας του ή λασπολόγησης του επιχειρηματία- αντιπάλου και του δικού του κόμματος- βιτρίνας υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που δεν γεφυρώνεται ούτε από την υποκριτική επίκληση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Συμβόλαια εκτελούνται ένθεν κακείθεν, με εκδότες- αχυράνθρωπους και δημοσιογράφους- γιουσουφάκια...

Κι επειδή αυτή η χώρα πορεύεται σαν οργουελική δυστοπία κανένας από αυτούς που κινούν τις μαριονέτες στο κουκλοθέατρο δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει την κατάσταση στα άκρα προκειμένου να αποδοθεί έστω κι από σπόντα δικαιοσύνη. Ναι μεν επιθυμούν την ήττα και τον εξευτελισμό τού αντιπάλου τους, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι και οι ίδιοι έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους αυτοσυγκρατούνται σε έναν πόλεμο που θυμίζει πολύ τον Ψυχρό...

Μέσα σε όλα αυτά κάποιοι έχουν ακόμα το θράσος ή την αφέλεια να αναρωτιούνται γιατί ο δύσμοιρος ελληνικός λαός έχει πάψει να δίνει μέρος τού πενιχρού του βαλάντιου για να στηρίζει με αυτό σάπια ΜΜΕ, τα οποία εμπιστεύεται όσο το πρόβατο το λύκο. Γι' αυτό κι όσες καινούριες ή "ανακαινισμένες" εφημερίδες κι αν κυκλοφορήσουν θα συναντήσουν την παγερή αδιαφορία μιας κοινής γνώμης που έχει σιχαθεί τους πάντες και τα πάντα και το δείχνει σε όποιους θέλουν να το δουν αντί να παριστάνουν τη στρουθοκάμηλο...



 

Σαν να διαβάζω εφημερίδα τού μεσοπολέμου: "Ενισχύθηκε η ακροδεξιά στη Γερμανία"...

Η Ευρώπη μία ημέρα μετά από την τρίτη θέση που κατέλαβαν οι ακροδεξιοί στη γερμανική Βουλή θυμίζει επιβάτη αυτοκινήτου δίχως φρένα που οδηγείται στον τοίχο, αλλά εκπλήσσεται όταν συμβαίνει η πρόσκρουση. Φαίνεται πως πολλοί είχαν καθησυχαστεί με την ήττα των ακροδεξιών στην Ολλανδία και της Μ. Λε Πεν στη Γαλλία και πίστεψαν ότι αυτό ήταν, μια μπόρα ήταν και πέρασε και μπορούμε να συνεχίσουμε την αυτοϋπονόμευση της Ευρώπης σαν να μην έχει συμβεί τίποτα...

Και το ακόμα πιο τραγικό; Ο γερμανικός λαός με την ψήφο του στο AfD δεν αποδοκίμασε το κοντόθωρο όραμα Μέρκελ για τη γερμανική Ευρώπη, αλλά τη μοναδική ίσως πολιτική της όσα χρόνια είναι καγκελάριος η "Μητερούλα" η οποία ήταν μακρόπνοη, ανθρωπιστική και προς τη σωστή κατεύθυνση, το άνοιγμα δηλαδή των συνόρων στους πρόσφυγες...

Το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε δεν έχει, πάντως, παρά μόνο τους εαυτούς του να κατηγορεί για την εθνικιστική στροφή που πήρε η χώρα του. Οι δυο τους στήριξαν την ηγεμονία τους στην απαξίωση κάθε άλλου Ευρωπαίου εταίρου τους- συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία ως αντίδραση μάλιστα αποχωρεί από την ΕΕ- και στην υπερπροβολή ενός πολιτικού- οικονομικού μοντέλου το οποίο θέτει στην θέση τού οδηγού την υποκριτική δημοσιονομική πειθαρχία η οποία όταν είναι να συζητηθούν τα υπερβολικά γερμανικά εμπορικά πλεονάσματα μετατρέπεται σε άκρα του τάφου σιωπή...

Δεν αμφισβητώ τις πολιτικάντικες ικανότητες της- για πόσο, άραγε, ακόμα;- καγκελαρίου: κανείς δεν κερδίζει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις αν δεν ξέρει πώς να μανιπουλάρει το πόπολο- αμφιβάλλω ωστόσο για το πόσο επιεικείς θα είναι οι ιστορικοί τού μέλλοντος για τα πεπραγμένα μιας πολιτικού που κυβερνά προτάσσοντας το εδώ και τώρα κι αδιαφορώντας για τις αυριανές συνέπειες...

Η γερμανική ιστορία έχει αποδείξει ότι η ακροδεξιά κάθε άλλο παρά πρέπει να υποτιμάται και να θεωρείται φούσκα που θα σκάσει. Με γαργαλά, εξάλλου, το χέρι μου και δεν μπορώ να μην γράψω ότι εκείνοι που μας κουνούσαν το δάχτυλο και στη Γερμανία για την άνοδο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα καλό θα είναι να ξεκινήσουν μια βαθιά ενδοσκόπηση και να κοιταχτούν καλύτερα στον καθρέφτη τους...

Φυσικά και δεν είμαι υπερήφανος για το ότι η Χρυσή Αυγή είναι τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα μου ούτε θα ξεπλύνω το λούμπεν προλεταριάτο που την ψηφίζει. Η Ελλάδα, όμως, είναι η χώρα τής ΕΕ η οποία έχει υποστεί τη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ της από κάθε άλλη μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα μπορούσε, δηλαδή, να το επικαλεστεί ως ελαφρυντικό σε ένα άτυπο δικαστήριο, όπως άλλωστε και η ηττημένη Γερμανία τής Συνθήκης των Βερσαλιών. Αλήθεια, η σημερινή Γερμανία, η κατά πολύ πλουσιότερη της δεύτερης ευρωπαϊκή χώρα, τι δικαιολογία έχει για την αφύπνιση του χιτλερικού φαντάσματος στην επικράτειά της;...

Κι εγώ που νόμιζα πως το "όχι σε όλα" ήταν πατέντα των λαϊκιστών...

Η ισοπέδωση ισούται με φασισμό, γι' αυτό και είμαι πρόθυμος να αναγνωρίσω στη ΔΗΣΥ ότι δίχως τις ψήφους της δεν θα ήταν σήμερα νόμοι τού κράτους το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, για παράδειγμα, ή το τζαμί στην Αθήνα, τους οποίους δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν οι υπερσυντηρητικοί ΑΝΕΛ οι οποίοι φλερτάρουν διαρκώς με την ακροδεξιά. Αν το έχουν ανάγκη, μπορώ να τους πω και μπράβο, για κάτι, όμως, που σε οποιαδήποτε άλλη προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν αυτονόητο, να ψηφίζει δηλαδή κάθε βουλευτής κατά συνείδηση σε θέματα που σχετίζονται με ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα...

Εκείνοι, ωστόσο, οι οποίοι υποτίθεται πως πολεμούν το λαϊκισμό τού ΣΥΡΙΖΑ υποπίπτουν στο αμάρτημα του μικροκομματισμού όταν αποφασίζουν να μην ξαναψηφίσουν, γενικώς κι αδιακρίτως, οποιοδήποτε νομοθέτημα με προοδευτικό πρόσημο φέρει η κυβέρνηση δίχως τη σύμφωνη γνώμη των ΑΝΕΛ. Θα μπορούσα να δεχθώ το επιχείρημα πως θέλουν να τη ρίξουν και μπροστά σε αυτό όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, τακτική την οποία θα έβρισκα θεμιτή στο πολιτικό παιχνίδι. Μόνο που ο Αλέξης Σαμαράς δεν θα διακινδυνεύσει ποτέ να φέρει νομοσχέδιο στη Βουλή στο οποίο δεν θα συμφωνεί ο Π. Καμμένος μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της δεδηλωμένης. Και με αυτόν τον τρόπο η σεμνή τελετή κάπου εδώ τελειώνει με μόνους χαμένους αυτούς για τους οποίους στη ρητορική της ισχυρίζεται πως κόπτεται η κεντροαριστερά, τους κάθε λογής κοινωνικώς αποκλεισμένους δηλαδή...

Και το νέο εγχείρημα της κεντροαριστεράς είναι θνησιγενές γιατί δεν στηρίζεται σε μια κοινή ιδεολογική- πολιτική πορεία, αλλά σε διαγκωνισμό φιλοδοξιών μετριοτήτων. Όσο θα κρατήσει η κούρσα για την αρχηγία όλοι θα μιλάνε για ωραίες ιδέες. Την επομένη, ωστόσο, της εκλογής νέου αρχηγού μόνο ο ένας στους δέκα υποψήφιους θα είναι χαρούμενος κι όλοι οι υπόλοιποι θα προσπαθήσουν να συντηρήσουν το μικρομεγαλισμό τους με κάποιον άλλον τρόπο...

Είναι πολύ εύκολο να το κάνουν αφού δεν υπάρχει ούτε καν κόμμα από το οποίο να οφείλουν να δικαιολογήσουν την αποχώρησή τους. Με λίγα λόγια, οι μισοί κεντροαριστεροί θα εξακολουθήσουν να τρέχουν πίσω από την ουρά τού Αντώνη Τσίπρα και οι άλλοι μισοί του άθλιου Κούλη, από τη στιγμή που στο σημερινό πολιτικό σκηνικό ο μόνος ρόλος που έχει απομείνει στην κεντροαριστερά να παίζει δεν είναι άλλος από αυτόν της "τσόντας" για να σχηματίζονται κυβερνητικές πλειοψηφίες...

Δημοκράτες μέχρι να τους ζητήσεις δημοκρατία...

Τα κράτη είναι όπως τα ζευγάρια: χωρίζεις μόνο όταν ο άλλος σου προσφέρει λιγότερα από όσα σου παίρνει. Στην περίπτωση της Καταλονίας δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η Μαδρίτη την εκμεταλλεύεται περισσότερο από όσο κερδίζει η ίδια ως περιφέρεια της Ισπανίας η οποία χρηματοδοτείται από την κεντρική διοίκηση...

Η περίπτωση, εξάλλου, του δημοψηφίσματος στη Σκοτία, το οποίο αποδείχθηκε πολύ κακό για το τίποτα, ή η περιθωριοποίηση κρατών που ενωμένες ήταν ισχυρές κι ανεξάρτητες αδύναμες θα έπρεπε να προβληματίζει τους Καταλανούς, οι οποίοι στα λόγια καίγονται για ανεξαρτησία, αλλά στην πράξη μπορεί να αποδειχθούν πιο δειλοί από όσο θα ήθελαν να παραδεχθούν και στον καθρέφτη τους. Όπως, άλλωστε, μπορούν να εξομολογηθούν και ζευγάρια που μένουν χρόνια μαζί έστω από συνήθεια, ο διάβολος που ξέρεις είναι πιο υποφερτός από τον άγνωστο διάβολο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να δικαιολογήσω το κύμα διώξεων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Ραχόι εναντίον των αυτονομιστών. Η διάθεση αποσκίρτησης δεν θα περιοριστεί φυλακίζοντας αυτονομιστές ή κατάσχοντας ψηφοδέλτια, μάλλον το αντίθετο θα συμβεί. Κι αυτό γιατί, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας με την άνοδο της τότε ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία και το δημοψήφισμα του 2015, όταν παίζεις με την αξιοπρέπεια ενός λαού ο τελευταίος μπορεί να απαντήσει ακόμα και με λύσεις που εσύ θεωρείς αυτοκτονικές. Στην θέση τού πρωθυπουργού τής Ισπανίας όχι μόνο δεν θα απαγόρευα το δημοψήφισμα, αλλά θα περιόδευα ο ίδιος χωριό χωριό και πόλη πόλη της Καταλονίας για να καταδείξω ότι "united we stand, divided we fall"...

Οι πρόσφατες ταξικά ρατσιστικές δηλώσεις Μητσοτάκη και οι κινήσεις Ραχόι συνιστούν σοβαρές ενδείξεις τού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία στην ουσία τρέμει τη λαϊκή πλειοψηφία. Την ίδια ώρα ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ μολονότι συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους από την συνυποψήφιά του χάρη στο ανορθολογικό εκλογικό σύστημα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, επιχείρησε κι από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ να μας πείσει ότι η χώρα του αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο δημοκρατίας. Στο μεταξύ, στην Ελλάδα και στην κεντροαριστερά ακόμα συζητάνε για το αν θα επιτρέψουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία...

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι πολίτες απαιτούν περισσότερη συμμετοχή στα κοινά και λογοδοσία από όσους ασκούν εξουσία- εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική- κι αυτό είναι λογικό να μην αρέσει στους τελευταίους. Μόνο που αν θέλουν ακόμα να παίζουν ουσιαστικό ρόλο οφείλουν να παραχωρήσουν στους λαούς περισσότερες εξουσίες. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουν την τύχη τού τελευταίου τσάρου, που αρνιόταν ακόμα και τη συνταγματική μοναρχία με αποτέλεσμα στο τέλος να χάσει και το κεφάλι του...