Τα όμορφα δάση συστημικά καίγονται...

Η Ελλάδα καιγόταν και πριν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα καίγεται κι όταν την τελειώσουμε. Ακόμα κι αν η ΔΕΗ περιέλθει ξανά σε δημόσιο έλεγχο, ακόμα κι αν η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ πάψει να είναι ο εθνικός μας εργολάβος, ακόμα κι αν κατευθυνθούν περισσότεροι δημόσιοι και κοινοτικοί πόροι στην πολιτική προστασία και λιγότεροι στην ολιγαρχία. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει ανάγκη από αλλαγή διαχειριστή αλλά από ολική ανατροπή τού πολιτικού- οικονομικού- κοινωνικού της μοντέλου. Κι αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα κι από αυτά με μεγάλη πιθανότητα να βρίσκονται στην επόμενη, ιδίως η ΝΔ, η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Σαμαρά...

Στην ουσία το παραδέχονται και τα τέσσερα αυτά κόμματα ότι δεν επιδιώκουν κάποια αλλαγή μοντέλου, απλώς υπόσχονται καλύτερη διαχείριση του σημερινού συστήματος. Η αμφιλεγόμενη στάση τής ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την πανεπιστημιακή αστυνομία είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα... 

Ούτε η κατάρρευση κομμάτων όπως της Μ. Καρυστιανού και του Στ. Κασσελάκη μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για το There Is No Alternative που μας πουλάνε τα συστημικά. Το ότι οι ηγεσίες τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς δεν αποδυναμώνει το δίκαιο του αιτήματος για ανατροπή και χτίσιμο από την αρχή...

Η αποχή και η αντισυστημική ψήφος θα καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσο μικρότερη η πρώτη κι όσο μεγαλύτερη η δεύτερη τόσο περισσότερο πιθανό είναι να διαψευστούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις. Κι αν ακόμα τα αντισυστημικά κόμματα έχουν απογοητεύσει αυτό δεν σημαίνει πως η λύση είναι η σιωπή και η υποταγή. Η κάθαρση θα έρθει μόνο από το λαό κι όχι από τους δημαγωγούς του. Κι αν δεν έρθει αύριο αυτό δεν είναι δικαιολογία για να συμβιβαστούμε με λιγότερα σήμερα... 

 

 

Μην μιλάς ΕΛΑΣ αν κι εσύ δεν μας γελάς...

Μια εντύπωση, όσο να 'ναι, μου κάνει που η ΕΛΑΣ επιχειρεί να αντιπαρατεθεί (και) με το ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα των κομματικών χρεών. Κι όχι γιατί έχει άδικο για τα εκατομμύρια ευρώ που χρωστά η Χαριλάου Τρικούπη, τα οποία υποτίθεται πως είναι ρυθμισμένα αλλά παραμένουν εκατομμύρια ευρώ. 

Τουλάχιστον, όμως, για το ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε ότι εισπράττει μια γενναία κρατική χρηματοδότηση χάρη στην παρουσία του και στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Η ΕΛΑΣ το μόνο που μας έχει πει είναι για συνδρομές μελών. Ποιοι είναι, όμως, ένας ένας και πόσα έχουν συνδράμει;...

Έχει τόση σημασία να το ξέρουμε; Μήπως το κόμμα Τσίπρα είναι το πρώτο ή το τελευταίο η χρηματοδότηση του οποίου είναι λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινή; Δεν είναι, όταν ωστόσο ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει χτίσει το rebranding του πάνω στο θεώρημα της εντιμότητας θα όφειλε ο ίδιος να μας αναλύσει από πού ακριβώς πληρώνει τα έξοδα. "Ο Γιάννης από το Πέραμα έδωσε 300 ευρώ, η Μαρία από την Καρδίτσα 500" κ.λπ.. Αυτό σημαίνει διαφάνεια, για να κάνουμε μετά την πρόσθεση και να δούμε αν αυτές οι συνδρομές καλύπτουν τη λειτουργία ενός κόμματος που δεν θα λέγαμε και φτωχική...

Το ότι, πάντως, έχει κάνει ο Τσίπρας σημαία του την εντιμότητα δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση λογοδοσίας εκείνους που χρησιμοποιούν άλλες σημαίες. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η ΝΔ- κυρίως- όσο και το ΠΑΣΟΚ κι άλλα κόμματα- ιδίως αυτά που δεν εισπράττουν κρατική χρηματοδότηση- έχουν υποχρέωση να μας παρουσιάσουν λογαριασμούς, ισολογισμούς κι απολογισμούς. Όσο δεν το πράττουν ό,τι κι αν μας λένε για το κράτος δικαίου, το άρθρο 86 του Συντάγματος, την ισονομία και την ισοπολιτεία είναι γράμματα κενά... 

Με μια πατριαρχία ξεχνιέσαι...

Αν η κυβέρνηση δεν ήθελε να είμαστε καχύποπτοι για τα νομοσχέδια για τις αρχαιότητες και την ύδρευση δεν θα τα είχε φέρει στη Βουλή λίγες ημέρες πριν αυτή κλείσει για το καλοκαίρι. Ούτε θα ακολουθούσε το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε για τη ΔΕΗ. Ούτε θα έβαζε τον Δ. Κυριαζίδη να επαναλάβει τα σεξιστικά του σχόλια αποπροσανατολίζοντας γι' άλλη μια φορά τη δημόσια συζήτηση και με την ευγενική χορηγία τής αντιπολίτευσης...

Η πατριαρχία είναι τόσο κυρίαρχη στην κοινωνία μας όσο και η μητριαρχία. Γυναίκες μεγαλώνουν και τους βίαιους άνδρες, έτσι δεν είναι; Φυσικά και πρέπει να ασχολούμαστε με ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία ή με την καταπολέμηση των στερεοτύπων αλλά κι ο φεμινισμός σε στερεότυπα βασίζεται, με κυρίαρχο το ότι κουμάντο σε μια οικογένεια κάνει ο άνδρας. 

Αυτές τις ημέρες, ωστόσο, η κυβέρνηση, ανάμεσα σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, συνταγματοποιεί το νεοφιλελευθερισμό κι ανοίγει το δρόμο ώστε ιδιώτες να βάλουν χέρι ακόμα και στον Παρθενώνα και στο νερό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσότερο με αυτά παρά με τα όσα λέει, καθ' υπόδειξη του Μαξίμου, ένας φαλλοκράτης από τη Δράμα...

Το νερό, η ενέργεια, οι αρχαιότητες ή οι παραλίες δεν θα έπρεπε να είναι κρατικά μονοπώλια γιατί το κράτος είναι καλύτερος διαχειριστής από τους ιδιώτες. Δεν είναι. Είναι, όμως, δημόσια αγαθά που θα οφείλαμε και να συνταγματοποιήσουμε ως τέτοια. Ας το κάναμε μαζί με τη σημαία και τη γλώσσα, όπως θέλει η ΝΔ. Αρκεί να το κάνουμε ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση... 

 

Πονηροί βουλευτές, κατεργάρες ηγεσίες...

Όταν είχαν ρωτήσει κάποτε τον Στάθη Παναγούλη γιατί είχε αλλάξει αρκετά κόμματα η απάντησή του ήταν "δεν είχα αλλάξει εγώ, τα κόμματα στα οποία βρισκόμουν είχαν αλλάξει". Μακάρι αυτός ο τρόπος σκέψης να ίσχυε και για τους περισσότερους βουλευτές και πολιτευτές που μετακινούνται σήμερα από κόμμα σε κόμμα, να το επέβαλλε δηλαδή η συνείδησή τους κι όχι το ατομικό συμφέρον. Είτε οι λόγοι μετακίνησης που επικαλούνται είναι βάσιμοι είτε όχι...

Οι βουλευτές και πολιτευτές, πάντως, έχουν μια πολύ καλή δικαιολογία: τα κόμματα στα οποία βρίσκονταν ήταν λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα. Η ίδια δικαιολογία, ωστόσο, γίνεται πολύ κακή όταν την επικαλούνται στην τελική στροφή για τις εκλογές, ιδίως όταν εκείνοι διατηρούσαν πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτά τα κόμματα. 

Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, απλά μέλη να έχουν αντιληφθεί εδώ και πολύ καιρό οφθαλμοφανείς ανεπάρκειες και να μην τις είχαν δει άνθρωποι που είτε συναναστρέφονταν καθημερινώς πολιτικές ηγεσίες είτε θα όφειλαν να τις συναναστρέφονται. Το τελευταίο από μόνο του- το ότι οι ηγεσίες αδιαφορούσαν εντελώς- θα έπρεπε να τους είχε χτυπήσει πολλά καμπανάκια...

Φυσικά οι περισσότεροι βουλευτές και πολιτευτές δεν είναι ανόητοι. Τα έβλεπαν και τα καταλάβαιναν όλα αυτά πολύ νωρίτερα από όσους βρισκόμαστε εγγύτερα ή μακρύτερα από τον περίγυρο. Στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτούς και γι' αυτές κρατούσαν αιδήμονα σιωπή. Στη χειρότερη, μάλιστα, επιτίθεντο σε όσους μιλούσαν για γυμνούς βασιλιάδες... 

Τώρα εντάσσονται σε άλλα κόμματα, δέχονται τις ύβρεις τού όχλου που θώπευαν όταν τους σήκωνε ψηλά, χειροκροτούν νέους αρχηγούς. Λίγη ρητορική δεινότητα να έχεις, άλλωστε, κι ανακαλύπτεις τα σωστά επιχειρήματα για να δικαιολογείς τον τυχοδιωκτισμό σου... 

Έτσι κι αλλιώς η κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε τέτοιους πολιτικούς χρειάζεται και βρίσκει αν αφθονία από μία μάζα που άγεται και φέρεται ευκολότερα κι από πρόβατα στην αγέλη. Μόνο η άμεση δημοκρατία μπορεί να φέρει το σοσιαλισμό, μόνο η άμεση δημοκρατία όταν εφαρμοστεί θα μας απαλλάξει από τους απατεώνες...     

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Οι ασπόνδυλοι βλέπουν παντού αριστερόμετρα...

Η απρόσμενη επικράτηση του Ζόραν Μαμντάνι έχει γεμίσει πολλούς και στην ημεδαπή με την πίστη ότι μπορούν να αντιγράψουν το επίτευγμά του. Το ότι η παγκόσμια μητρόπολη της Νέας Υόρκης, με την πολυπολιτισμικότητά της ανάμεσα σε άλλα, δύσκολα είναι ρεαλιστικό να μπει στο ίδιο ζύγι με την επαρχιώτικη Ψωροκώσταινα τόσο σε μέγεθος όσο, κυρίως, σε νοοτροπία δεν φαίνεται να τους απασχολεί και πολύ. Ούτε το ότι ο Μαμντάνι δεν κατέβηκε με ένα πρόγραμμα το οποίο δεν άλλαζε κάθε τρεις και λίγο προσαρμόζοντάς το, στην καλύτερη περίπτωση, στις απαιτήσεις των focus groups και στη χειρότερη στην ακλόνητη πίστη στο προσωπικό του αλάθητο...

Το μεγαλύτερο μυστικό τής επιτυχίας τού Μαμντάνι ήταν ότι πίστευε σε όσα υποσχόταν. Οι πρώτοι μήνες τής θητείας του, άλλωστε, το επιβεβαιώνουν. Γι' αυτό και κατάφερε να είναι πειστικός, γιατί πέρα από το προσωπικό του επικοινωνιακό χάρισμα είχε τις ίδιες ιδέες κι όταν βρισκόταν στο δημοσκοπικό 1% κι όταν στη συνέχεια αυτό το ποσοστό αυξήθηκε. Το ότι έκανε ταληράκια κάποιες προτάσεις του και τις συμπύκνωσε σε ένα ευσύνοπτο μήνυμα που αφορούσε τις ζωές πολλών δεν θα έφτανε από μόνο του αν ήταν ιδεολογικά ασπόνδυλος. Κι αυτό αδυνατούν να το συλλάβουν οι εγχώριοι αντιγραφείς του...

Το αριστερόμετρο δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι ζητούμενο, για παράδειγμα, να βάλεις τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο ζύγι και να μετρήσεις πόσο αριστερό ή δεξιό είναι το βάρος τους. Ούτε η ιδεολογική συνέπεια εξαρτάται αποκλειστικώς από το τι έλεγες πριν και τι λες τώρα ή ποιοι απάρτιζαν τότε το κόμμα σου και ποιοι τώρα. 

Οι αλλαγές βρίσκονται στη φύση ενός προοδευτικού ανθρώπου. Όπως και το όπου φυσάει ο άνεμος στη φύση ενός καιροσκόπου. Κι αν βάλουμε τους ιδεολόγους και τους καιροσκόπους στο ζύγι νομίζω πως όλοι ξέρετε προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά...

Μένουμε ρουσφέτι...

Όποιος απαιτεί το σεβασμό των άλλων χωρίς να τον έχει κερδίσει με το σπαθί του μάλλον έχει λίγο τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική δικαιοσύνη. Ζούμε στη χώρα όπου δικαστές θεώρησαν φυσιολογικό υπουργοί να έχουν 400.000 ευρώ αδιευκρίνιστων καταθέσεων, να τους έχουν δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ η πεθερά τους ή κάποια θεία από τη Νιγηρία. Αν οποιοσδήποτε "κοινός θνητός" είχε επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα σε δικαστική αίθουσα οι ίδιοι δικαστές θα είχαν κάνει νέο συκώτι από τα γέλια...

Με αφορμή τις ποινικές διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ παρακολουθούμε ένα νέο επεισόδιο αυτοθυματοποίησης υπουργών και βουλευτών τής ΝΔ για τα ρουσφέτια. "Μα, τι κακό κάναμε; Τους συμπολίτες μας θέλαμε να βοηθήσουμε και ούτε που τους ζητήσαμε λεφτά", είναι η μόνιμη δικαιολογία τους. Λες και το να ανταλλάσσεις την ψήφο σου με μια χάρη δεν είναι έγκλημα από μόνο του και, μάλιστα, από τα χειρότερα από τη στιγμή που μετατρέπει τη δημοκρατία σε παζάρι και την αξιοκρατία σε αστείο για παιδιά...

Η Λάουρα Κοβέσι το είχε θέσει πολύ εύστοχα πριν τρεις μήνες στους Δελφούς: "Το ρουσφέτι δεν ανήκει στα υπουργικά ή στα βουλευτικά καθήκοντα". Πολλώ δε μάλλον όταν υποτίθεται πως το κόμμα σου είναι το κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό, αυτό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και πριν μια δεκαετία διαδήλωνε για να παραμείνουμε σε αυτή. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν είναι δίκαιες μόνο όταν δεν ασκείται βία και νοθεία κατά τη διεξαγωγή τους αλλά κι όταν δεν εκβιάζεται η ψήφος των πολιτών μέσω της εργαλειοποίησης της επιθυμίας τους για μια καλύτερη ζωή...

 

  

Το κράτος δεν έχει συνέχεια όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος...

Η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πολύ διδακτική για την ΕΛΑΣ και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πέρασε από το "θα είμαστε κάθε λέξη τού Συντάγματος" του 2015 στο "κράτος έχει συνέχεια" του 2026 μόνο και μόνο γιατί πλέον είναι ενεργούμενο της ολιγαρχίας. 

Το δημοσκοπικό του ταβάνιασμα υποδεικνύει πως ό,τι ήταν να πάρει από την Αριστερά το έχει εισπράξει και τώρα πρέπει να βρει πιο κεντρώα ή και κεντροδεξιά ακροατήρια. Θεμιτό; Θεμιτότατο στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού. Μόνο που πέρα από όλα τα άλλα κάνει ακόμα περισσότερο αναγκαία τη συγκρότηση μιας προοδευτικής παράταξης που θα βάλει τέρμα στην κυριαρχία τού νεοφιλελευθερισμού και των εξαπτερύγων του...

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952 απέδειξε ότι το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος" δεν ήταν ψευδεπίγραφο. Ομοίως σήμερα το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας" έχει στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα... 

Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε τη συνέχιση μιας διεφθαρμένης διακυβέρνησης στο όνομα της ολιγαρχίας ούτε το κεντροαριστερό ξέπλυμά της. Έχει ανάγκη για μια πραγματικά ριζοσπαστική κυβέρνηση η οποία θα κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε η πρώτη φορά Αριστερά και ποτέ δεν υλοποίησε από έλλειμμα πολιτικής βούλησης κι όχι εξαιτίας των μνημονίων...

Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τη Novartis υπενθυμίζουν πως η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιηθεί με τα "σεις και με τα σας" αλλά με σπάσιμο αβγών για τα οποία όμως ο Τσίπρας είχε ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μπορεί να λάβει σάρκα κι οστά όταν υπόσχεσαι καλύτερη διαχείριση ή όταν θα είναι αδύνατο να συγκρουστείς με συμφέροντα τα οποία είναι και οι χρυσοί χορηγοί σου. ΄Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τη διαιώνιση του διπόλου Μητσοτάκη- Τσίπρα... 

 

Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Όταν την πατάς πολλάκις μάλλον λέγεσαι Πολάκης...

Η πολιτική δεν είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο συναντάς υπερτροφικά εγώ, ναρκισσευόμενες μετριότητες κι αθεμελίωτες στη λογική φιλοδοξίες. Αυτά τα βρίσκεις κι εκεί όπου η διασημότητα περιορίζεται στους συγγενείς και φίλους, σκεφτείτε συνεπώς πόσο πιο εύκολο είναι να καβαλήσεις το καλάμι όταν η δημοφιλία σου αφορά ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Η πολιτική, όμως, δεν θα έπρεπε να διεξάγεται με όρους σουξέ αλλά κοινωνικής χρησιμότητας και ούτε με τον ψυχαναγκασμό μιας δικαίωσης που ενδεχομένως να μην έρχεται όχι γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι αλλά γιατί ίσως να φταις κι εσύ...

Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής τού Π. Πολάκη και του τρόπου άσκησης πολιτικής που εκπροσωπεί. Όχι γιατί δεν τον θεωρώ καθαρό από πολιτικές ή οικονομικές εξαρτήσεις ούτε γιατί δεν βάζει φρένο στις σκέψεις του ούτε γιατί είναι ανοικονόμητος με όσα κι όσους αντιπαθεί. Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής του γιατί δεν θεωρώ πως ο κόσμος μας είναι μαύρο κι άσπρο κι όποιος ισχυρίζεται πως υπάρχουν κι άλλα χρώματα είναι απαραιτήτως καιροσκόπος ή κι απατεώνας. Ούτε θεωρώ πως οι παρωπίδες είναι ο καλύτερος τρόπος για να χαράσσεις καθαρή πορεία. Τις περισσότερες φορές σε εμποδίζουν από το να αντιληφθείς πραγματικότητες που αν δεν απέτρεπες τον εαυτό σου από το να τις δει θα είχες αποφύγει πολλές πολιτικές γκάφες...

Ο Πολάκης και το επιτελείο του πιστώνονται την απαλλαγή τού ΣΥΡΙΖΑ από έναν πρόεδρο και μια νομενκλατούρα που τον οδηγούσαν στα βράχια. Η υπέρμετρη, ωστόσο, εμπιστοσύνη του στο φαντασιακό μεγαλείο τής πειθούς του τον εμπόδισε να κατανοήσει ότι η πολιτική είναι και κουκιά κι όταν δεν τα έχεις είναι προτιμότερο να προσαρμόζεσαι από το να παριστάνεις τον καμπόσο. Σε διαφορετική περίπτωση αποδεικνύεσαι για μια ακόμα φορά κουτσαβάκης, μπακαλόγατος και θύμα εκείνων που θεωρείς και μπορεί πράγματι να είναι υποδεέστεροί σου αλλά στην ίντριγκα είναι μανούλες...

  

Ο θύτης παριστάνει το θύμα...

Δεν είναι η πρώτη φορά βεβαίως αφού ο Αλ. Τσίπρας έχει δείξει κι άλλες φορές ότι η σχέση του με την ηθική είναι "όσα βλέπει η πεθερά". Αυτή τη φορά, ωστόσο, το έχει παρακάνει ακόμα και για τα δικά του χαμηλά στάνταρ. Από τη μία παριστάνει τον ΄άμεμπτο ηγέτη που δεν θέλει να φτιάξει Κοινοβουλευτική Ομάδα με βουλευτές εκλεγμένους με άλλο κόμμα. Και μπράβο του. Από την άλλη, όμως, έχει επιτρέψει- αν δεν έχει σκηνοθετήσει- όλο αυτό το σόου παραιτήσεων κι ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών από το ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταλαβαίνει ότι προσβάλλει και θίγει κυρίως τον ίδιο...

Θεμέλιος λίθος τού rebranding Τσίπρα είναι η πλήρης αποσύνδεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, εκ των πραγμάτων, δεν έχει επιτευχθεί από τη στιγμή που τα δύο τρίτα των διορισμένων στελεχών τής ΕΛΑΣ προέρχονται από την Κουμουνδούρου. Κι αν οι περισσότεροι δεν είναι και τόσο γνωστοί στο πανελλήνιο δεν ισχύει το ίδιο με τους βουλευτές που θέλουν να ενταχθούν στην Αμαλίας. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα για τον Αλέξη: αν τους μαζέψει πάει στα αζήτητα το rebranding. Αν δεν τους μαζέψει θα αρχίσουν να κελαηδούν για όσα έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια κι έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του...

Βρισκόμαστε στο σημείο που ο θύτης είναι τόσο εμφανώς ένοχος ώστε να παριστάνει το θύμα μήπως και τον πιστέψει κανείς. Που ήταν τόσο δύσκολο να βρει νέα κορόιδα για να στελεχώσουν το κόμμα του και να γίνουν ψηφοφόροι του ώστε να απευθύνεται στα παλιά. Που έγινε τόσο καταγέλαστος ακόμα και στους τακτικισμούς του ώστε να βασίζεται σε μια ψήφο απελπισίας "μήπως και ρίξει τον Μητσοτάκη" κι όχι αγάπης τού λαού στο πρόσωπό του...

Ο Δούρειος Ίππος ήταν και το τελευταίο κόλπο του Οδυσσέα από την Ιθάκη...

Προφανώς και η Ρ. Δούρου έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν το έκανε πριν τρία χρόνια έχοντας ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για το Μάτι και τη Μάνδρα δεν σημαίνει και πως δεν το επιθυμούσε και το 2023. Ούτε θα προχωρήσω σε δίκη προθέσεων για το ποιος βολεύεται περισσότερο στην περίπτωση που δεν εκλεγεί ο Π. Πολάκης. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, για την Κουμουνδούρου, από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας έχει αποκλείσει συνεργασία με κόμματα, είναι να περιχαρακώσει το χώρο της, να χαράξει δηλαδή καθαρές γραμμές απέναντι στην ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν μπορεί να το πετύχει η Δούρου...

Δεν θέλω να την αδικήσω. Είναι σίγουρα λιγότερο άοσμη, άχρωμη κι άγευστη από τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα, άλλωστε, να είναι κάποιος πιο αδιάφορος από τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος πολιτευόταν και τότε ως υποψήφιος βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τίποτα παραπάνω. Ούτε αρκεί να έχεις μεγαλώσει σε λαϊκή γειτονιά και να είσαι "μαγκάκι". Πρέπει αυτό να βγαίνει και προς τα έξω  κι εκείνο που η Ρένα βγάζει προς τα έξω είναι την τελευταία ευκαιρία τού Αλέξη να τελειώσει αμετάκλητα το ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Πολάκης είναι ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Είναι, όμως, ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα αλλά μη ελεγχόμενος από κανέναν ολιγάρχη. Μπορεί να πει το ίδιο ο Αλέξης; Κι αν το πει, από ποιους θα γίνει πιστευτός όταν δεν μας λέει κουβέντα για το ποιος χρηματοδοτεί τις ακριβές παραγωγές τού κόμματός του, γιατί δεν επιθυμεί τη μείωση των έμμεσων φόρων και είναι πλέον πιο ανεκτικός στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά έχει περισσότερη ανάγκη τον Πολάκη από έναν πολιτικό απατεώνα που τη διέλυσε για να κάνει καριέρα, καθώς και τους Δούρειους Ίππους του... 

Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει... 

 

Μόνο ο Πολάκης μπορεί να τον διασώσει...

Αν ο Π. Πολάκης κατέβαινε για υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, όταν το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, η ψήφος υπέρ του θα ήταν καταστροφική για τη διατήρησή του ως κόμματος εξουσίας. Με το διχαστικό κι αμετροεπή λόγο του δεν θα μπορούσε να συγκινούσε ποτέ την κρίσιμη μάζα των μετριοπαθών ή κι απολιτίκ μικρομεσαίων κυρ Παντελήδων που καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το ήξερε κι ο ίδιος και γι' αυτό δεν κατέβηκε, πλασάροντάς μας στη θέση του τον Στ. Κασσελάκη, τον οποίο τώρα κάνει πως δεν ξέρει...

Από τότε, ωστόσο, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταρρεύσει και σήμερα δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης απέναντι και στην εμβληματικότερη διάσπασή του, αυτή της ΕΛΑΣ. Τώρα ο Πολάκης δεν είναι, απλώς, η καλύτερη λύση για την προεδρία αλλά, στην πραγματικότητα, είναι και η μοναδική. Ακόμα κι αυτός ο ξεδοντιασμένος από πολιτικούς φίλους και συνεργάτες Παυλής, ο εκτεθειμένος από τη συνέργειά του στο αίσχος τού μπουζουξίδικου και το ξέπλυμα των συντρόφων του που πάσχιζαν να τον διαγράψουν ολικώς είναι το καλύτερο χαρτί που διαθέτει η Κουμουνδούρου για να παραμείνει ζωντανή...

Με πρόεδρο τον Πολάκη και σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με τον άχρωμο, άοσμο, άγευστο και δουλικό στον Τσίπρα Φάμελλο ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτήσει πολιτικό στίγμα κι επικοινωνιακό αποτύπωμα, όπως το έχει πετύχει η Ζ. Κωνσταντοπούλου. Άλλο να πάει, για παράδειγμα, στο προεκλογικό ντιμπέιτ με τον Πολάκη κι άλλο με την Ρ. Δούρου, τον Κ. Αρβανίτη ή, το ακόμα γραφικότερο, με συλλογική ηγεσία και σε κάθε κύκλο ερωτήσεων να απαντά κι ένας άλλος συμπροεδρεύων. Αφήστε που ο Πολάκης είναι πολύ πιο καθαρός από τον εντολοδόχο των ολιγαρχών που παριστάνει το πρότυπο εντιμότητας... 

  

Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη... 

 

Από τύχη ζουν αλλού, στην Ελλάδα από θαύμα...

Με αφορμή- αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τον πρωθυπουργό μας- τη δολοφονία τής Βάγιας Νέστορα την προηγούμενη εβδομάδα ο Κ. Μητσοτάκης είχε δώσει στη δημοσιότητα ένα προπαγανδιστικό μήνυμα επαναφοράς τής θεωρίας των δύο άκρων. Πολύ λίγο τον ενδιέφερε η ανθρώπινη ζωή που μόλις είχε χαθεί. Αν τον ενδιέφερε θα είχε επισκεφθεί και τους συγγενείς των θυμάτων τής φωτιάς στο Ωραιόκαστρο. 

Για τον Κυριάκο, όμως, δεν είναι όλες οι ανθρώπινες ζωές ίδιας αξίας. Αν ήταν, θα μας είχε πει, για παράδειγμα, δυο λόγια και για το θύμα αστυνομικής βίας στο Άργος ή για τους τραυματίες από την έκρηξη στον Ασπρόπυργο. Όλοι τους θύματα μιας επταετίας κατά την οποία οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όταν δεν γίνονταν νεκροί...

Από τύχη ζούμε γενικώς σε έναν απρόβλεπτο κόσμο. Από τύχη θα ζούσαμε ακόμα κι αν ήμασταν κάτοικοι της Ελβετίας, του Καναδά ή της Αυστραλίας, ευημερούντων δηλαδή κρατών. Στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν είμαστε απλώς τυχεροί όσοι αναπνέουμε αλλά ένα βήμα από το να έχουμε κερδίσει το τζόκερ. Κι αυτό όχι γιατί ζούμε σε μία όμορφη χώρα, το οποίο ισχύει, αλλά γιατί αυτή η χώρα "πληρώνει" τους πολίτες της με ήλιο και θάλασσα- όταν δεν έχει λαγοκέφαλους- κι από εκεί και πέρα τους αφήνει στο έλεος αόρατων δυνάμεων αφού τα δίχτυα ασφαλείας είναι καπαρωμένα από την ελίτ...

Ο Μητσοτάκης δεν έχει άδικο όταν αποδίδει σε διαχρονικές παθογένειες όλα τα κακώς κείμενα της τελευταίας επταετίας. Η Ελλάδα ήταν η Ψωροκώσταινα του δυτικού κόσμου και πριν το 2019. Έχει, όμως, απόλυτο άδικο να μην αναγνωρίζει τη δική του μεγάλη ευθύνη για το ότι αυτές οι διαχρονικές παθογένειες θα ταλαιπωρήσουν και την επόμενη κυβέρνηση. Όπως, άλλωστε, μαρτυρούν και οι κυβερνητικοί χειρισμοί στην υπόθεση των υποκλοπών, αυτή η ευθύνη είναι μετά βεβαιότητας και ποινική... 

 

Τα κακά και τα περισσότερο κακά χαμπέρια από Άγκυρα...

Όποιος πιστεύει ότι η πολιτική και το εμπόριο εισχώρησαν στο Μουντιάλ το 2026 εξαιτίας τού Ντ. Τραμπ και πριν δεν είχαν περάσει καν απέξω πλανάται πλάνην οικτρά. Θα του πρότεινα, μάλιστα, να διαβάσει το βιβλίο τού Νίκου Μποζιονέλου "Μουντιάλ Εμπιστευτικό" (εκδόσεις Historical Quest) για μια καλύτερη ενημέρωση. 

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι δεν είχαμε στο παρελθόν time out στο μέσο των ημιχρόνων ούτε ακύρωση κόκκινης κάρτας χάρη στην παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ. Θα σας απαντούσα πως ο κόσμος αλλάζει αλλά στην πραγματικότητα παραμένει το ίδιο αλαζονικός κι άπληστος...

Το αυτό ισχύει και για τις διακρατικές σχέσεις, όπως είναι και οι ελληνοαμερικανικές και οι τουρκοαμερικανικές. Ο ήλιος μπορεί να βγει κάποια στιγμή από τη Δύση, οι ΗΠΑ ωστόσο δεν θα πάψουν ποτέ να θεωρούν την Τουρκία σπουδαίο στρατηγικό τους σύμμαχο για πολλούς λόγους, ελάχιστοι ή κανένας εκ των οποίων δεν σχετίζεται με κάποια συμπάθεια. Αυτό σημαίνει και πως η άσκηση αυστηρής κριτικής στη σημερινή κυβέρνηση για το ότι δεν κατάφερε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή είναι σε σημαντικό βαθμό άδικη. Καμία, άλλωστε, προηγούμενη δεν το κατόρθωσε στο παρελθόν...

Από την άλλη, ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί τη μυστική διπλωματία Αθήνας- Άγκυρας εδώ κι επτά χρόνια. Προφανώς και τέτοιου είδους συζητήσεις δεν μπορούν να γίνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ούτε όμως κι εν αγνοία τόσο αρμόδιων υπουργών όσο και, κυρίως, διπλωματών... 

Αν δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει και μέσω των δημοσκοπήσεων που λαμβάνει στο Μαξίμου, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός για πάντα. Αντιθέτως, οποιαδήποτε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή, φευ, κι εθνικής κυριαρχίας θα είναι κι όσοι τη διαπράξουν υπόλογοι για το αδίκημα των αδικημάτων, την  εσχάτη προδοσία...

 

 

Γιατί οι εκλογές είναι κι εθνική ανάγκη...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πλημμυρίσει τις τελευταίες ημέρες από σατιρικά μιμίδια με αφορμή το "Δεν Φοβόμαστε" των νεοδημοκρατών. Γιατί το κάνουμε; Είμαστε χαρούμενοι που μια γυναίκα σκοτώθηκε από μια δολοφονική επίθεση ανεγκέφαλων που πιστεύουν ότι θα τερματίσουν τον καπιταλισμό με γκαζάκια; Όχι, δεν το κάνουμε γι' αυτό, τουλάχιστον όχι οι περισσότεροι. Το κάνουμε γιατί όλο και πιο πολλοί μπορούμε πλέον να διακρίνουμε την υποκρισία μιας κυβέρνησης κι ενός κόμματος για τα οποία η ανθρώπινη ζωή κι αξιοπρέπεια μετράνε μόνο αν είναι χορηγοί τους ή διαθέτουν την ίδια κομματική ταυτότητα...

Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε αποδρομή. Θα βρισκόταν πολύ νωρίτερα αν υπήρχε μία αντιπολίτευση που να σέβεται το ρόλο της αντί για τον θεσμικό καθωσπρεπισμό, που δεν θα πυροβολούσε τα πόδια της και δεν θα αναλωνόταν σε προσωποκεντρικές μάχες. Η φυσική, όμως, είναι αδυσώπητη. Η τριβή φέρνει τη φθορά και η φθορά το τέλος... 

Έχουμε, ωστόσο, έναν τυχοδιώκτη πρωθυπουργό ο οποίος δεν θα διστάσει να παίξει παιχνίδια και με τον Τ. Ερντογάν για να διασωθεί. Παιχνίδια που μπορεί να είναι προσυνεννοημένα αλλά όταν δίνεις πίστη σε καιροσκόπους δεν αποκλείεται να καταλήξεις όπως ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης το 1974, ο οποίος είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι δεν θα γινόταν τουρκική εισβολή στην Κύπρο αν ανέτρεπε τον Μακάριο...

Φυσικά ελάχιστα με/μας ενδιαφέρει αν ο Κυριάκος καταλήξει ισόβια στη φυλακή πληρώνοντας για τα αμαρτήματά του. Το ζήτημα είναι όταν φτάσει η άγια ώρα τής αποχώρησής του η χώρα να μην έχει απωλέσει εδαφική κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα γιατί μια μυστική συμφωνία Μητσοτάκη- Ερντογάν θα έχει παραβιαστεί από την πλευρά τού σουλτάνου. Γι' αυτό και οι εκλογές όσο το δυνατό νωρίτερα δεν είναι μόνο λαϊκή ανάγκη. Είναι κι εθνική...                                                                                                                                                                              

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο Σαμαράς δεν κρύβονται...

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο φόβος δεν κρύβονται. Δεν νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι ερωτευμένος με τον Αντ. Σαμαρά κι από όσο μπορώ να ξέρω χαίρει άκρας υγείας. Είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι τον φοβάται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό του αντίπαλο, ακόμα κι εκείνον που εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις και παίζει μια χαρά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου του Κυριάκου. Τον Αντώνη, όμως, τον φοβάται και τον φοβάται πολύ...

Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τα κίνητρα του Σαμαρά. Όταν, πάντως, είσαι 75 χρόνων και σε διαγράφει το μωρό- πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι όσο και να ΄ναι το προσωπικό κίνητρο δεν είναι διόλου αμελητέο. Κάνουν, εξάλλου, λάθος όσοι πιστεύουν ότι το κόμμα του θα αντλήσει μόνο από ψηφοφόρους τής ΝΔ του 2023 ή των δημοσκοπήσεων. Η πολιτική ανεπάρκεια της Μ. Καρυστιανού αφήνει πολιτικά κενά που ο πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τη γνώση για να τα καλύψει, ιδίως ως προς τα δεξιά τής κυβερνώσας παράταξης. Συσπειρώνει, δηλαδή, έναν επίσης κατακερματισμένο χώρο κι αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στο Μαξίμου από όσα ένα κόμμα τού 3%...

Οι καιροί μας είναι πολύ βαρετοί αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. Πολύ βαρετοί γιατί ορίζονται από τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που είτε χρεοκόπησαν τη χώρα είτε την Αριστερά. Πολύ ενδιαφέροντες, ωστόσο, γιατί κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και, κυρίως, την κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές, όπως και το νέο κομματικό τοπίο. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να μας βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι δημοσκόποι. Ακόμα, όμως, κι αν το θέλουν η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και οι εκλογικές μετακινήσεις τόσο πυκνές που μόνο ένας ανόητος θα στοιχημάτιζε σήμερα όλη την περιουσία του σε ένα άλογο...