Φασιστάκια δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

"Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο τού Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή", έγραφε σε επιστολή του προς τον βασιλιά Παύλο ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητώντας του να μην γίνει η εκτέλεση. Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ο ηρωισμός κάθε ανθρώπου που είναι πρόθυμος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του για μια ιδέα η οποία θεωρεί πως τον υπερβαίνει... 

Κι αν ο κομμουνισμός δεν στάθηκε αντάξιος της γενναιότητας των μαχητών του, αυτό διόλου δεν μικραίνει τη θυσία τού Μπελογιάννη ή των 200 της Καισαριανής. Σε έναν κόσμο όπου όλοι, έτσι κι αλλιώς, θα πεθάνουμε το να διαλέγουμε την ώρα τού θανάτου μας εμπεριέχει από μόνο του ένα διαολόστελμα στον χάροντα...

Αν μη τι άλλο, οι φωτογραφίες που έγιναν γνωστές ύστερα από δεκαετίες από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μας αναγκάζουν όλους να αναμετρηθούμε με το μπόι μας, ιδίως όσους αυτοπαρουσιαζόμαστε ως Αριστεροί, και οι συγκρίσεις μάλλον μας φέρνουν απολογούμενους. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πολλούς από όσους κρατάμε τα λάβαρα της ιδεολογικής καθαρότητας πρόθυμους να στηθούμε μπροστά από ένα εκτελεστικό απόσπασμα για να τα υπερασπιστούμε κι όχι μόνο πάνω από ένα πληκτρολόγιο... 

Στις ημέρες μας, άλλωστε, ο φασισμός παίρνει πολλές μορφές και, δυστυχώς, αρκετοί δεν έχουμε αποφύγει τούτο το αμάρτημα απαγορεύοντας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ακόμα και τη διατύπωση της διαφορετικής άποψης. Έχει γεμίσει ο τόπος φασιστάκια, δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

Οι 200 της Καισαριανής μπορεί να θεωρηθούν και τυχεροί γιατί δεν πρόλαβαν να δουν την τραγική διάψευση των ονείρων τους. Δεν είδαν, για παράδειγμα, τις προσδοκίες τους για μια αταξική κοινωνία όπου κανένας άνθρωπος δεν θα πέφτει θύμα εκμετάλλευσης να συνθλίβεται κάτω από τις ερπύστριες στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Βουδαπέστη ή στην Πράγα... 

Έτσι κι αλλιώς τα σύνορα που χωρίζουν τα όνειρα από τις ψευδαισθήσεις δεν είναι ευδιάκριτα κι όλοι μας τα έχουμε περάσει κάποια στιγμή ή αρκετές φορές. Ακόμα κι όσοι ανάμεσά μας πιστεύουν, μάλλον αυτάρεσκα, ότι κινούνται πάντοτε και πάντα στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας... 

   

 

Να μπουν θητείες ανάμεσα στους θνητούς και στη διαφθορά...

Όταν ο Γ. Παναγόπουλος ξεκινούσε τη συνδικαλιστική του καριέρα μπορεί να ήταν ο πιο έντιμος άνθρωπος του κόσμου. Το ίδιο, για παράδειγμα, και η Μ. Στρατινάκη όταν έγινε για πρώτη φορά γενική γραμματέας τού υπουργείου Εργασίας το 2011. 

Όταν είσαι, όμως, αρχισυνδικαλιστής για 20 χρόνια ή γενικός γραμματέας υπουργείου για πάνω από δέκα (με διάλειμμα επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις διαμορφώσει γύρω από τον εαυτό σου ένα καθεστώς ασυδοσίας που είναι δυνατό να φτάσει ως και τη διαφθορά. Είναι ανθρώπινο να βάλεις, έστω και για λίγο, το δάχτυλό σου στο βάζο με το μέλι όταν μπορείς να το ανοιγοκλείνεις επί χρόνια και χωρίς κάποιος να είναι σε θέση να σε ελέγχει...

Και το τελευταίο σκάνδαλο μας υπενθυμίζει πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήδη συγκυβερνούν στην πραγματικότητα, γι' αυτό άλλωστε και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Αντιμετωπίζει κι αυτό πρόβλημα κυβερνητικής φθοράς. Έφτασε, μάλιστα, να συναινέσει στην άρση τής ασυλίας Πολάκη γιατί κατέθεσε σε δίκη υπέρ τού δημοσίου συμφέροντος. 

Καταδεικνύει, ωστόσο, και την αναγκαιότητα, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να τεθούν συγκεκριμένες θητείες σε όσους ασκούν δημόσια εξουσία. Από τον αρχισυνδικαλιστή και τους γενικούς γραμματείς υπουργείων ως τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι στοιχειώδης όρος διαφύλαξης της ηθικής ακεραιότητας των θεσμών. Όποιος θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στο δημόσιο βίο μπορεί να το κάνει κι αμισθί και χωρίς καρέκλα...

Πολύ δύσκολα, όμως, θα τεθούν αυτά τα όρια και η ευθύνη είναι διακομματική. Κάποιες από αυτές τις θητείες, άλλωστε, είναι καταστατικοποιημένες σε κάποια κόμματα αλλά έχουν εφαρμοστεί στην πράξη όσο κι ο σοσιαλισμός. Και σε αυτή τη Βουλή, εξάλλου, βρίσκουμε ουκ ολίγους εθνικούς αντιπροσώπους που αν τυχόν δεν επανεκλεγούν θα αντιμετωπίσουν σοβαρό ζήτημα επιστροφής στον πρότερο επαγγελματικό τους βίο. 

Όταν είσαι 20 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, και να ήξερες κάποια πράγματα πριν, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Προφανώς κι αυτό δεν είναι πρόβλημα της κοινωνικής πλειονότητας, απλώς εξηγώ γιατί δεν θα δείτε μάλλον ποτέ τη συνταγματοποίηση των θητειών...

 

Στην κηδεία του καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς...

Λένε πως στην κηδεία τού καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς. Εύχομαι από καρδιάς στον φίλο και συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη να το διαπιστώσουμε ύστερα από πολλά πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, που διαπιστώνουμε με πολύ μεγάλη ευκολία σήμερα είναι τη δυσανεξία τής οποιασδήποτε εξουσίας στην οποιαδήποτε κριτική, Φυσικά και δεν είναι τωρινό γέννημα, μόνο που η εξουσία στην Ελλάδα έχει αποθρασυνθεί γιατί της δώσαμε και οι δημοσιογράφοι την ευκαιρία να το παρακάνει με την παθητικότητά μας απέναντί της. Στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι, συνεπώς, μεγάλη και η δική μας ευθύνη για τα κύμβαλα αλαλάζοντα που ταλαιπωρούν το δημόσιο βίο τής χώρας. Αντί να τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο σεβασμό που συμπεριφέρεται ένας σκύλος σε μια κολόνα είτε τα λιβανίζουμε είτε τα χαϊδεύουμε είτε εθελοτυφλούμε μπροστά στις πομπές τους. Και κάπως έτσι γιγαντώνουμε το ναρκισσισμό πολιτικών απατεώνων που τους πιστεύουν μόνο όσοι δεν τους ξέρουν...

"Γιατί δεν παρεμβαίνει η ΕΣΗΕΑ σε περιπτώσεις μπούλινγκ, όπως αυτή σε βάρος τού Χρήστου Αβραμίδη", διαβάζω από κάποιους, οι οποίοι πολύ καλά κάνουν και ρωτάνε. Και οι πρόσφατες αποκαλύψεις, ωστόσο, για τον αρχισυνδικαλιστή Παναγόπουλο επιβεβαιώνουν ότι αλίμονο αν οποιοσδήποτε εργαζόμενος περίμενε από τους συνδικαλιστές του να τον προστατεύσουν. Θα ήταν λογικό αλλά όσοι έχουμε ζήσει στους εργασιακούς μας χώρους τη δράση εργατοπατέρων που στα ξένα μαγαζιά κάνουν τους καμπόσους αλλά στα δικά τους τις αρσακειάδες καταλαβαίνουμε ότι περιγράφουμε μια ουτοπία. Αντιθέτως, η δυστοπία είναι και δικό μας δημιούργημα...  

Ο προοδευτικός μας φασισμός...

Αν γινόταν μια δημοσκόπηση στην Ελλάδα με το ερώτημα "είστε φασίστας" πολύ δύσκολα η καταφατική απάντηση θα συγκέντρωνε διψήφιο ποσοστό. Όπως, άλλωστε, κι ένα γκάλοπ με την ερώτηση "είστε ρατσιστής". 

Ο ορισμός, άλλωστε, που δίνει ο καθένας μας στο φασισμό και στο ρατσισμό μάλλον διαφέρει και σίγουρα μας αθωώνει από οποιοδήποτε πειρασμό μπορεί να έχουμε αισθανθεί να υποκύψουμε σε αυτές τις δύο ιδεοληψίες, οι οποίες μάλιστα στις πολύ ακραίες μορφές τους έχουν αφήσει και πολύ αίμα πίσω τους. Φοβάμαι, ωστόσο, πως κι ανάμεσα στους βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς κυκλοφορεί ο ιός τού φασισμού και, μάλιστα, σε αυξημένες δόσεις. Μια ματιά στο τι γράφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ενδεικτικότατη...

Για παράδειγμα, ουκ ολίγοι "απαγορεύουν" να γράφεις στις δικές σου σελίδες το οτιδήποτε είναι αρνητικό για το πολιτικό κόμμα ή το πολιτικό πρόσωπο που υποστηρίζεις. Δεν σου δίνουν το δικαίωμα ούτε καν να εξηγείς τους λόγους για τους οποίους δεν τους υποστηρίζεις. Αν τα λόγια σου είναι θετικά σού επιτρέπουν να γράφεις σεντόνια ολόκληρα, αν όχι και ήσουν μέλος του σου παραχωρούν τη δυνατότητα να αποχωρήσεις σιωπηλά. Μέχρι εκεί αντέχουν τη δημοκρατία...

Φυσικά υπάρχουν και οι μεταμφιεσμένοι όλο το χρόνο κι όχι μόνο στις Απόκριες φασίζοντες που σου επιτρέπουν να γράφεις στις σελίδες σου για όποιο θέμα θέλεις εσύ, όπως άλλωστε κάνουν και οι ίδιοι στις δικές τους, και για όσο θες. Αυτοί είναι οι πιο γενναιόδωροι. Θα σου υποδείξουν "απλώς" να γράφεις αλήθειες. Τις δικές τους αλήθειες βεβαίως οι οποίες αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά στις φαντασιώσεις τους για την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για τις αλήθειες...

Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Είμαι σίγουρος ότι έχω υποκύψει κι εγώ στο μικρόβιο του φασισμού. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να παρατηρούμε τις καταστάσεις με το μάτι ενός αντικειμενικού σχολιαστή, ιδίως όταν έχουμε βρεθεί πολύ κοντά στο επίκεντρο. Γι' αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ να κατανοώ το φασισμό από όπου κι αν προέρχεται. Για να είμαι σε θέση να τον τσακίζω σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται... 

  

Στο Λονδίνο θα ήταν σκάνδαλο...

Όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Κάρντιφ οι φοιτητές δημοσιογραφίας συστεγαζόμασταν με τους φοιτητές που σπούδαζαν δημόσιες σχέσεις (PR). Στη Μεγάλη Βρετανία των αρχών, τουλάχιστον, του 21ου αιώνα ήταν κοινή παραδοχή ότι τα επαγγέλματα του δημοσιογράφου και του δημοσιοσχεσίτη ναι μεν έχουν συνάφεια αλλά την ίδια που έχουν οι δύο απέναντι όχθες ενός ποταμού. Στην Ελλάδα (και) του 2026 τα όρια είναι τόσο αδιευκρίνιστα που πολλές φορές μοιάζει να μην υφίστανται καν...  

Η εμπλοκή τού δημοσιογράφου Γ. Κακούση στην υπόθεση Παναγόπουλου φέρνει στην επικαιρότητα μια κρυφή- φανερή πληγή τού δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, θα ήταν αδύνατο παρουσιαστής τού BBC να κάνει παραλλήλως τις δημόσιες σχέσεις και του αρχισυνδικαλιστή τής χώρας. Θα ήταν σκάνδαλο μεγατόνων. 

Σε αυτή τη γωνιά τής Βαλκανικής όχι μόνο πέρασε στο ντούκου αλλά κι αρκετοί το παρουσίασαν ως κάτι το φυσιολογικό. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πόσοι δημοσιογράφοι μεταπήδησαν στην πολιτική και στη συνέχεια- κάποιοι, μάλιστα, σχεδόν αμέσως- επέστρεψαν στη δημοσιογραφία σαν να είχαν λείψει απλώς για ένα επαγγελματικό ταξίδι κι όχι σαν να είχαν κάνει αλλαγή καριέρας που θα προϋπόθετε και την τήρηση μιας κάποιας δεοντολογίας. Έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που ο οποιοσδήποτε μπορεί να βαφτιστεί δημοσιογράφος εντός μιας ημέρας τα υπόλοιπα μοιάζουν με ψύλλους στα άχυρα...

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας μέσος δημοσιογράφος, δεν εισηγούμαι να μπει κάποιο σχετικό απαγορευτικό. Παρόλο που δεν έχω εργαστεί ποτέ σε γραφείο Τύπου δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι τους λόγους για μια τέτοια επιλογή ούτε μπορώ να την αποκλείσω για τον εαυτό του στο μέλλον. 

Εισηγούμαι, ωστόσο, περισσότερη διαφάνεια ώστε να ξέρουν κι αυτοί που μας διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν ποιους ακριβώς διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν. Θα κερδίζαμε πολλά κι ως προς το σεβασμό τής κοινής γνώμης αλλά, κυρίως, κι ως προς τον αυτοσεβασμό μας...  

 

Καλύτερα αντιπρόεδρος παρά πρώην πρόεδρος...

Μπορώ πολύ πιο εύκολα να πιστέψω στον Άι Βασίλη από το ότι η δικαιοσύνη, η ηγεσία τής οποίας μάλιστα διορίζεται από την κυβέρνηση, είναι ανεξάρτητη. Γι' αυτό και δεν θεωρώ καθόλου τυχαία τη σύμπτωση της δίωξης Παναγόπουλου με την έναρξη του δημόσιου πρέσινγκ κι από τον Κ. Μητσοτάκη προς το ΠΑΣΟΚ για κυβερνητική συνεργασία. Το μήνυμα εστάλη κι ως τέτοιο είμαι βέβαιος ότι το έχουν διαβάσει και στη Χαριλάου Τρικούπη...

Όπως κι αν έχει, ο Ν. Ανδρουλάκης είναι παγιδευμένος, σε μεγάλο βαθμό λόγω της προσωπικής του ανικανότητας να σταθεί κι ως ηγέτης πέρα από ένας πολύ καλός κομματάρχης. Αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον δεν προκύπτει από πουθενά πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές. 

Είναι αρκετά πιθανό, μάλιστα, να μην είναι ούτε καν δεύτερο και να δώσει τη μάχη τής τρίτης θέσης με το κόμμα Τσίπρα, την Ελληνική Λύση, την Πλεύση Ελευθερίας ή και το ΚΚΕ. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει κανένα περιθώριο για δεύτερες κάλπες που θα στείλουν το κόμμα του στην πέμπτη ή έκτη θέση. Συνεπώς, καλύτερα αντιπρόεδρος κυβέρνησης παρά πρώην πρόεδρος ενός μικρού κόμματος...

Ούτε οι μεταγραφές θα τον σώσουν. Όχι γιατί κάποιες από αυτές δεν είναι καλοί ψηφοσυλλέκτες αλλά γιατί το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ βαθύτερο. Έτσι κι αλλιώς και στις τελευταίες εκλογές είχε πάει καλά στην περιφέρεια, όπου οι προσωπικές σχέσεις έχουν μεγαλύτερη αξία, αλλά καταποντίστηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου οι διακυβεύσεις είναι πιο πολιτικές και τα οποία βγάζουν, άλλωστε, και κυβερνήσεις. Έχουμε, φυσικά, περίπου ένα χρόνο μέχρι τις εκλογές και πολλά μπορεί να αλλάξουν. Αν, όμως, οι αλλαγές είναι προς το συμφέρον τού ΠΑΣΟΚ αυτό θα είναι αποτέλεσμα καραμπόλας κι όχι κάποιας ηγετικής επιφοίτησης του αρχηγού του... 

    

Όταν πατάς σε δύο βάρκες το επόμενο βήμα είναι η θάλασσα...

Αν ο Γκέμπελς μας κοιτάζει από όπου κι αν βρίσκεται θα ήταν υπερήφανος για το επικοινωνιακό επιτελείο Μητσοτάκη. Ύστερα από τους εκατοντάδες νεκρούς στην Πύλο κι άλλα δυστυχήματα με λιγότερα θύματα, στη βάρδια τού πρωθυπουργού χάθηκαν και 15 άνθρωποι ανοιχτά της Χίου. Πάλι με εμπλεκόμενο το Λιμενικό, πάλι με τις κάμερες κλειστές και πάλι με καταγγελίες, αυτή τη φορά πως το σκάφος χωρίς αναγνωριστικά πέρασε πάνω από το φουσκωτό. Κι όμως, αντί να τίθεται το ερώτημα αν οι ικέτες τής Γης σκοτώθηκαν από δόλο ή από αμέλεια, η δημόσια συζήτηση γίνεται για το αν είμαστε με το Λιμενικό ή με τους διακινητές...

Προφανώς και δεν είμαστε με τους διακινητές αλλά ούτε μπορούμε να δώσουμε άφεση αμαρτιών στο Λιμενικό, έτσι γενικώς κι αορίστως, ιδίως μετά από τα εγκλήματα του Φαρμακονησίου και της Πύλου. Ούτε μπορώ να δεχθώ εύκολα ως δικαιολογία το ότι εκτελούν εντολές κι άρα δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά. 

Φυσικά κι ακολουθούν αυτά που εντέλλονται από την πολιτική ηγεσία, το να τραβάμε όμως μια "κόκκινη" γραμμή όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές δεν μας κάνει απείθαρχους. Μας κάνει ανθρώπους, όποιο κι αν είναι το τίμημα γι' αυτό...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πάντως, κρατά μυστικά κι από τους τραμπικούς οπαδούς της για να μην τους αποξενώσει. Στα επτά χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία έχει νομιμοποιήσει δεκάδες χιλιάδες μετανάστες κι έχει υπογράψει διακρατικές σχετικές συμφωνίες με χώρες όπως η Αίγυπτος και το Μπαγκλαντές. Και πολύ καλά έκανε. 

Το ότι, όμως, ο Κυριάκος έχει βάλει μαντρόσκυλα στο υπουργείο Μετανάστευσης- πρώτα τον Μ. Βορίδη και τώρα τον Θ. Πλεύρη- είναι μια ακόμα απόδειξη γιατί κυριαρχεί τόσα χρόνια, γιατί γνωρίζει πώς να κρατά και το φιλελεύθερο και το συντηρητικό του ακροατήριο ευχαριστημένα πατώντας πάνω σε δύο βάρκες. Δεν ξέρω, όμως, κανέναν που να το έχει επιχειρήσει και να μην έχει καταλήξει, νωρίτερα ή αργότερα, στη θάλασσα...

Μεταναστεύαμε, μεταναστεύουμε, θα μεταναστεύουμε...

Το μόνο που με εξέπληξε με τους 15 νεκρούς μετανάστες στη Χίο είναι το ότι δεν συνέβη παρόμοια πολύνεκρη τραγωδία νωρίτερα. Όταν πριν τρία χρόνια πνίγηκαν σχεδόν 600 άνθρωποι στην Πύλο με ευθύνη τού ελληνικού Λιμενικού- πιστοποιημένη πλέον από ανεξάρτητες εγχώριες και διεθνείς Αρχές- χωρίς να τιμωρηθεί κανείς, όταν ο προηγούμενος υπουργός Μετανάστευσης ήταν ο Μ. Βορίδης και νυν ο Θ. Πλεύρης, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο είχε πει πως η φύλαξη των συνόρων απαιτεί και νεκρούς, να βάλουμε νάρκες στο Αιγαίο κι "ο ανθρωπισμός είναι μόνο για τους Έλληνες"- νομίζω πως από θαύμα πέρασαν σχεδόν τρία έτη από την τελευταία τραγωδία. Κι από θαύμα, μάλλον, θα χρειαστούν άλλα τόσα, ύστερα κι από τα συγχαρητήρια Πλεύρη στο Λιμενικό από τις πρώτες ώρες χωρίς να ξέρουμε το μερίδιο της δικής του ευθύνης για τόσους θανάτους...

Φυσικά και οι διακινητές έχουν τεράστιες ευθύνες, όπως οποιοσδήποτε εκμεταλλεύεται αισχρά την ανάγκη ενός ανθρώπου προκειμένου να προσποριστεί οικονομικά οφέλη. Το να τους κατηγορείς, ωστόσο, αποκλειστικώς για τους πνιγμούς στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, όπως κάνει η κυβέρνηση, είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως αν δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, βαπόρια κι αεροπλάνα οι άνθρωποι δεν θα μετακινούνταν από τόπο σε τόπο. Το έκαναν κι όταν δεν υπήρχαν, θα το κάνουν κι όταν θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε από σημείο σε σημείο. Κι εμείς οι ίδιοι, εξάλλου, ως έθνος προκύψαμε από μετακινούμενα φύλα...

Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Αριστερά έχει κατανοήσει το βάθος τού ζητήματος της μετανάστευσης, νόμιμης και παράτυπης. Ακόμα κι αν αύριο, με ένα μαγικό ραβδί, τελείωναν οι πόλεμοι, η φτώχεια και η καταπίεση, όλοι στον κόσμο είχαν από μία αξιοπρεπή εργασία και χρήματα για να ζήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους, και πάλι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα μετανάστευαν. Μπορεί να ήταν λιγότεροι αλλά θα υπήρχαν γιατί είναι στη φύση τού ανθρώπου να αναζητά αυτό που πιστεύει ως καλύτερο, να μην κάθεται στα αβγά του, να ζει κι όχι απλώς να αναπνέει... 

  

 

Βίγκαν όλου του κόσμου ενωθείτε...

Όποιος καταναλώνει κοκορέτσι ή σπληνάντερο είναι τραμπικός ή- ας του δώσουμε κι ένα ελαφρυντικό- υποθάλπει τον τραμπισμό; Όποιος γράφει "οι φοιτητές" κι όχι "τα φοιτητά" είναι φυλετικός ρατσιστής; Όποιος δεν χρησιμοποιεί ως πολιτικό εργαλείο τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ντρέπεται, φοβάται ή είναι απολιτίκ; 

Ο καθένας μπορεί να δώσει τις απαντήσεις που θέλει, κανείς όμως δεν δικαιούται να επιβάλλει, άμεσα ή έμμεσα, τον τρόπο ζωής του στους άλλους, πολλώ δε μάλλον να τον καθιστά και πολιτικό επιχείρημα. Στο κάτω κάτω, η χορτοφαγία και η ζωοφιλία τού Χίτλερ δεν τον απέτρεψαν από το να εξοντώσει εκατομμύρια Εβραίους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους κι ανάπηρους...

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η υπεράσπιση και η ενδυνάμωσή τους αποτελούν ταυτοτικά ζητήματα τόσο για έναν Αριστερό όσο, όμως, και για έναν κοινωνικά φιλελεύθερο. Η woke ατζέντα, ωστόσο, είναι κάτι διαφορετικό, είναι ένας δικαιωματικός αριστερισμός ο οποίος είναι τόσο λογικός για την κοινωνική συνοχή όσο και το να ανοίξουμε τα σύνορα ώστε να μείνουν σε αυτήν τη γωνιά τής Βαλκανικής όλοι οι ικέτες τής Γης ή το να μετατρέψουμε το gay pride σε εθνική γιορτή. Μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, κάτι μπορεί να ήξεραν. Αν το τηρούσαμε, άλλωστε, ενδεχομένως και να είχαμε αποφύγει την κυριαρχία τού τραμπισμού...

Δεν είναι προς κατηγόρια να έχεις λυμένα τα προβλήματα επιβίωσης και να ασχολείσαι με την πολιτική. Μπορούν και οι πλούσιοι να συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων των φτωχών και των μικρομεσαίων κι από την θέση τού ταξικού αποστάτη. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως οι περισσότεροι από τους εύπορους πολιτικούς μας δεν έχουν ιδέα για τα ζητήματα της καθημερινότητας του λαουτζίκου παρά μόνο μέσα από τις "καρτ ποστάλ" που βλέπουν όταν κάνουν καμιά περιοδεία στο πόπολο. Η ενσυναίσθηση δεν μαθαίνεται κι όταν είναι ψεύτικη κάνει μπαμ από μακριά, όσους επικοινωνιολόγους κι αν αλλάξεις για να στην πλάσουν...

 

Ε, ας μην μας αφήσει κι ένα νεοφιλελεύθερο Σύνταγμα τώρα που μας χαιρετάει...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως το Σύνταγμα του 1975 ανήκει στον 20ό αιώνα. Είναι, ωστόσο, ένα πολύ προχωρημένο Σύνταγμα για την εποχή του. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έπασχε από προχωρημένα Συντάγματα. Από τη μη εφαρμογή τους υποφέραμε κι αυτό συμβαίνει και στις ημέρες μας. Δεν φταίει, άλλωστε, ο Καταστατικός Χάρτης για τις υποκλοπές, το μπάζωμα στα Τέμπη, τον ασφυκτικό έλεγχο της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων Αρχών, τις συνεχείς παραβιάσεις τού κράτους δικαίου, τα ΙΕΚ του ενός ορόφου που βαφτίστηκαν ΑΕΙ, το έλλειμμα σε δομές πολιτικής προστασίας, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τόσα άλλα...

Όπως κι αν έχει, ο πρωθυπουργός έδωσε το στίγμα τής Συνταγματικής Αναθεώρησης με την οποία θέλει να μας δεσμεύσει για χρόνια: λιγότερη περιβαλλοντική προστασία, λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά πιο κομματικώς εξαρτημένοι, ιδιωτικά πανεπιστήμια χωρίς σοβαρές δικλείδες ποιότητας, γενικώς λιγότερο κράτος και περισσότερη ιδιωτική πρωτοβουλία. Θεσμοποίηση, με λίγα λόγια, της ολιγαρχίας αλλά ποιος εκπλήσσεται πως αυτό επιθυμεί ο Μητσοτάκης ως παρακαταθήκη του; Το ερώτημα είναι τι θα πράξει η αντιπολίτευση. Η Συνταγματική Αναθεώρηση, άλλωστε, θα ολοκληρωθεί από την επόμενη Βουλή που δεν θα έχει για επικεφαλής τής εκτελεστικής εξουσίας τον Μητσοτάκη...

Όπως κι αν έχει, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τοποθετηθεί με θέσφατα και ιδεοληψίες. Όσο κι αν, για παράδειγμα, η ΝΔ νομοθετεί για το συμφέρον των σχολαρχών δεν είναι λογικό να κλείνουμε την πόρτα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια στον 21ο αιώνα. Ποιος πιστεύει, εξάλλου, σήμερα ότι η δημόσια εκπαίδευση είναι εντελώς δωρεάν; Φυσικά και πρέπει να μπουν αυστηροί όροι και προϋποθέσεις αλλά η ζωή προχωρά δίχως τη δική μας πολιτική μελαγχολία...

Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση, ιδίως η προοδευτική, οφείλει να καταθέσει θετικές προτάσεις για προνομιακά της ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, η θεσμοθέτηση του δικαιώματος στη στέγη ή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Θα έπρεπε, άλλωστε, να έχει ήδη αντιληφθεί πόσο αξιοποιεί ο πρωθυπουργός τη θετική ατζέντα για να ξεφεύγει από τις πομπές του...

 

 

"Τι πήγε στραβά Τζόρτζι";...

Από τη στιγμή που σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια- τουλάχιστον μία στην οποία να συμφωνούμε όλοι- είναι λογικό να μην υπάρχει κι απολύτως αντικειμενική δημοσιογραφία. Έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν υπήρχε κανείς δεν θα την ήθελε σε μια χώρα όπου απόλυτη αλήθεια είναι μόνο αυτή που ταυτίζεται ή επιβεβαιώνει τις ήδη διαμορφωμένες αντιλήψεις μας. Γι' αυτό κι αδυνατούμε να πιστέψουμε οτιδήποτε άλλο, ακόμα κι όταν βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας...

Μια φορά κι έναν καιρό ένας γκρουμ κάποιου ξενοδοχείου μπαίνει στο δωμάτιο του Τζορτζ Μπεστ, ενός από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές τής εποχής του, τα προσωπικά πάθη τού οποίου του στοίχισαν μια πολύ πιο ένδοξη καριέρα. Στο κρεβάτι βλέπει τον Τζόρτζι με μια Μις Κόσμος, μερικά άδεια μπουκάλια σαμπάνιας και πολλά χρήματα σκορπισμένα δεξιά κι αριστερά. Η απορία του έχει μείνει στην ιστορία για την αφέλειά της και την αδυναμία του να βάλει σε μια σειρά αυτά που έβλεπε μπροστά του: "Τι πήγε στραβά";...

Όσοι κατηγορούν τους δημοσιογράφους ως αλήτες και ρουφιάνους μάλλον στη δική τους εργασία κάνουν ό,τι γουστάρουν δίχως να δίνουν σημασία στις εντολές των αφεντικών τους. Τους ενημερώνω πως κάθε μέσο έχει την κομματική- πολιτική του γραμμή κι αν οι δημοσιογράφοι περίμεναν στο ταμείο ανεργίας μέχρι να βρουν αυτό στο οποίο θα γράφουν ό,τι θέλουν μάλλον δεν θα το έβρισκαν ποτέ. 

Αυτό, βεβαίως, δεν δικαιολογεί ψέματα αλλά υπάρχουν και οι μισές αλήθειες που κάνουν τη δουλειά και, όπως κι αν έχει, ο καθένας μας αναμετριέται σε καθημερινή βάση με τη συνείδησή του. Για να υπάρχει, όμως, όσο πιο γίνεται αντικειμενική δημοσιογραφία θα πρέπει να υπάρχουν κι αναγνώστες- τηλεθεατές- ακροατές που να την επιζητούν αντί για λιβανιστήρια σε όσους συμπαθούν και το ανάθεμα σε όσους αντιπαθούν. Όποιος λύσει αυτή την εξίσωση δικαιούται την ίδια στιγμή και το Νόμπελ... 

 

Καλύτερα Νίκη της Σιωπής παρά Νίκη της Υποκρισίας...

Τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται μια άχαρη δημόσια συζήτηση για τον τρόπο υπολογισμού των εργατικών δυστυχημάτων. Συμπεριλαμβάνεται, για παράδειγμα, σε αυτά μια καρδιακή ανακοπή ή ένα εγκεφαλικό εν ώρα εργασίας; 

Αν κάποιος εργαστεί 13ωρο και σκοτωθεί σε τροχαίο γυρνώντας σπίτι του; Αν απασχολείται με μπλοκάκι, είναι ναύτης ή αγρότης; Φυσικά και πρέπει να καταλήξουμε κάποια στιγμή σε έναν κοινό ορισμό, όπως και στην όσο το δυνατό πιο γρήγορη ανακοίνωση των σχετικών στοιχείων, αλλά στο μεσοδιάστημα εργαζόμενοι κι εργάτες, εργαζόμενες κι εργάτριες θα συνεχίσουν να χάνουν τη ζωή τους στην καρμανιόλα που λέγεται "προτεραιοποίηση του κέρδους έναντι της ασφάλειας στο χώρο εργασίας"...

Προφανώς και η "Βιολάντα" δεν θα είναι το τελευταίο εργατικό δυστύχημα ακόμα κι αν τηρούνται από εδώ και πέρα 100% όλα τα πρότυπα ασφαλείας. Το κακό μπορεί να συμβεί παντού κι οποτεδήποτε ακόμα κι αν δεν υπάρχει δόλος ή σοβαρή αμέλεια. 

Η εργατική νομοθεσία, ωστόσο, δεν μας έχει έρθει από τον Μωυσή ύστερα από επίσκεψή του στο Σινά. Είναι πολιτική απόφαση και το προς τα πού γέρνει το ζύγι μαρτυρά κάθε φορά τις προτεραιότητες της όποιας κυβέρνησης. Όταν, συνεπώς, έχεις καταργήσει την αιτιολογημένη απόλυση, έχεις αποδυναμώσει το ΣΕΠΕ, έχεις καθιερώσει το δεκάωρο και το 13ωρο δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Γι' αυτό, μάλλον, και η Ν. Κεραμέως, η αρμόδια υπουργός Εργοδοσίας επί της ουσίας, έχει πάρει όρκο σιωπής...

Από την άλλη, ίσως και να είναι πιο έντιμο να μην μιλάς όταν έχεις τη φωλιά σου λερωμένη. Τουλάχιστον δεν υποκύπτεις στον πειρασμό τής υποκρισίας. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, η σιωπή δεν ξεπλένει την ενοχή κι αυτή είναι μια κυβέρνηση- η Κεραμέως είναι, απλώς, ένα εκτελεστικό της όργανο- η οποία από την πρώτη μέχρι και την τελευταία της απόφαση θα προτεραιοποιεί τα συμφέροντα των λίγων έναντι των πολλών. Αργά ή γρήγορα, όμως, θα αντιληφθεί πως κανείς και ποτέ δεν έχει καταφέρει να εξαπατά τους πάντες για πάντα... 

Δεν φυτρώνουν νάρκισσοι στην άμεση δημοκρατία...

Ο ηγέτης είναι νάρκισσος. Είτε από τη φύση του είτε γιατί αυτό είναι το "job description". Δεν μπορείς να ηγηθείς αν δεν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς που σε ακολουθούν. Ο ναρκισσισμός, συνεπώς, στα κοινοβουλευτικά συστήματα- πολλώ δε μάλλον στα πιο αυταρχικά- είναι προϋπόθεση sine qua non για την επιτυχία. Ο ναρκισσισμός, όμως, στην άμεση δημοκρατία είναι τόσο χρήσιμος όσο και οι ξαπλώστρες τον Γενάρη. Όπως, βεβαίως, κι ο μεσσιανισμός που τον συνοδεύει...

Στις εκλογές τού 2023 καταγράφηκε το παγκόσμιο παράδοξο να ενισχύεται η κυβέρνηση και να καταποντίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε... 

Έχουν περάσει λιγότερο από τρία χρόνια από τότε, έχουν συμβεί πολλά αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Κ. Μητσοτάκης, έστω και λαβωμένος, παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. 

Μήπως κάτι δεν κάνει καλά η αντιπολίτευση; Μήπως η συνεχής αναζήτηση του μεσσία, είτε αρσενικού είτε θηλυκού γένους, που θα την λυτρώσει δεν ανοίγει το δρόμο για την κοινωνική λύτρωση; Μήπως αντί να αναζητάμε τη σωτηρία μας σε φθαρμένους, εγωπαθείς ή ανεπαρκείς αρχηγούς ήρθε η ώρα για το λαό να κάνει πράξη την αυτοοργάνωσή του χωρίς αυτή να αποτελεί προπέτασμα καπνού για ματαιόδοξους ηγετίσκους που αντέχουν τη δημοκρατία μόνο όταν αυτή τους αποθεώνει;...

Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι εκείνοι που δεν έχουν ιδέα πώς ζει γιατί η δική τους ζωή είναι τελείως διαφορετική. Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι αυτοί που θέλουν ο λαός να προσαρμοστεί σε αυτούς κι όχι το αντίστροφο. Εν τέλει, ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει να σωθεί ή να συνεχίσει να περνά από απογοήτευση σε απογοήτευση σαν να μην ξέρει ήδη το τέλος τού δράματος...

 

 

Η κατάσταση είναι τρε απελπιστίκ...

Απελπισία. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στους ακομμάτιστους προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν σοβαρή κι αξιόπιστη εναλλακτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν την βρίσκουν πουθενά. Αν, άλλωστε, δεν ήταν απελπισμένοι δεν θα κατέφευγαν αρκετοί από αυτούς σε ένα πρόσωπο- σύμβολο για τον αγώνα του ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών αλλά που τη μία εβδομάδα "ακυρώνει" τις αμβλώσεις, την επόμενη τον ελληνοτουρκικό διάλογο και τη μεθεπόμενη ποιος ξέρει τι άλλο θα αντλήσει από το οπλοστάσιο Σαμαρά, Βελόπουλου, Νατσιού και Λατινοπούλου. Γι' αυτό κι αν είχαμε εκλογές την Κυριακή μάλλον Κυριάκο θα είχαμε πάλι με 41%...

Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη πως ο πρωθυπουργός θα διαπραγματευτεί τον επόμενο μήνα με τον πρόεδρο της Τουρκίας για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δίνοντας προτεραιότητα στα εθνικά μας συμφέροντα. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν και τετ α τετ ανάμεσα στον εκάστοτε επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης και του τουρκικού κράτους... 

Κι αν η οποιαδήποτε υπαναχώρηση σε κυριαρχικά μας δικαιώματα χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα θα αποτελούσε πράγματι εθνική προδοσία, το ίδιο προδοτικό στην πράξη και τουλάχιστον ανεύθυνο θα ήταν να τα ασκούσαμε δίχως καμία προειδοποίηση στον ελληνικό λαό πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πόλεμο. Πόσες Μικρασίες και πόσες Κύπρους είμαστε διατεθειμένοι ακόμα να χάσουμε με τη λαϊκή εξαπάτηση πως έχουμε πάντα κι οπουδήποτε όλα τα δίκια με το μέρος μας;...

Κι αν δηλώνουμε οριζοντίως και καθέτως πως δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για την εθνική κυριαρχία, φαντάζομαι πως το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και για τη λαϊκή κυριαρχία. Το έθνος είναι ο λαός κι ο λαός το έθνος και η δημοκρατία δεν είναι εφαρμόσιμη μόνο όταν ταυτίζεται με τις επιθυμίες τού αρχηγού, του όποιου αρχηγού, ούτε επιβάλλεται εκβιαστικώ τω τρόπω. Είτε την εφαρμόζεις παντού και πάντοτε, ιδίως μάλιστα όταν έχεις κάνει προμετωπίδα σου την άμεση δημοκρατία, είτε τη χρησιμοποιείς α λα καρτ με όλη την υποκρισία που εμπεριέχει μια τέτοια επιλογή... 

Φυσικά και κατανοώ τη γοητεία που ασκούν στις μάζες ισχυροί ηγέτες τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, ακόμα όμως κι εκείνοι πρώτα κέρδισαν την κοινωνική πλειοψηφία και μετά τη χειραγώγησαν. Την αντίστροφη πορεία ακολουθούν μόνο όσοι θεωρούν τον εαυτό τους τόσο πολύ ανώτερο πνευματικά από τους υπόλοιπους γύρω τους ώστε να μην ακούν κανέναν άλλο πέρα από την υπερτροφική ματαιοδοξία τους η οποία έχει γεμίσει ουκ ολίγα πολιτικά νεκροταφεία...

 

Δεν φταίνε τα fortune cookies...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί; Το ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η λύση...

Κανείς, ενδεχομένως ούτε οι συγγραφείς τού κειμένου τής πολιτικής απόφασης, δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς αποφάσισε το συνέδριο της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο αλλά χωρίς τον Αλ. Τσίπρα ή επιστροφή στο ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ; Στην ουσία ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός- λαός, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει από κάτω ούτε και τον θέλουν- συμφώνησε να μην διασπαστεί άμεσα και να πετάξει το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα ελπίζοντας πως ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει το καθεστώς του ένα βήμα παραπέρα, δεν θα προκηρύξει εκλογές και θα συνεχίσει να κυβερνά επ' άπειρον με την ίδια Βουλή η οποία αντιπροσωπεύει σήμερα τις κοινωνικές διεργασίες όσο κι ο Ντ. Τραμπ το διεθνές δίκαιο...

Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην πολιτική ευφυΐα τής νομενκλατούρας τής ΝΕΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ ή του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία- δεν μου έχουν δώσει και τα καλύτερα δείγματα γραφής- αλλά μάλλον ούτε οι ίδιοι πιστεύουν ότι αυτό που αποτρέπει το καθεστώς Μητσοτάκη από την κατάρρευση είναι το ότι δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα ένα κοινό δικό τους ψηφοδέλτιο. Το 2023, άλλωστε, και με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί όλοι μαζί αλλά το κοντέρ σταμάτησε στο "συγκλονιστικό" 17,85% . Αδυνατώ, εξάλλου, να κατανοήσω γιατί το ΠΑΣΟΚ, του οποίου τα μισά στελέχη και ψηφοφόροι είναι κεντροδεξιοί, ανήκει στο προοδευτικό μέτωπο αλλά όχι κόμματα όπως το Κίνημα Δημοκρατίας, η Πλεύση Ελευθερίας ή το ΜέΡΑ 25 μόνο και μόνο γιατί θεωρούν τον Τσίπρα τον μεγαλύτερο Έλληνα πολιτικό απατεώνα τού 21ου αιώνα...

Φυσικά και το μέλλον τής ΝΕΑΡ, η οποία εφάρμοσε με ΥΠΟΙΚ τον "εμβληματικό" Ευκλ, Τσακαλώτο ένα καραμπινάτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο ωστόσο τώρα όλα της φαίνονται δεξιά εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απασχολεί στο σύνολο των 10.000.000 Ελλήνων τους 1.500 συνέδρους που βρέθηκαν στο ΣΕΦ τις προηγούμενες ημέρες για να κάνουν δωρεάν ψυχοθεραπεία. Όσα ακούστηκαν, όμως, από την Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή μαρτυρούν πολλά για τους λόγους για τους οποίους η Αριστερά σήμερα ακούγεται σαν βρισιά στα αφτιά τής κοινωνικής πλειοψηφίας: απόλυτη αυτοαναφορικότητα, καμία γείωση με των κοινωνία, ξύλινος λόγος, δογματισμοί και μνησικακίες είναι όλα τόσο προοδευτικά όσο και οι όρκοι ιδεολογικής καθαρότητας εν έτει 2025 κι από ανθρώπους, μάλιστα, που όταν είχαν υπουργεία είχαν ρίξει πολύ νερό στο κρασί τους. Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά ακόμα οι επόμενες εκλογές θα είναι βάλσαμο γιατί οι κοινωνικοί αναχωρητές θα γίνουν και πολιτικοί αναχωρητές...   

Άνδρας ή γυναίκα, στρέιτ ή γκέι, αρκεί να πιάνει το ποντίκι...

Θα σας βομβαρδίσω με κοινοτοπίες, αλλά φαίνεται πως στην Ελλάδα τού 2026 παραμένουν ακόμα ζητούμενα. Κοινοτοπία πρώτη: η ιδιότητα του άνδρα ή της γυναίκας, του ετεροφυλόφιλου ή του ομοφυλόφιλου δεν κάνει από μόνη της κάποιον καλό ως πολιτικό. 

Κοινοτοπία δεύτερη: δεν μπορεί να είναι λόγος καταψήφισης ενός πολιτικού το φύλο ή ο σεξουαλικός του προσανατολισμός. Κοινοτοπία τρίτη: ουδείς είναι υποχρεωμένος να δηλώνει δημοσίως το φύλο το οποίο αισθάνεται ή το σεξουαλικό του προσανατολισμό ώστε να απολογείται όταν δεν το κάνει, ιδίως σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική...

Ο μόνος λόγος τον οποίο βρίσκω βάσιμο ώστε να αποκαλύπτει κάποιος τρίτος το φύλο ή το σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου άλλου είναι αυτός της υποκρισίας τού υποτιθέμενου θύματος. Αν είμαι γκέι, για παράδειγμα, αλλά στις δημόσιες τοποθετήσεις μου χαρακτηρίζω την ομοφυλοφιλία επίκτητη αμαρτία, τότε ναι, πρέπει να με ξεμπροστιάσουν. Αν, όμως, είτε γιατί δεν έχω το σθένος να αντιμετωπίσω την κοινωνική μισαλλοδοξία είτε απλώς γιατί δεν έχω καμία υποχρέωση να διατυμπανίζω την ομοφυλοφιλία μου και κανείς δεν θέλω να ξέρει γι' αυτή παρά μόνο οι πολύ οικείοι μου, γούστο μου και καπέλο μου...

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν καλό πρωθυπουργό για να διαδεχθεί τον Κ. Μητσοτάκη. Αν είναι καλός για τα εθνικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν θα είχα αντίρρηση να ήταν και Τούρκος ακόμα, αν αυτό ήταν δυνατό. Πολλώ δε μάλλον δεν θα με ενοχλούσε αν ήταν γυναίκα, γκέι ή τρανς. Αυτό που με ενοχλεί είναι η έμμεση επίκληση του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού ως προσόντος, ιδίως από την προοδευτική παράταξη, λες και δεν υπάρχουν και συντηρητικές ή διεφθαρμένες ή ανίκανες για ηγεσία γυναίκες ή συντηρητικοί ή διεφθαρμένοι ή ανίκανοι για ηγεσία ομοφυλόφιλοι...  

 

   

Στο νεκροκρέβατο του πάπα...

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...

 

Όταν είχε λιακάδα αγοράζαμε Πόρσε...

Η ΕΕ είναι χειρότερη από όσο θα θέλαμε οι προοδευτικοί, ευρωπαϊστές πολίτες, είναι πολύ καλύτερη όμως από όσο πιστεύουμε η δική μου γενιά που είναι γεννημένη τη δεκαετία τού '70 και οι νεότερες. Ποιος πιστεύει, για παράδειγμα, σήμερα ότι η Γερμανία θα εισβάλει, στρατιωτικά μιλώντας, στις Κάτω Χώρες, στη Νορβηγία, στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο ή και στην Ελλάδα; Κι όμως, δεν έχουν περάσει και τόσες πολλές δεκαετίες, σε σύγκριση με την ανθρώπινη ιστορία, από την τελευταία φορά που νυν κράτη- μέλη τής Ένωσης πολεμούσαν το ένα το άλλο...

Φυσικά και συμμερίζομαι και πολλά από τα επιχειρήματα σε βάρος τής ΕΕ, από το ότι λειτουργεί προς εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τής Γερμανίας και οι πολιτικές της ρέπουν προς το νεοφιλελευθερισμό ως τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τους χρυσοκάνθαρούς της. Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι ο γαλλογερμανικός άξονας θα έβαζε στην άκρη τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα ώστε να πολεμήσει στο πλευρό τής Ελλάδας σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία. Θα ήμασταν, όμως, καλύτερα αν σε αυτή την παγκόσμια ανασφάλεια κολυμπούσαμε μόνοι μας στον πλανήτη και χωρίς τα ευρωχρήματα, τα οποία εισπράττουν κι εκείνοι που δηλώνουν ευρωσκεπτικιστές ή και πολέμιοι της ΕΕ; Δυσκολεύομαι να δώσω μια καταφατική απάντηση...

Η ίδια πολιτική διπολικότητα μας κατατρύχει και με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γαλλίας, των funds και των υπόλοιπων επενδυτικών ομίλων που θέλουν να αντικαταστήσουν την παραγωγή τής γης με συνθετικά προϊόντα. Από την άλλη, όμως, από τα χέρια των αγροτών αλλά και των κτηνοτρόφων μας έχουν περάσει εκατομμύρια ευρώ από τη δεκαετία τού '80 μέχρι και σήμερα. 

Κι αν προφανώς δεν ήταν όλοι ή και οι περισσότεροι "φραπέδες" και "χασάπηδες", οι πιο πολλοί ήταν ωστόσο τζίτζικες κι όχι μέρμηγκες. Και τώρα που μας έπιασε η διεθνής διατροφική καταιγίδα προσπαθούμε να επισκευάσουμε μια σκεπή που θα οφείλαμε να είχαμε κάνει με τη λιακάδα. Αν φταίει και η ΕΕ γι' αυτό, μάλλον ζούμε σε σπίτια χωρίς καθρέφτες... 

 

 

Οι μυρωδιάδες της αντιπολίτευσης...

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι της άμβλωσης, δεν μπαίνουν σε διαβούλευση και σε δημοψήφισμα και είναι σαν τα ποτάμια, δεν γυρίζουν πίσω. Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι αλλά ο αγώνας για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος έχει δοθεί κι έχει δικαίως κερδηθεί. 

Όποιος ή όποια, συνεπώς, το βάζει στη δημόσια ατζέντα εξυπηρετεί το σκοταδισμό και μόνο. Αλίμονο, άλλωστε, αν ο επίσης δίκαιος σκοπός τής πτώσης τού καθεστώτος Μητσοτάκη δικαιολογούσε τα πάντα. Στο μακιαβελισμό, εξάλλου, έχει αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα ο Αλ. Τσίπρας τα τρία τελευταία χρόνια...

Το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί ούτε αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές κι αν χρειαζόμαστε μια τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό είναι το κόμμα Καρυστιανού στο οποίο συσπειρώνονται οι κοινωνικές δυνάμεις- αριστερές και δεξιές- που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την απαλλαγή από τον σημερινό πρωθυπουργό. Ας μην κρυβόμαστε, άλλωστε, πίσω από το δάχτυλό μας. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει- προσωπικώς δεν μου αρέσει- δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κοιτάξει τον Μητσοτάκη στα μάτια και να τον κερδίσει στις κάλπες. 

Όχι γιατί η Καρυστιανού είναι χαρισματικότερη από άλλους πολιτικούς αρχηγούς- δεν είναι-, αλλά γιατί διαθέτει αντικειμενικά χαρακτηριστικά που κανείς άλλος δεν διαθέτει ούτως ώστε να συγκινήσει την κοινωνική πλειοψηφία και να ταυτιστεί μαζί της. Προφανώς δεν έχει χάσει κάθε ελληνική οικογένεια το παιδί ή τα παιδιά της. Ποια ελληνική οικογένεια, όμως, δεν φοβάται μήπως αυτό της συμβεί εξαιτίας και των αποκαλούμενων διαχρονικών παθογενειών τού ελληνικού κράτους;...

Πολύ δύσκολα θα ψήφιζα ένα κόμμα Καρυστιανού ακόμα κι αν είναι ο μοναδικός τρόπος για να πέσει ο Μητσοτάκης. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αντικαθιστάς τον πιο διεφθαρμένο πρωθυπουργό με το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" γιατί όσο κι αν αποδέχομαι ότι δεν κάνουν οι ταμπέλες την ιδεολογία άλλο τόσο δεν αγοράζω πολιτικά το οτιδήποτε με μοναδικό κριτήριο την εντιμότητα ή την αγνότητά του. 

Αν, όμως, η υπόλοιπη αντιπολίτευση πιστεύει ότι θα γκρεμίσει την Καρυστιανού ανοίγοντας μέτωπο εναντίον της και παραλλήλως με τον Μητσοτάκη μάλλον θα συνεχίσει να ρίχνει νερό στο μύλο της. Οι πολίτες που δηλώνουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις πως θα την ψηφίσουν δεν το κάνουν για τις θέσεις της για τις αμβλώσεις ή για την αγάπη της για τη θρησκεία αλλά γιατί αισθάνονται, έστω κι αν δεν ισχύει, πως ήταν η μοναδική τα τελευταία χρόνια που έδωσε μάχες απέναντι σε ένα σάπιο καθεστώς. Το μόνο, επομένως, που επιτυγχάνουν όσοι από την αντιπολίτευση της επιτίθενται είναι, επί της ουσίας, να τους δικαιώνουν...

 

Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...

Με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία δεν ξέρεις ποια αντίφασή του να επισημάνεις πρώτη. Και στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, παρουσίασε την κυβέρνησή του ως την καλύτερη αλλά αυτούς με τους οποίους κυβέρνησε ανίκανους. Στο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, άνοιξε το δρόμο για την εκλογή και στη συνέχεια τον εξοστρακισμό Κασσελάκη και την εκλογή Φάμελλου- έγινε, δηλαδή, ό,τι ήθελε εκείνος- αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τη διάλυση της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Και ύστερα αναρωτιέται γιατί ο κόσμος λέει πως κούρασε...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου τώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν πόσο λανθασμένη ήταν η αρχική τους αντιμετώπιση απέναντι στο κόμμα Τσίπρα, με τον Σωκράτη που αργοπίνει το κώνειο να ετοιμάζει πιο επιθετική στρατηγική απέναντι στον πρώην αρχηγό του και τον αψύ κρητικό να θέλει να πάρει το τιμόνι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Στο σπίτι, άλλωστε, των πραξικοπηματιών ένα πραξικόπημα παραπάνω μπορεί να ονομαστεί και βελούδινη μετάβαση στο όνομα της πολιτικής διάσωσης. Σκέφτονται, μάλιστα, μιας κι ο Αλέξης έγινε κεντρώος να παίξουν το χαρτί τής Αριστεράς που φρόντισαν να ποδοπατήσουν τα προηγούμενα χρόνια...

Με όποιον συνδυασμό, ωστόσο, και να κατεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, αν κατεβεί, πολύ δύσκολα θα βρει μια θέση στη Βουλή. Υπάρχουν, άλλωστε, άλλες δυνάμεις που μπορούν να παίξουν πιο έντιμα το χαρτί τής ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως το ΜέΡΑ 25. Το πώς, βεβαίως, η αξιωματική αντιπολίτευση του 2023 θα γίνει εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέσα σε μια τετραετία καλό είναι να μας το απαντήσει κάποια στιγμή ο σύντροφος Αλέξης. Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...  

 

Αχ, αυτά τα μαύρα ριάλια...

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια διαφθοράς στην ΕΕ μάλλον δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην Κύπρο. Το πρόσφατο σκάνδαλο με τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι τού προεδρικού ζεύγους είναι μόνο η κορυφή τού παγόβουνου σε ένα κράτος όπου το ξέπλυμα κάθε λογής "μαύρου" χρήματος είναι το σήμα κατατεθέν τής οικονομίας του... 

Μπορεί οι Τούρκοι να κατέχουν παρανόμως περίπου το 37% του νησιού αλλά και το υπόλοιπο μάλλον κατεχόμενο είναι, κυρίως από Ρώσους, Κινέζους και Ισραηλινούς. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, φυσικά, και για τα προσκόμματα που μπαίνουν σε μια επίλυση του κυπριακού η οποία κοντά στα 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή αποκλείεται να είναι δίκαιη, αν ποτέ συμβεί...

Οι τελευταίοι, βεβαίως, οι οποίοι δικαιούμαστε να σοκαριζόμαστε από την έκταση της διαφθοράς με τη συμμετοχή πολιτικών και κομμάτων είναι οι Ελλαδίτες. Και μόνο το ότι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα τα περισσότερα χρόνια τής μεταπολίτευσης και τα οποία βρίσκονται τώρα στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση χρωστούν στις ελεγχόμενες από ξένους τράπεζες κοντά στο ένα δισ. ευρώ μαρτυρά το μέγεθος της διαπλοκής και το πόσο αδιανόητο είναι να επιβληθούν κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κι αυτοί να εφαρμοστούν προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πώς να δαγκώσεις το χέρι που του χρωστάς;...

Το "μαύρο" πολιτικό χρήμα, πάντως, δεν περιορίζεται στις τράπεζες. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική χρηματοδότηση ή οι συνδρομές των μελών δεν είναι οι αποκλειστικοί τρόποι οικονομικής ενίσχυσης των περισσότερων κομμάτων. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η αντίστροφη μέτρηση για τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε όταν άρχισε να μιλά γι' αυτά τα ζητήματα, θορυβώντας πολλούς στην Κουμουνδούρου, ανάμεσά τους και τον προκάτοχό του στο προεδρικό γραφείο... 

Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι το "μαύρο" χρήμα θε εξαλειφθεί από την πολιτική, η οποία είναι ένα πολύ ακριβό σπορ στο οποίο επιδίδονται συνήθως πλούσιοι. Μπορούμε, όμως, να απαλλαγούμε από ένα κομμάτι τής υποκρισίας με την απελευθέρωση του ποσού δωρεών ταυτοχρόνως με την υποχρέωση για κάθε κόμμα να δημοσιοποιεί ποιοι και με ποια ποσά τα χρηματοδοτούν. Δεν θα ξεριζώναμε το κακό αλλά θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα για το ποιοι κυβερνούν, επί της ουσίας, αυτόν τον τόπο...

 

 

Δεν βρήκα τον Αντύπα ούτε στο Μαξίμου ούτε στα μπλόκα για να του πω γεια χαρά...

Σας έχω ένα ερώτημα για όχι και τόσο δυνατούς λύτες: πότε- το αργότερο- θα επιστρέψουν στα χωράφια τους οι αγρότες; Όταν χαραχτεί εθνική στρατηγική για τη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως δικαίως τώρα ζητούν, ή όταν επανεκκινήσουν οι γεωργικές εργασίες τους; 

Μάλλον το δεύτερο, γι' αυτό και περισσεύουν τα επιχειρήματα περί ηρωισμού. Ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει και τον εαυτό του για κάτι που τον ξεπερνά. Όχι αυτός που αντί να πάει στο καφενείο για να παίξει χαρτιά πηγαίνει στο μπλόκο για να παίξει χαρτιά...

Προφανώς και η κομπανία των προθύμων αγροτών που συνάντησαν την Τρίτη τον Κ. Μητσοτάκη είναι συνδικαλιστές φίλα προσκείμενοι στη ΝΔ. Ποιοι νομίζετε, ωστόσο, πως βρίσκονται κατά βάση στα μπλόκα; 

Οι κολλίγοι από το "Χώμα βάφτηκε κόκκινο", ο Μαρίνος Αντύπας ή Ινδοί μετανάστες που δουλεύουν στα χωράφια κάτω από τους σαράντα βαθμούς Κελσίου; Συνδικαλιστές βρίσκονται κι εκεί διαφόρων κομμάτων, κάποιοι μάλιστα όπως ο "πολύς" Ανεστίδης και της ΝΔ. Και βρέθηκαν στα μπλόκα κυρίως γιατί δεν τους είχαν καταβληθεί οι ενισχύσεις. Τη Mercosur την ανακάλυψαν κι εκείνοι- όπως κι αρκετοί στην αντιπολίτευση πλην Κασσελάκη- στην πορεία...

Η πρωτογενής παραγωγή πεθαίνει και η ευθύνη τής ΕΕ γι' αυτό είναι τεράστια. Πρόκειται, όμως, για την ίδια Ευρώπη από την οποία εισπράττουν και οι κομμουνιστές αγροτοσυνδικαλιστές. Πότε, έτσι κι αλλιώς, βγήκαν οι αγρότες στους δρόμους για να απαιτήσουν, για παράδειγμα, την κατάρτισή τους σε νέες τεχνολογίες και καλλιέργειες κι όχι για επιδοτήσεις και φτηνό ρεύμα και πετρέλαιο; 

Τι έχουν πράξει οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια για να μην τους τρώνε το βιός οι μεσάζοντες; Οι συνεταιρισμοί έχουν αφήσει εποχή με την αδιαφάνεια και την κακοδιοίκησή τους. Ας παραμερίσουν, συνεπώς, όλες οι πλευρές τα πολιτικάντικα παιχνιδάκια κι ας καθίσουν στο τραπέζι οι πραγματικοί παραγωγοί για να βρουν ρεαλιστικές λύσεις αντί να παράγεται ένα καθημερινό τηλεοπτικό σόου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση η οποία βρίσκεται προ των πυλών...  

Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος, είτε λόγω της απειρίας της είτε εξαιτίας κακών συμβουλών. Προανήγγειλε το κόμμα της πολύ νωρίς και στο πλαίσιο ενός άτυπου ανταγωνισμού με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία για το ποιος θα το ανακοινώσει πρώτος αλλά και γιατί πίστεψε ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει άμεσα σε εκλογές. 

Αντί, συνεπώς, να περιμένει να το ανακοινώσει ένα μήνα πριν τις κάλπες και να πάρει όλο το χαρτί τώρα θα πρέπει να απαντά επί ενάμιση χρόνο για θέματα που είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει, αλλά και να δέχεται τη δολοφονία χαρακτήρα που δέχθηκαν κι άλλοι τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτα ο Αλ. Τσίπρας και στη συνέχεια ο Στέφανος Κασσελάκης...

Φυσικά κι από ένα πολιτικό πρόσωπο με πρωθυπουργικές φιλοδοξίες περιμένουμε απαντήσεις για τα πάντα, όπως και το να δέχεται αυστηρή κριτική. Αρκεί τα μέτρα και τα σταθμά μας να είναι δίκαια. Γιατί, για παράδειγμα, η Καρυστιανού η οποία μπαίνει τώρα στην πολιτική να έχει ήδη επεξεργασμένες θέσεις για τα πάντα αλλά από τον Τσίπρα που είναι στο πολιτικό κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του να είμαστε ικανοποιημένοι με τον "δημοκρατικό καπιταλισμό" και το "σοκ δημοκρατίας"; Ή γιατί δεν αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό ο Ν. Ανδρουλάκης να είναι πάνω από τέσσερα χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, να είναι κι αυτός στο κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του, να είναι πάνω από ένα χρόνο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα και η δημοσκοπική του βελόνα να είναι κολλημένη;...

Το πολιτικό τοπίο δεν θα διαμορφωθεί στην οριστική του μορφή πριν τις πρώτες εκλογές. Μετά από αυτές κι έχοντας γνώση τής απόφασης του ελληνικού λαού οι συσχετισμοί θα είναι πολύ διαφορετικοί από τους σημερινούς και θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον. Έχουμε, όμως, και μερικές σχετικές βεβαιότητες: η πλειονότητα όσων σήμερα κατηγορούν Καρυστιανού- Κασσελάκη είτε θα βγουν αποδυναμωμένοι είτε θα βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από τις σημερινές προσδοκίες τους είτε θα είναι εκτός Βουλής αφού όλοι τους έχουν ήδη αποτύχει στο να γκρεμίσουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι ζωντανοί, επομένως, με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

   

Οι υποκριτές υποκρίνονται για τα πάντα, είναι η φύση τους...

Όποιος έχει διαβάσει την ιστορία τής CIA γνωρίζει ότι οι αποτυχίες της στην επιβολή πολιτικών ή στην πρόγνωση γεγονότων είναι περισσότερες από τις επιτυχίες της. Σε σχέση με την Ελλάδα, μάλιστα, όλοι ξέρουμε πλέον ότι το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αμερικανοκίνητες. Φυσικά και είχαν την ανοχή τού αμερικανικού κατεστημένου αλλά δεν σχεδιάστηκαν στο Λάνγκλεϊ...

Καμία αντίρρηση, ο Ντ. Τραμπ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και στο Ιράν. Όπως οι προκάτοχοί του ήθελαν τον έλεγχο της Ουκρανίας ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού. Οι χιλιάδες άνθρωποι, όμως, που σκοτώθηκαν σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις, οι πολιτικοί κρατούμενοι ή οι πολιτικοί εξόριστοι δεν είναι προϊόντα τής τεχνητής νοημοσύνης. Είναι όντα με σάρκα κι αίμα που ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα τα οποία στη Δύση θεωρούνται, στα Συντάγματα και στους νόμους της τουλάχιστον, δεδομένα...

Γιατί, συνεπώς, η ελληνική Αριστερά περιόρισε τα δάκρυά της για τον Ν. Μαδούρο, την ώρα μάλιστα που ακόμα και η αντιπρόεδρός του φαίνεται πως τα έχει βρει με τον πλανητάρχη; Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι βαθιά χωμένη στις ιδεοληψίες και στα στερεότυπά της, σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί έχουν πάντα άδικο κι όσοι είναι εναντίον τους έχουν πάντα δίκιο. 

Γιατί η ελληνική Αριστερά προσαρμόζει τα γεγονότα στα κουτάκια της. Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι ένα συνονθύλευμα υποκριτών που έχουν εφαρμόσει πολύ πρόσφατα τις πιο δεξιές πολιτικές κι έχουν συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς και τώρα παριστάνουν τις άμωμες αρσακειάδες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους σιχάθηκε... 

Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μονοκομματική...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Είμαστε διεφθαρμένοι ως το κόκαλο αλλά έκστασι δεν πήραμε ποτέ...

Ένα κράτος δρακόντειων νόμων που τηρούνται στο ακέραιο δεν είναι του γούστου μου. Όπως, άλλωστε, κι οποιαδήποτε νοοτροπία σύμφωνα με την οποία πρώτα βρίσκουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε και μετά προσαρμόζουμε το συντηρητισμό μας στην ανθρώπινη φύση. Θα έβρισκα, πάντως, μια συνεκτικότητα σε ένα κράτος που εφαρμόζει τους ίδιους νόμους για όλους τους πολίτες του, χωρίς εξαιρέσεις για την ελίτ, την οποία και θα παραδεχόμουν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια κράτη στον κόσμο. Γνωρίζω, πάντως, ότι ένα τέτοιο κράτος δεν είναι η Ελλάδα...

Έχει ενδιαφέρον το κυβερνητικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο οι νέοι μας κυρίως θα αγαπήσουν τα ναρκωτικά γιατί ένας πολιτικός αρχηγός που χρησιμοποίησε για μια φορά ένα από αυτά στη νιότη του μίλησε για μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία πάντως δεν επανέλαβε λόγω των παρενεργειών της. Ακόμα, όμως, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυριζόταν πως δεν έχει περάσει ούτε ημέρα από το 1989 μέχρι και σήμερα που να μην χρησιμοποιεί έκστασι, σε ποιο μικρό σπίτι στο λιβάδι διαβιούν όσοι μας λένε στα σοβαρά πως υποκινεί τη νεολαία μας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας μπορεί να βρει από το πρωί μέχρι το βράδυ στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα βιβλία κάθε είδους αναφορά στα ναρκωτικά και με το δέλεαρ, μάλιστα, του απαγορευμένου αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πεθάνουν με μια βελόνα στο μπράτσο γιατί ο Γιάνης μαστούρωσε πριν 37 χρόνια...

Προφανώς κι αντιλαμβάνομαι τις σκοπιμότητες πίσω από τον ηθικό πανικό που έχει καταλάβει την κυβέρνηση του Predator, των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ακριβή στην εδώ και χρόνια παραγεγραμμένη μικροπαραβατικότητα και φτηνή στα εγκλήματα του λευκού κολάρου. 

Κι αυτό γιατί πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης έχει συνειδητοποιήσει πως οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τις παροχές ή τα προγράμματα αλλά από το βαθμό αγανάκτησης των πολιτών απέναντι στην ανομία. Μόνο που τα δύο μέτρα και δύο σταθμά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που πίσω από το φερετζέ τού φιλελευθερισμού κρύβει τον πιο βαθύ κοτζαμπασισμό...

  

Στο βούρκο πλεονέκτημα έχουν οι ανήθικοι...

Ο Νικόλας που πάει με όλα κι ο οποίος προσπαθεί να κάνει προσωπικό ντιλ με την Μ. Καρυστιανού κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ πως δαιμονοποιεί οτιδήποτε συνιστά μαζική κινητοποίηση των πολιτών. Λες κι ο ίδιος έχει πλευρίσει την Μαρία των Τεμπών ως εκπρόσωπος του κόμματος με το οποίο εξελέγη ευρωβουλευτής κι όχι ως πολιτικάντης που αναζητά νέα στέγη για να επιβιώσει στο κομματικό παίγνιο, θεωρώντας πως αργά ή γρήγορα η Καρυστιανού θα δει τα δύσκολα και θα βάλει εκείνον μπροστά για πρωθυπουργό... 

Κι όταν εργαλειοποιεί τους χιλιάδες συμπολίτες του που τον ψήφισαν όχι για να ρίξει τον Στέφανο Κασσελάκη αλλά για να βρίσκεται στο πλάι του η υποκρισία φτάνει σε νέα υψηλά επίπεδα. Αυτά του βούρκου...

Ποιος, όμως, έχει το ηθικό ανάστημα στην Κουμουνδούρου για να αναμετρηθεί σε αυτό το επίπεδο με τον Φαραντούρη; Αυτοί που οργάνωσαν κι εκτέλεσαν το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου; Αυτοί που χρησιμοποίησαν τον Σ. Φάμελλο σαν παρένθετη μητέρα μέχρι να πάρει μπρος ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία; Οι βουλευτές και τα στελέχη που αναζητούν ρόλο σε ένα άλλο κόμμα; Ή, μήπως, ο ίδιος ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο κι ο οποίος ζει το μύθο του, να του ανοίγουν αστυνομικοί τις πόρτες, και πιστεύει ότι είναι αρχηγός τού τίποτα;...

Όλος αυτός ο συρφετός αξίζει απολύτως ο ένας στον άλλο κι όλοι μαζί να χορέψουν το χορό τού Ζαλόγγου όταν έρθει η άγια εκείνη ώρα τής κάλπης. Κι αν, μάλιστα, ο Αλέξης είτε δεν κάνει κόμμα είτε δεν τους πάρει στη σανίδα του τότε δεν θα βρίσκουν ούτε μαντήλι για να σύρουν. Πολλώ δε μάλλον για να κλάψουν και, κυρίως, ο λαός που πίστεψε ότι είχαν και το ηθικό πλεονέκτημα. Τρομάρα τους...

Με λένε Νικόλα και πάω με όλα...

Η ανικανότητα του Αλ. Τσίπρα να βρίσκει πολιτικά ταλέντα μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ανικανότητά του στο να σπάει αβγά. Εξαίρεση αποτελεί ο Ν. Φαραντούρης, ο μοναδικός από το think tank που είχε συγκροτήσει ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος μπόρεσε να κάνει πολιτική καριέρα. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, άλλωστε, έμαθε τόσο καλά το πολιτικό παιχνίδι ώστε να προσαρμόζεται στις συνθήκες καλύτερα κι από έναν χαμαιλέοντα σε τροπικό δάσος...

Με τον Νικόλα συνεργάστηκα πρώτη φορά όταν ήταν υποψήφιος βουλευτής Κεφαλονιάς, το 2023. Τολμώ να γράψω πως η σχέση μας είχε γίνει και φιλική. Θυμάμαι ακόμα τις πολύωρες συζητήσεις μας στο νησί του το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς για το αν θα έπρεπε να κατεβεί υποψήφιος για πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικώς δεν κατέβηκε, δίστασε, το τρένο τον προσπέρασε και σε αυτό ανέβηκε ο Στέφανος Κασσελάκης. Ο ίδιος Κασσελάκης τον οποίο στη συνέχεια παρακαλούσε για να τον κάνει σύμβουλο ευρωπαϊκής πολιτικής, διέδιδε αριστερά και δεξιά πως ήταν ο πιο έμπιστος σύμβουλός του κι εκείνος που είχε γράψει το πρόγραμμα του κόμματος για τις ευρωεκλογές του 2024. Ο ίδιος Κασσελάκης που για τον Νικόλα ήταν τότε η "προεδράρα" κι ο "Στεφανάρας" και που το σύστημα Κασσελάκη τον πριμοδότησε στις κάλπες...

Είπαμε όμως, ο Νικόλας είναι χαμαιλέοντας. Όταν, λοιπόν, κατάλαβε πως τα ψωμιά Κασσελάκη ήταν μετρημένα στο ΣΥΡΙΖΑ, συμμάχησε με εκείνους που οδήγησαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας στην ανυποληψία. Ο "Στεφανάρας" έγινε ανάξιος για πρόεδρος, με τον Νικόλα να έχει μπερδέψει τη σκιά του με το μπόι του και να πιστεύει ότι μπορούσε να γίνει αρχηγός. Δεν έγινε, πήρε περίπου 5% σε μια εκλογή η οποία έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων των πραξικοπηματιών αλλά ο ίδιος δεν ανησυχούσε. Είχε μόλις εκλεγεί στην Ευρωβουλή. Τα (πολύ γενναιόδωρα) μισθά θα έπεφταν για μια πενταετία κι όπως μου είπε τότε ο ίδιος "το 2029 θα έχουν όλα αλλάξει στο πολιτικό σκηνικό". Σαν να μου έλεγε "θα βρω άλλη ταΐστρα μέχρι τότε". Και φαίνεται πως βρήκε στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού...

Τώρα ο Νικόλας δεν σηκώνει τα τηλέφωνα, δεν απαντά στα μηνύματα. Είναι μεγάλος και τρανός κι ο γράφων ένας αποσυνάγωγος της δημοσιογραφίας. Ταξιδεύει από τις Βρυξέλλες στην Ουάσιγκτον κι από τις Φιλιππίνες στην Αφρική. Είναι πολύ δραστήριος, από επιτροπή σε επιτροπή κι από κανάλι σε κανάλι. Πού να βρει χρόνο για να απολογηθεί σε όσους εξαπάτησε; Το είδος του, έτσι κι αλλιώς, το είδος τού καιροσκόπου δεν σπανίζει στην ελληνική πολιτική ζωή. Ευδοκιμεί παντού και μολύνει ακόμα και τα πιο αγνά λαϊκά κινήματα. Σε βαθμό που μπορεί και να τα καταστρέφει ακόμα εν τη γενέσει τους...

 

Η Ελλάδα ας περιμένει, προέχει η διάσωση Μητσοτάκη...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να ασκήσει την επιεικέστερη, έστω, κριτική για τη γενοκτονία στη Γάζα ή για τη Βενεζουέλα; Πονά η ψυχούλα του για τους Παλαιστίνιους ή τους Βενεζολάνους αλλά προέχει η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων; 

Αν αυτή ήταν η αιτία- ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως- θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω με συμπάθεια, έναν πρωθυπουργό που στεγνώνει την ψυχή του για να βρει η πατρίδα του μια καλύτερη θέση στον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και πολύ πιο καταδικαστική για τον Μητσοτάκη...

Ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε ή και παρακολουθεί τους πάντες με μια τεχνολογία την οποία αγόρασε από το Ισραήλ και στην οποία εμπλέκεται κι ο υπουργός του των Οικονομικών στον οποίο έχει δώσει το δαχτυλίδι τής διαδοχής. Την ίδια ώρα, έχει προσφέρει τα πάντα στην κυβέρνηση Τραμπ- δείτε, μόνο, τις ενεργειακές συμφωνίες- προσδοκώντας πως θα τον συνδράμει όσο μπορεί στη διατήρηση της εξουσίας. 

Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί: η οικογένεια Μητσοτάκη ήταν πάντα φιλοαμερικανική, από την εποχή που ο μπαμπάς έριχνε μια δημοκρατική κυβέρνηση αποστατώντας. Και τώρα η Ουάσιγκτον είναι το τελευταίο χαρτί τού κανακάρη του για να παραμείνει στο Μαξίμου. Και η Ελλάδα ας περιμένει να καταρρεύσει μήπως και διασωθεί...

Φυσικά έχει για σύμμαχό του την εθνική μας τάση να μετατρέπουμε τα πάντα σε σύγκρουση του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό, να διαχωρίζουμε ακόμα και τους ιμπεριαλισμούς των μεγάλων δυνάμεων σε καλούς και κακούς αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε ότι και τα δικά μας διπλά στάνταρ διευκολύνουν τον κυνισμό αυτών που μας κυβερνούν. Αν ο Ντ. Τραμπ είναι κακός, το ίδιο είναι κι ο Βλ. Πούτιν. Αν ο Βολ. Ζελένσκι είναι διεφθαρμένος το ίδιο είναι κι ο Ν. Μαδούρο. Κι όχι γιατί πρέπει στο όνομα κάποιου θολού εξισωτισμού αλλά γιατί αυτό προκύπτει από πάμπολλα στοιχεία... 

Αλίμονο, ακόμα και το τοτέμ τής διεθνούς Αριστεράς, ο Μπέρνι Σάντερς, καταδικάζοντας τον τραμπικό τυχοδιωκτισμό χαρακτήρισε τον απαχθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας βίαιο και διεφθαρμένο δικτάτορα αλλά στο Ελλαδιστάν απαντάμε με τον Τσάβες. Λες κι αν κάποιος ασκήσει κριτική στον Ν. Ανδρουλάκη έχει οποιοδήποτε νόημα η παραπομπή στον Ανδρ. Παπανδρέου... 

 

Το χώμα βάφτηκε γκρίζο...

Αργά ή γρήγορα οι αγροτικές κινητοποιήσεις θα λήξουν. Ποιος πιστεύει ότι θα κρατήσουν, για παράδειγμα, μέχρι το καλοκαίρι; Σε αυτό το πλαίσιο, καλά κάνουν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι και ζητούν το μάξιμουμ από την κυβέρνηση. Στηρίζονται, άλλωστε, στην αποδοχή τής κοινής γνώμης η οποία, ιδίως όσοι ζουν στα αστικά κέντρα, πιστεύει ότι οι άνθρωποι στα μπλόκα είναι κάτι σαν τους κολίγους στην ταινία "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο" κι όχι, ως επί το πλείστον, πλούσιοι συνδικαλιστές με σαφείς κομματικές προτιμήσεις...

Η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η τελευταία που μπορεί να υψώνει το δάχτυλο στους αγροτοκτηνοτρόφους. Η αποκάλυψη ενός κυκλώματος με μαφιόζικες συμπεριφορές και προφανείς πολιτικές πλάτες απονομιμοποιεί τον Κ. Μητσοτάκη, τους υπουργούς και τους βουλευτές του από το να κατηγορούν, συλλήβδην, τον αγροτικό κόσμο. Ιδίως όταν μέχρι τώρα τους συμπεριφέρονταν όπως οι κοτζαμπάσηδες τους υποτακτικούς τους. Αν θέλουμε, όμως, να είμαστε δίκαιοι οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αρκετά από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι κυβερνητικοί έχουν βάση αληθείας...

Υπάρχουν πολλοί εξωγενείς παράγοντες που ευθύνονται για την αγροτική παρακμή. Υπάρχουν, επίσης, οι μεσάζοντες και οι μεγαλοβιομήχανοι που αισχροκερδούν και σε βάρος των αγροτών. Από τότε, όμως, που μπήκαμε στην ΕΟΚ όλοι μας- αγρότες και μη- καλομάθαμε με το εύκολο χρήμα για το οποίο δεν ιδρώναμε. Είναι λογικό κι ανθρώπινο. 

Μόνο που καλομάθαμε τόσο πολύ που μετατρέψαμε τη λαμογιά σε εθνικό προσόν, γίναμε οι ξύπνιοι που τα τρώγαμε από τους κουτόφραγκους κι αυτό μας οδήγησε ήδη σε μια χρεοκοπία. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως δεν μας έγινε μάθημα με συνέπεια λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα, οι δικές μας γενιές ή οι αμέσως επόμενες να βιώσουν ξανά μια πτώχευση. Εις το όνομα της εθνικής μας υπερηφάνειας...